Pagina's

zondag 26 juni 2016

Ben jij onderweg

Ben jij onderweg met God?
Of loop je op je eigen bedacht pad?


Als klein meisje, heb je dromen, dromen als die prins op het witte paard... Daarna toekomst dromen over wat je later wilt worden, hoeveel kinderen je wilt, waar je gaat wonen en hoe en zo kan ik nog wel even door gaan.
In het kort toekomstdromen.....

Is het je al wel eens overkomen, dat je dromen niet uitkomen?
Wat deed je daarna? accepteerde je de situatie en ging je door met dezelfde droom? toch nog kijken of het op een of andere manier deels uit kan komen?
Of kwam er een andere droom? en ging je die achterna?

Dromen....... Heerlijk, zo in het zonnetje zitten, ogen dicht en bedenken hoe je je leven het liefst zou willen zien.

Maar, als je bewust nadenkt, zijn je dromen dan reëel? zou het überhaupt kunnen?
Waar komt je droom vandaan? is dan misschien een betere vraag om daarna te kunnen beantwoorden of je droom uit zou kunnen komen.

Ik denk dat veel dromen echt wel werkelijkheid kunnen worden, al moet je er wel wat voor over hebben.
En als die droom dan waarheid word? ben je dan gelukkig? of wil je dan verder dromen en nog meer of ander geluk nastreven?





Droom en durf te ontdekken waar die droom vandaan komt, en durf uit die boot te stappen en je droom te volgen...

donderdag 23 juni 2016

Leven in vrijheid

Leven in vrijheid, altijd geweten dat dat kan maar hoe, geen idee. 

Tot voor kort begreep ik niet wat men bedoelde met vrij zijn in Christus, maar langzaam aan begin ik te voelen en ervaren wat men bedoeld.
"Live life to the max" schiet me nu in mijn hoofd . 
Leven in vrijheid is leven in het maximale van wat er is. In Gods rijkdom leven, vertrouwen en loslaten. Niet meer werelds maar geestelijk leven. Leven zoals het bedoeld is.

Maar wat moet je met deze woorden, al die bijbel leraren en/of leraressen roepen het allemaal wel zo hard maar wat moet je er mee??
Worstelen met alle "opdrachten en wetten" die in het oude testament staan, en dan al die mensen die roepen: "dat is niet voor ons, want Jezus is voor ons aan het kruis gegaan, wij zijn vrij van de wet".

Vandaag las ik een stukje in Zacharia, ja het is een oud testamentisch boek, maar ook dit is een boek in de bijbel, en oud is net zo belangrijk als  nieuw anders had het er niet ingestaan... toch?

Zacharia 3: 1-7 (vanuit de basis bijbel)

Toen liet hij mij de hogepriester Jozua zien. Hij stond voor de Engel van de Heer. Rechts van hem stond de duivel, om hem te beschuldigen. Maar de Heer zei tegen de duivel: "Hoe durf je hem te beschuldigen, duivel! De Heer die Jeruzalem uitkiest zal jou daarvoor straffen. Deze man is gered zoals een stuk hout gered wordt uit het vuur." Jozua stond daar in vuile kleren voor de Engel. Toen zei de Engel van de Heer tegen hen die bij Hem stonden: "Trek hem die vuile kleren uit." Tegen Jozua zei Hij: "Zoals Ik je die vuile kleren uittrek, zo doe Ik ook je schuld weg voor alles wat je verkeerd hebt gedaan. Ik geef je feestkleren om aan te trekken. Ook zeg Ik: Zet hem een schone tulband op zijn hoofd." Toen zetten ze een schone tulband op zijn hoofd en trokken hem mooie kleren aan. De Engel van de Heer stond erbij. Toen zei de Engel van de Heer tegen Jozua: "Dit zegt de Heer van de hemelse legers: Als je leeft zoals Ik het wil, en als je Mij dient op de manier die Ik bevolen heb, dan zul jij toezicht houden op mijn tempel en op de pleinen van mijn tempel. Dan mag jij hier, net als de anderen die je hier ziet, bij Mij komen.

Als we tot geloof komen, God gaan zien als schepper, hebben we vuile kleren aan. Op het moment dat je kan zeggen dat God je schepper is, dan mag je die vuile kleren vervangen voor schone en je krijgt nog een "tulband" op je hoofd ook.

Voel jij je ook altijd prettiger met schone kleren aan? Ik wel, en soms vind ik het een feestje om me om te kleden, weer schoon, fris en netjes voor de dag te komen. Maar, ja er hoort natuurlijk een maar bij:
Ik heb me omgekleed omdat ik vies was, oftewel omdat ik iets gedaan had waardoor ik vies werd. Ik weet dus, dat ik beter op moet gaan letten, wil ik mijn schone kleding netjes en schoon houden.
Dit lukt soms en soms ook niet, of ik knoei, of ik transpireer, of ik heb opvliegers,  of een van de kinderen geeft me een knuffel nadat ze heerlijk buiten hebben gespeeld....
Al dit soort omstandigheden dan wel factoren, zijn eigenlijk risico factoren, kan je dus vaak incalculeren, en maatregelen voor nemen zodat het niet gebeurd, zodat je schoon blijft.

Zo is het net als met het geloof, God heeft ons de bijbel, ons verstand en mensen gegeven, waardoor, waarmee en waarvan we kunnen leren, om risico's te verkleinen.
Lukt dit de 1e beste keer.....Nee zeker niet. Met vallen en opstaan kom je er, maar je zal wel inzet moeten tonen. Doe je dat, zet je de 1e stap  dan zal God je tegemoet komen en je nog meer handvatten reiken om risico's te verkleinen.
Door steeds een stapje te zetten, te groeien in geloof en vertrouwen, kan je leren om te gaan leven in de vrijheid zoals God die bedoeld heeft. 
En ja die vrijheid heeft regeltjes, maar wees niet bang, zie het als handvatten en niet als wereldse regels, wetten enz.
Het is, in mijn ogen, echte vrijheid...




maandag 13 juni 2016

Een jarige zonder feestje


Vandaag is het 15 jaar geleden dat we dochter nummer 2 mochten verwelkomen.
Helaas dit jaar geen feest omdat ze niet thuis is.

Altijd al het gevoel gehad dat ze anders is dan anderen, maar ik kon er nooit mijn vinger op leggen.
Uiteindelijk in groep 6 basisschool, toch doorgezet en ontdekt dat ze een Autisme Spectrum Stoornis (ASS) heeft. Pdd - Nos werd er geconstateerd.

Dit verklaarde een heleboel, maar voordat deze diagnose gesteld was, was er toch wel weer ruim anderhalf jaar voorbij.
In de laatste jaren van de basisschool, had ze met regelmaat boze buien, was ze onbereikbaar, en wisten we niet wat we moesten. We kregen hulp d.m.v. PGB.
Een begeleidster keek thuis met ons mee, pictobord werd ingesteld, en allerlei tips en trucs werden uit de kast getrokken. Er was begeleiding voor ons als ouders, maar ook voor zussen en broertje. Hoe konden we elkaar beter gaan begrijpen?.

Helaas was de overgang van basisschool naar middelbare school te groot. Thuis werd een onhandelbare situatie, waar iedereen onder leed.
Er was meer aan de hand, maar wat? We kregen onze vinger er niet op.
Na veel gebed, kregen we een plekje bij een behandelcentrum aangeboden. Er werd niet alleen Pdd-Nos geconstateerd maar meer.

In die periode ben ik boos, verdrietig en teleurgesteld geweest. Ik krijg een dochter, maar kan niet voor haar zorgen, begrijp haar niet, wat is nou de bedoeling hiervan?.
Ondanks dat was God steeds aanwezig, en liet hij mij door teksten, bemoedigingen en meer, zien dat Hij het in Zijn hand had.

Het is nu bijna 3 jaar geleden dat Délana uit huis is gegaan. Haar behandelaars hebben ruim 3 kwart jaar nodig gehad om haar te begrijpen, en staan af en toe nog voor verassingen. Gelukkig begrijpt ze zichzelf ook steeds beter, en kan ze zichzelf steeds beter kenbaar maken aan de dierbaren om haar heen.

Ondanks alle "stickertjes", die ons in dit geval veel goeds hebben gebracht, is het een schat van een meid, die ik ca. 1x in de 2 weken zie. We bellen met regelmaat, of appen.
Sinds kort kan ze zelfstandig naar een middelbare school en haar toekomst gaan "plannen".
Ons plan was het zeker niet om haar ergens anders te brengen, maar God had andere plannen.

Enkele maanden geleden, verkeerde een vriendin in een soort gelijke situatie. Ook zij kon het niet verkroppen dat haar kind niet meer thuis zou blijven wonen.

Ik kreeg toen het beeld van Mozes die in een mandje werd gelegd, en werd opgevoed door de dochter van de Farao.




Soms loopt het anders dan wij denken, anders dan het "normale" wereldse denken, maar is dat denken wel normaal?

Ik ben me er bewust van geworden, dat we niet werelds moeten denken, maar geestelijk, op God's manier.
En een dag van vandaag doet me dan weer met beide benen op de grond zetten.
Ik ben verdrietig, maar blij. Blij met een dochter die op een fijne plek, voor haar, 15 jaar mag worden. Die mag uitgroeien tot een mooie jonge vrouw.



donderdag 9 juni 2016

Door wie laat jij je leven leiden???

Door wie laat jij je leven leiden?
Heb je zelf de touwtjes in handen, bewust dan wel onbewust, is God aan de leiding of laat je de duivel zijn gang gaan?

Voor degene die dit lezen en niet gelovig zijn, ja wij noemen het beestje bij zijn titel, stop alsjeblieft niet met lezen, ik hoop dat je aan het einde van dit stuk begrijpt wat ik bedoel en je het kan toepassen op je eigen leven of herkenning krijgt.

We maken vele tegenslagen in ons leven mee, en deze wil ik absoluut niet allemaal wijden aan "een duivels iets".
Het is de wereld waarin we leven.

11 jaar geleden mocht ik God daadwerkelijk ontmoeten en Hem herkennen als vriend, vader, raadgever.
Het overkomt je, tenminste het overkwam mij, in een moeilijke periode in mijn leven. Dan ga je verder met je leven, en daar hoort dan ook o.a. bezoek aan een kerk en bijbel lezen bij.
Het loopt en je doet, je valt en staat op, bent soms boos, geeft God dan de schuld en gaat weer verder. Soms door God (onbewust) opzij te zetten en soms heel bewust je bijbel in te duiken en op ontdekking te gaan, oftewel hem op te zoeken en dichter naar Hem toe te gaan.  Net zoals je zou doen bij een vriend wanneer je hem/haar niet begrijpt.

Ik ben nu 11 jaar verder, en nu pas zie ik verdieping in mijn relatie met God. Bijzonder eigenlijk want als je een vriend "maakt" gaat de verdieping vaak wat sneller, zeker als het je maatje of partner word.
Tegenwoordig is het "normaal" om binnen een jaar te gaan trouwen, maar ken je elkaar dan?
Waarom moet het in je relatie met God zo langzaam gaan?

Mijn redenatie:

We leiden ons eigen leven.


Ik heb bij mijzelf dingen, gedragingen, gedachten zien veranderen de afgelopen jaren. Veranderd naar het beeld wat God schetst in de bijbel, veranderd naar de levenswijze van Jezus. En nee ik ben er bij lange na nog niet.
Ook zie ik mijzelf steeds meer toegroeien naar mijn man.
Ook binnen ons huwelijk zijn problemen geweest, bijna een scheiding, maar we zijn er uit gekomen en groeien nu steeds meer naar elkaar toe.

Zie je de vergelijking?

Des te meer ik met God's woord bezig ben, al is het uit nieuwsgierigheid, des te meer ga ik dingen begrijpen en anders doen, onbewust maar zeker ook bewust. Vooral dat laatste, bewust handelen dat maakt een groot verschil in mijn leven. Daarbij probeer ik dingen los te laten en te vertrouwen op God, dat Hij er mee aan de slag gaat, en dan zoveel als kan in gebed. Al begint het met schietgebedjes, of zoals mijn schoonvader zegt:

Bid niet met veel omhaal van woorden zoals de heidenen. Zij denken immers dat ze verhoord zullen worden omdat ze zoveel woorden gebruiken. 
Matt 6: 7


Het loslaten, en er op vertrouwen dat God weet wat goed is voor mij, dat Hij een plan heeft en dat ik daar een schakeltje in mag zijn, vind ik bijzonder en mooi.
Omdat ik door bewuste keuzes te maken, vaak te horen krijg dat ik door mijn keuze mensen bemoedig. En dan kan ik alleen maar dankbaar zijn dat God mij daarvoor heeft willen gebruiken. 
Er is dus een doel in mijn leven, een doel wat ik niet voor ogen heb, of überhaupt kan hebben/zien. 
De rust die ik mag ervaren is daarbij heerlijk, zeker in onze 24 uurs maatschappij van tegenwoordig. 

Nee God mag mijn leven leiden, ik wil naast Hem lopen en Hem volgen. Ontdekken wat Hij voor mij in petto heeft, wat ik mag ervaren, beleven, doorgeven. 

Mijn Bijbeltekst voor deze periode is:


.
Wikipedia zegt het volgende over eiken:

Eiken hebben licht nodig om te ontkiemen en op te groeien tot een boom.
Jonge eiken zijn gevoelig voor aantasting door bijvoorbeeld insecten. Vanaf hun 100e tot 200e levensjaar neemt de snelheid waarmee zij groeien af. Na deze tijd groeien zij voornamelijk in dikte. Veel eiken worden, indien de mens ze de kans geeft, 300 tot 400 jaar oud, een kleiner aantal haalt 500 jaar, maar er zijn eiken waarvan wordt aangenomen dat ze 700 tot 1200 jaar oud zijn. (claims van 1300 tot 2000 jaar voor opgaande eiken moeten met de nodige scepsis worden bezien).


Laten wij ook zo'n eik worden.


maandag 6 juni 2016

Bemoedigingen

Soms zijn er momenten waarop je hele moeilijke beslissingen moet nemen.
Afgelopen weekend hadden wij zo'n moment.
Wat ben ik dankbaar dat ik God ken, en de rust kan nemen om naar Hem te luisteren in dit soort situaties.

Dankbaar voor de antwoorden die ik vervolgens van Hem krijg, waardoor ik rust mag ervaren en door mag gaan.


Een tekst uit het boek Fervent van Priscilla Shirer




Met deze tekst mocht ik gisteravond gaan slapen.


















Vanmorgen was de dagtekst van de bijbelapp van YouVersion:


Een bemoediging vol kracht om de dag te kunnen starten.













En later las ik als dagtekst, van de app Druppels, deze tekst:



Het verzacht de pijn wat, neemt het verdriet nog niet helemaal weg, maar geeft kracht om de dag
door te komen.

vrijdag 3 juni 2016

Concepten....


Jaren geleden had ik het gevoel dat ik wat met schrijven moest gaan doen, mijn verhaal moest gaan delen met anderen, daardoor is mijn blog ontstaan.

Met regelmaat heb ik het "gevoel" dat ik dingen moet delen, dat ik dingen moet opschrijven, maar vaak komt er dan weer wat tussen waardoor ik niet ga schrijven, of komen de teksten op onmogelijke manieren binnen. Als ik onder de douche sta, of s'nachts wakker word, in de auto zit, noem maar op.

Ik ben aan twijfelen, was dit dan wel wat God met mij wilde?
Waar haalde ik de rust vandaan om te gaan zitten, om God te volgen, te luisteren naar wat Hij zegt, de teksten te schrijven waarvan hij wil dat ik ze schrijf.
Poe en dan word er gevraagd om persoonlijke dingen te delen, nou dat doe je niet zomaar even op het web, wie weet wie het leest?!

Stukje bij beetje komt er meer zelfvertrouwen om de hoek kijken, meer vertrouwen in God, meer samenzijn met God, bevestigingen, en durf ik uit de boot te stappen.

Mijn blik vooruit, gericht op God, niet achterom om te checken of ik wel echt op het water loop, uit ongeloof of uit hoogmoed "kijk mij nou lopen".
Nee vooruit...

Ik zag dat ik veel concepten heb staan en ik heb hieronder  een stukje uit 2012, pfff dat is gewoonweg 4 jaar geleden.
Ben ik al 4 jaar aan het dwalen.... Afijn ik zou vooruit blijven kijken en niet achterom, maar waar was ik nou mee begonnen die dag:


Moeite met praten, tegen gehouden worden, wir war van gedachten hebben en gewoon merken dat het een soort van stemmen zijn die een discussie aan gaan, het "duivel-engel op je schouder" effect....
Waar moet je beginnen, het gevoel hebben dat er zoveel in je hoofd zit wat je kwijt wil/moet. 
Willen huilen, maar geen traan kunnen laten, en dan gaan huilen als je in een normaal gesprek bent met iemand.
Gedachten hebben die je niet wilt hebben.....

Waar houd het op????
In de auto, vlak voor het slapen, onder de douche, op alle onmogelijke plekken heb ik gedachten die ik graag op papier wil zetten of wil delen met iemand, op het moment dat ik dan de kans heb om het op te schrijven ben ik het kwijt, weet ik niet meer wat ik wilde zeggen. Waarom nou??? Het frustreert, doet pijn, geeft zoveel onmacht en strijd. Wat is dit??

Een hoofd vol, zoveel willen doen maar niet weten waar te beginnen, en als je dan weet wat je planning is ben je het met 5 minuten weer vergeten omdat het gewoon niet blijft hangen.....
kan geen rust vinden, wil alles af hebben maar dat lukt niet...

spanning in je lichaam, iedere spier voelt strak aan....



Tja, conclusie: een strijd die dus al jaren duurt., maar ik blijf gewoon lekker schrijven.
Op mijn blog, mijn to-do lijstjes en wat er maar voorbij komt.




woensdag 1 juni 2016

Mijlpaal.....

Afgelopen vrijdag, hebben we gevierd dat we 10 jaar getrouwd zijn.
Het leek me leuk om hier wat over te schrijven, maar toen ik foto's wilde plaatsen, merkte ik dat ik een deel van mijn trouwfoto's niet meer kon vinden, terwijl ik ze ca. 3 weken geleden nog in mijn handen heb gehad.

Dit word dus nog even een zoektocht, en nu een verlaat blog.

Bijna hadden we de 10 jaar niet gehaald. We hebben een paar roerige jaren achter de rug, waarbij we vorig jaar het hoogtepunt bereikte en we er eigenlijk mee wilden stoppen.
Toch bleef God ons vasthouden en probeerde Hij ons wakker te schudden.

Voordat we trouwden hebben Patrick en ik, tijdens een dienst, onafhankelijk van elkaar, God's stem horen zeggen: "Jullie horen bij elkaar en Ik zal er voor zorgen dat jullie bij elkaar blijven"
Een stevige belofte, die wij vervolgens op 27 mei 2016 naar elkaar uitspraken.
Groot feest, op een mooie locatie, met de gehele familie en veel vrienden.
We hebben die dag genoten.
Daarna klussen in een samen gekocht huis, en dan begint het avontuur.

Nu terug kijkend hebben we een heel avontuur beleefd, en dankzij een fijne therapeut, in de afgelopen maanden, kunnen inzien waar we elkaar aan het loslaten waren.
Waar miscommunicatie ontstond, waar gevoelens verdwenen, wat oorzaken en gevolg is.

Dat wil niet zeggen dat nu alles is opgelost, nou ja, opgelost is het eigenlijk wel, maar we kunnen niet stoppen met werken, lees praten.

prediker 4:12 was een van de teksten op onze trouwkaart:

 En als iemand alleen is, kan hij door iemand anders overwonnen worden. Maar twee mensen kunnen tegen een vijand standhouden. En als ze met z'n drieën zijn, zijn ze nóg sterker. Net zoals een driedubbel touw niet gauw zal breken.



Onze trouwringen symboliseren het drievoudig snoer. Helaas moest Patrick zijn ring door laten knippen omdat het niet meer van zijn vinger af ging. Een drievoudig "snoer" werd verbroken.



Ons drievoudig snoer was eigenlijk ook verbroken, maar we hebben het weer aan elkaar geknoopt en zijn nu dichter bij elkaar, maar ook dichter bij God.

Om mij heen hoor ik de ene scheiding na de andere, veel gehoord is "ik wil.........,"
Het draait niet om ons "ikje" ook al zeggen veel therapeuten van wel, je bent samen en samen zal je een weg moeten vinden. Die weg ga je niet vinden als je bij je eigen "ik" blijft, soms moet je je eigen ik een stukje aan de kant zetten, tot dat duidelijk is bij de ander dat er 2 "ikjes" zijn, die samen 1 "ikje" vormen. Werk aan de winkel dus.

En nee ik zeg niet dat je altijd je zelf weg moet, cijferen, dat je er niet toe doet, maar je moet prioriteiten stellen. Wanneer blijf je doordrammen in wat Jij wil en wanneer kan je het loslaten en er over praten. Wat over hebben voor elkaar.

Onze eye-opener was de manier van communiceren. Begrijp je elkaar wel goed, of begrijp je elkaar eigenlijk niet waardoor je in een gesprek al snel naar de aanval - verdediging neigt en er dus geen ruimte meer is. Boosheid overheerst "hij/zij begrijpt me ook nooit"

Neem tijd voor elkaar, praat, maar bovenal vergeet niet te bidden.....