Pagina's

maandag 22 februari 2016

Cadeautje aan jezelf


Soms moet je jezelf een cadeautje geven.....

Huh, zou je zeggen, waarom dan?
Nou gewoon, omdat je het waard bent om je geliefd te voelen, om een schouderklopje te krijgen, als je vind dat je dat verdient hebt.....

Maar als je jezelf dan een cadeautje geeft, denk dan wel na over wat je jezelf geeft....

Ja jij bent lekker, zul je nu denken.. Dan doe ik ook wat ik echt leuk vind.....




Dit boek mocht ik lezen van Ark media, in ruil daarvoor schrijf ik een recensie. Dit heb ik al op diverse sites gedaan, maar kan het niet laten om het hier ook nog te doen.
Daarom ben ik ook begonnen met bovenstaande tekst.

Ik had al een paar keer met dit boek in mijn handen gestaan in de boekwinkel, maar het kwam steeds niet uit. Toch trok het, en het was voor mij dan ook een cadeautje toen ik dit boek "won" om een recensie te schrijven.

De buitenkant alleen al ziet er lief en waardevol uit, een echt cadeautje.
Het voorwoord geeft je meteen de stemming om te gaan lezen.
Ieder hoofdstuk begint met een bijbel tekst wat je helpt om verder te kijken dan je neus lang is.
Je kan er vervolgens zelf voor kiezen om "gewoon" te lezen of om dieper op de stof in te gaan en vervolgens de diepte in te gaan door het gebed en de vragen te beantwoorden aan het einde van ieder hoofdstuk.
Durf je de uitdaging aan te gaan om jezelf te onderzoeken???

Door 7 verschillende hoofdstukken heen word je een spiegel voor gehouden.
Mijn conclusie, 7 eigenlijk voor de hand liggende onderwerpen, die je laten zien hoe waardevol je nou eigenlijk bent, ongeacht je verleden en heden.
We hoeven niet min over onszelf te denken, en dat heeft Carianne Ros, heel goed omschreven in dit boek.

Als je het jezelf niet cadeau doet, dan is er altijd wel iemand anders die dit schouderklopje (duwtje in de rug)  kan gebruiken.


Vervolgens werd ik zaterdag morgen wakker met een lief berichtje van mijn man:


Nu kan ik er gewoon niet meer onderuit..... ;-)


Je bent Waardevol

dinsdag 16 februari 2016

Hoe groter hoe beter.....

Dagelijks ontvang ik een mail van Faithgateway, zo ook zondag.
Een stukje over Bob Goff, voor mij een onbekende naam, en ik ben eerlijk gezegd verder niet op onderzoek uit gegaan.

Toch sprak dit stuk mij enorm aan, het was een stukje uit zijn boek Love Does, omdat het in het Engels is heb ik het vertaald.
Het originele stuk vind je HIER, en onderstaand is mijn vertaling:


Vroeger dacht ik, dat ik moest offeren aan God, maar nu weet ik, dat geloven net is als het spel “Groter en Beter”.

Toen ik een kind was speelden we het spel, genaamd, “Groter en beter”.
Waarschijnlijk heb je zelf het spel ook wel gespeeld toen je klein was.
In dit spel start iedereen met iets wat weinig waarde heeft, zoals een dubbeltje. Vervolgens gaat iedereen de buurt in om te kijken waar ze het voor kunnen ruilen.
Je klopt dan aan bij de buren, en vraagt waarvoor ze willen ruilen met je. Het doel is om met iets groters en “beters” terug te komen, dan waar je mee gestart bent.
“Hoe groter het is, hoe beter het is”

Mijn zoon Richard, ging op pad met een dubbeltje. Bij de eerste deur zei hij:
“Hoi, we spelen “groter en beter”. Ik heb een dubbeltje en ik hoop dat u mijn dubbeltje wilt ruilen voor iets groters. Hebt u iets waar u mee wilt ruilen?

De man bij de deur had nog nooit van dit spel gehoord, maar desalniettemin speelde hij meteen mee. Hij riep over zijn schouder naar zijn vrouw: “Hé Marge, hier is een kind en we spelen Groter en beter” (Ik vond het geweldig dat hij “We” zei)
Wat hebben we dat groter is dan een stuiver??
Richard liep uiteindelijk weg met een matras.

Richard ging samen met zijn vrienden naar de volgende deur, en klopte daar aan. Richard bleef op de veranda staan met zijn matras.
De deur ging open en zijn vraag, wat klonk als gemompel vanachter het matras, was of deze buurman met iets wilde ruilen wat groter en beter was dan het matras.
Niet lang daarna liep hij weg bij het huis, zijn matras geruild voor een pingpong tafel.

Richard, reed de pingpong tafel naar het volgende huis en ruilde de tafel voor een eland hoofd. Hoe gaaf is dit wel niet? Ik zou hier gestopt zijn, maar Richard niet.
Hij bleef doorgaan met ruilen.
Aan het eind van de avond, toen Richard thuis kwam, had hij geen dubbeltje, geen matras, geen pingpong tafel en geen eland hoofd, of 1 van de andere 5 dingen waar hij voor geruild had. Richard kwam thuis in een Pick-up truck. Echt waar, niet gelogen. Hij startte met een dubbeltje en eindigde met een Dodge.

Ik herinnerde me een tekst van C.S. Lewis, die zegt:
Je zou zeggen dat onze Vader onze verlangens niet krachtig vind maar juist zwak.
We zijn “half slachtige ” figuren, die maar wat aanrotzooien op het gebied van drank, seks en ambities, terwijl ons oneindig geluk word aangeboden. Als een onwetend kind, wat zandtaartjes in een sloppenwijk maakt, dat zich niet kan voorstellen wat het is als je een vakantie aan zee aangeboden krijgt. We zijn veel te snel tevreden.

Deze tekst, herinnerd mij aan een Bijbeltekst, over een jonge man die veel geld had. Het was een goede jongen, erg gelovig, hield zich aan de geboden en alles wat daar bij komt kijken.
Jezus, vertelde deze oprechte jonge man, dat als hij God echt wilde leren kennen, hij al zijn bezittingen moest verkopen en Jezus moest gaan volgen.
De jonge man was teleurgesteld in de ruil. Net zoals ik, hield hij van zijn bezittingen, maar hij hield ook van Jezus.
Uiteindelijk, besloot de jonge man toch dat hij te hard had moeten werken voor wat hij bereikt had. Hetgeen hij moest ruilen om bij Jezus te horen, was veel te belangrijk voor hem, en wat Jezus hem aanbood vond hij ongrijpbaar. Hij koos er dus voor om alles te behouden, in plaats van Jezus te gaan volgen.
Jezus had het gesprek niet zodat de jonge man zich zou gaan schamen.

De uitdaging, die voortkomt uit deze toegeworpen hulp is, of we bereid zijn om alles wat we hebben op te geven, om Hem te volgen, om God te leren kennen.

Zijn we bereid om te ruilen?
Het is een vraag die het waard is om gesteld te worden, want je antwoord zal je leven hoe dan ook vormen.

We hebben ooit, allemaal wel eens iets opgegeven. Het voelt in eerste instantie altijd eerst als een grote opoffering, als we iets opgeven of offeren. Voor Jezus is het helemaal geen opoffering. 

Bekijk het eens vanuit zijn perspectief. Hij komt uit de hemel, waar hij een liefdevolle relatie had met zijn Vader, welke, van nature, het mooiste bestaan is wat ieder persoon zich zou wensen.
En dan biedt hij, die relatie aan, aan iedereen die zich los wil maken van hetgeen een vals gevoel van veiligheid geeft.
Waarom zou iemand dit niet willen ruilen?
Jezus zegt in feite: “Kijk, niets van de dingen die jij hebt zijn blijvend, inclusief jijzelf. Je hebt niets in je leven, wat meer dan een dubbeltje waard is. Kom, ruil en volg mij, en leer God kennen”.

In dit geval, vraagt Jezus niet om een opoffering. Hij vraagt ons om het spel Groter en Beter te spelen met Hem, waarbij we ons eigen ik opgeven en met hem eindigen.

Weet je, eigenlijk gaat het daadwerkelijke spel van Groter en beter, wat Jezus met ons speelt, niet over geld, bezittingen of zelfs onze hoop. Het gaat over trots.
Hij vraagt of we de dingen op willen geven die ons trots maken, de dingen waarvan we geloven dat die er voor zorgen, dat wij wat betekenen in deze wereld, dat we die opgeven om Hem te volgen.

Hij vraagt ons: Wil je dat, waarvan je denkt dat dat jou omschrijft, achter je laten, en wil je daarvoor in de plaats, dat Ik jou laat zien wie je daadwerkelijk bent?

Het mooiste van het aannemen van Jezus woord, over zijn offer, is dat wat controle heeft over jou, dat daardoor niet meer heeft.
Mensen die een obsessie hadden om beroemd te worden, maakt het nu niet eens meer uit dat men hun naam niet eens weet.
Mensen die de baas wilden zijn, zijn nu bereid om dienstbaar te zijn.
Mensen die steeds maar achter geld aan gingen, zijn nu bereid om geld weg te geven. Mensen die smachtten naar acceptatie van anderen zijn nu sterk genoeg om liefde te geven.

Wanneer we onze veiligheid bij Christus vandaan halen, hoeven we niet langer te zoeken in de wereld naar veiligheid, en dat is een toch een zeer goede ruil vind je ook niet?

Weet je wat Richard deed met die truck? Hij gaf hem weg. Hij reed naar een kerk aan het einde van de straat, en gaf hun de sleutels.
Hij had de truck niet nodig, en wat hij er voor in de plaats kreeg was nog altijd groter en beter.
Hij kreeg een gevoel van tevredenheid, zelfvertrouwen en herbevestiging dat spullen geen controle over hem hebben.

Het is een mooi verhaal dat hij uiteindelijk had geruild tot de truck, maar het was een beter verhaal, een onvoorspelbaarder verhaal, omdat hij de truck weg gaf aan het eind.
Hij diende God, niet door opoffering, maar door te ruilen op de manier zoals hij zijn leven leidde. Ondanks dat hij startte met een dubbeltje, wandelde hij weg als een voorbeeld zoals Jezus de wereld ziet.

Gelovige mensen zeggen dat Jezus bij de deur staat en klopt. Ik ben het er mee eens, maar er is meer.
Jezus nodigt ons uit om bij de deur van zijn huis te komen staan en aan te kloppen. En als hij de deur opent, dan wil hij dat wij al ons geloof bij hem brengen, ook al is het niet meer waard dan een dubbeltje. Hij beloofd ons dat hij met ons wil ruilen, omdat Hij hetgeen is waartoe we de kans krijgen om voor te ruilen.
En alles wat we hem moeten geven, in ruil voor het leren kennen van Hem, is dat wat we verzameld hebben in de loop van ons leven, en waarmee we op de veranda staan en waar aan vasthouden.

 Copyright Bob Goff.





vrijdag 5 februari 2016

Wat is werelds, wat is geestelijk...

Liefdevol (als het goed is) worden wij op opgevoed door onze ouders (in de meeste gevallen). Wij krijgen waarden en normen mee.
We leren op school hoe dingen moeten gaan, overal is een reden voor.

Ik ben van de generatie, in de ochtend brood, in de middag brood en in de avond warm eten.
Mijn lichaam dacht hier anders over, en vanaf het moment dat ik op mij zelf woonde, at ik met regelmaat in de ochtend of middag een warme hap.

Gevoelsmatig nam ik afstand van potjes en kookte veel zelf, geen zakjes en pakjes.
Mijn kinderen aten van kleins af aan met de pot mee, en potjes kocht ik alleen als we echt weg gingen en ik niet wist wat daar voor de kids te krijgen was. Veel mensen vonden dat toen raar.

Zelf ben ik opgevoed door mijn moeder, en later door haar en mijn stiefvader.
Kinderen krijg je, daar zorg je voor, ben je voorzichtig mee, leer je waarden en normen.
Wat een cadeautjes zijn het toch als je ze krijgt.

2 jaar geleden hebben wij een lastige beslissing moeten nemen omtrent een van onze "cadeautjes"
Onze "2e" dochter, was gediagnosticeerd met autisme, ging van de basisschool naar middelbaar onderwijs.
We kozen bewust voor een kleine school, met gewoon onderwijs, wel veel praktijk onderwijs.

Helaas ging het een paar maanden goed, maar toen barstte de bom.
Haar autisme werd steeds duidelijker zichtbaar, voor ons, niet voor de buitenwereld.
Op school wist ze zich voorbeeldig te gedragen, iedereen vond haar lief, zorgzaam, geweldig enz. enz. Als ouders zijnde voelden wij ons niet serieus genomen door de school.
Toen het thuis zo escaleerde, en ze een paar dagen een time out kreeg bij de hulpverlenende instantie werden we raar aangekeken. Dit kon niet, dit was Délana niet, wij deden het niet goed.

Wat ben ik boos geweest, op school, maar vooral boos op God, vol verdriet.
Ik begreep niet waarom ik een dochter had gekregen en nu niet voor haar kon zorgen. En wat ik toen heel erg vond, waren de muren die ik tegen kwam.

We moesten een beslissing nemen, want thuis ging het niet meer. Haar vader, mijn ex man, heeft haar toen tijdelijk in huis genomen. We hadden, en hebben nog steeds goed contact met elkaar en bespreken alles samen.

God heeft mij in die periode, langzaam maar zeker in een bepaalde richting geduwd. De richting van besef, dat zij niet meer thuis kan wonen, maar dat er ergens anders een plek voor haar gezocht moest gaan worden.
God heeft ons geleid naar de plek waar ze nu woont.

Ze woont nu al 1 1/2 jaar ergens anders, een woongroep met meiden. We hebben hoogte punten en soms dieptepunten, maar ze groeit.
Dat ze op de groep een half jaar nodig hadden om haar een beetje te leren kennen zoals ze echt is, verbaasde mij niet, maar we werden serieus genomen en dat was een fijn gevoel.
Geen verwijtende berichten meer, geen boze brieven, geen AMK melding (die overigens door jeugdzorg zo de prullenbak in geschoven werd)
Nee wij als ouder, kregen nu eindelijk bevestiging van onze bevindingen, maar wat ik belangrijker vind, Délana kreeg de hulp die ze nodig had en nog heeft.

Ons cadeautje woont niet meer thuis, we zien haar regelmatig, maar ze heeft de plek gekregen waar God haar wilde hebben. Daar ben ik van overtuigd.
Deze overtuiging werd mij vandaag weer bevestigd, toen we samen met haar gingen kijken naar een middelbare school. De locatie waar ze nu woont, daar volgt ze e-learning, maar ze is er klaar voor om weer naar school te gaan.
Na het gesprek en de rondleiding, besefte ik, deze school biedt haar wat ze nodig heeft. Er is geen enkele school in onze omgeving die dit kan bieden. Ze zit op haar plekje.

Een vriendin van mij, zit in een soortgelijke situatie met haar kind, en toen we het er laatst over hadden, werd duidelijk dat onze vriendschap niet voor niets is. God heeft ons samen gebracht, ze mag van mij horen hoe ik door die periode heen ben gegaan en ga. Zij loopt als het ware wat stappen achter mij.
Ik ben dankbaar dat ik er voor haar mag zijn.  Ik ben dankbaar dat God voor onze kinderen zorgt.
Tijdens een van onze gesprekjes, schoot mij te binnen dat Mozes in een mandje in de rivier werd gelegd en opgevoed werd door iemand anders.




God zei tegen mij dat wij in dezelfde situatie zitten, en ik besefte ineens dat wij opdeze wereld leven, maar geestelijk moeten denken. Dat geestelijke denken was mij zo vaak duidelijk geworden in het hele proces. 

"Geloven is vertrouwen op dat wat je niet ziet"

Laten wij geestelijk denken, hoeveel strijd we ook mee maken, God weet wat goed voor ons is, en dat is niet altijd de wereldse manier van denken.





woensdag 3 februari 2016

Gebed voor iedereen.

Sinds september ben ik meer bezig met gebed, dit doe ik door gebeden op te schrijven in een schriftje.



Reden: Bewuster bezig zijn met bidden, meer contact met God, dankpunten opschrijven, maar zeker ook om me bewust te worden van gebedsverhoringen.

Met blauw schrijf ik mijn gebeden en met rood de dankpunten en antwoorden op gebeden. Ik probeer zoveel mogelijk de antwoorden achter de gebeden te zetten, ook de manier waarop er antwoord kwam.


Het "dieper" bidden is ontstaan doordat ik het op mijn hart kreeg, maar mede doordat ik tijdens het lezen van een boek, in een situatie terechtkwam die omschreven werd in het boek. De oplossing in het boek was bidden, en dat was ook het enige wat ik op dat moment kon doen. Ik voelde me machteloos en smeekte met mijn hele hart, door mijn tranen heen om een oplossing.
Mijn gebed werd verhoord, en dat gaf mij de drive, opende mijn ogen, hoe belangrijk gebed is.
Het is een relatie met God.

Het drong tot me door, dat ik meer moest gaan beseffen hoe dicht bij God is. En ik wil niet zeggen dat dit de 1e keer is hoor.
Ik ben vaker door processen heen gegaan, waarbij ik gebeden had voor oplossingen en ook vertrouwde dat God er was, ook bevestigd werd en antwoorden kreeg, maar toch was het dit keer anders.

God heeft mij ernaar toe geleid, en dit leidde tot een stapje naar volwassenheid in mijn geloof.
Ik zei altijd, je praat toch ook met je partner en kinderen als je wat voor elkaar wilt krijgen, waarom doen we dat dan niet met God?????

Een simpele vraag, met een simpel antwoord, maar dan komt het doen....


I Asked For Strength And God Gave Me Difficulties To Make Me Strong I Asked For Wisdom – Religious Quote

Dit plaatje heeft een tijdje op mijn Facebook gestaan, maar geeft mij nu een nog dieper betekenis en waarheid.

Als je bid, wil niet zeggen dat je het ook altijd meteen krijgt, of op de manier dat jij het wilt, maar je krijgt antwoord.
Het overkwam mij de afgelopen 2 dagen.

Maandag had ik op mijn hart om mijn "zussen" van de Beth Moore studie uit te nodigen voor koffie, gebed enz.
1 zus kon en daar ben ik naar toe gegaan, gaandeweg ons gesprek bleek waarom ik het op mijn hart had, we hebben gebeden, en ik ben vol dankbaarheid naar huis gegaan.

Gisteren raakte ik in gesprek met een zus, en gaandeweg dit gesprek was God aan het werk en liet mij Zijn antwoord zien op mijn gebeden.
Zo bijzonder om dat op die manieren mee te mogen maken, maar zo dankbaar dat God dit doet. Op zijn manier en op zijn tijd.

Deze moment staan natuurlijk in mijn schrift, als dankpunt maar ook om mijn steeds weer terug te brengen naar het gebed.

Mocht je nou denken dit lukt mij niet, ik kan het niet. Ik zag net op de Puur vandaag facebook pagina dit plaatje wat in de family planner staat.
Wie weet kan je dit gebruiken als 1e stap.






maandag 1 februari 2016

Overspoeld worden.

Wat gebeurd er toch veel in een mensen leven.
Het is al weer eind januari, iedereen heeft de feestdagen achter zich gelaten. In de winkels zie je het rood en geel kleuren voor valentijn en pasen.
Is er nog tijd om rustig aan jezelf toe te komen?

Van de week zei iemand tegen mij dat het zo knap is dat ik zoveel bezig ben met God.....
En toen dacht ik "huh" hoe kom je er bij?
Voor mijn gevoel ben ik er helemaal niet veel mee bezig en zou ik er veel meer mee willen doen.
Het liefst niet werken, maar de hele dag met God wandelen, maar is dat nodig?
Het kan ook op andere manieren.

Ik heb er over nagedacht en ben eens gaan nadenken over wat ik nou eigenlijk doe.

Bij het wakker worden, het uitzetten van mijn wekker, mijn mobiel, zet ik de wifi aan en lees ik de dagelijkse overdenking van You Version, een bijbel app. Daarna probeer ik meteen de dagelijkse overdenking van Joyce Meyer te lezen.
En als ik wakker genoeg ben, en het niet vergeet vraag ik ook of God mij die dag iemand op mijn pad wil brengen die ik mag helpen. Dan mijn bedje uit en douchen.
Nu ik het zo opschrijf, lijkt het heel veel maa het is nog geen 5 minuten in totaal hoor.

Als het lukt probeer ik ook nog even kort te bidden voordat ik uit bed stap of als ik onder de douche sta.
Van de week zag ik een leuk plaatje, wat mij aanmoedigde om "bewuster" wakker te worden:


Dit is mijn ochtend ritueel, hierna zijn de kinderen aan de beurt. Wakker maken, eten, aankleden en hup naar school.

Tja dan begint de rest van de dag, in mijn hoofd altijd mooi gepland maar in werkelijkheid......
Het liefst ga ik bijbellezen en bidden, stille tijd houden, en dan ook nog een uur of zo. Dit is een ideaalbeeld, en lukt me niet. Ik ga er dus ook niet meer krampachtig over doen.
Mijn stok achter de deur is Good morning Girls, iedere dag een hoofdstuk uit de bijbel lezen. en dan eigenlijk ook nog op Facebook een berichtje achter laten over wat je gelezen hebt en wat God jouw duidelijk heeft gemaakt. Voor mij was dit een manier om in de bijbel te duiken, mijn weg te vinden en Zijn woord beter te gaan bestuderen. Nu lezen we het boek Job, en eerlijk gezegd, we zijn bij hoofdstuk 21, ik heb nog geen 1x wat gedeeld op Facebook. De reden, voor mij is dit boek een boek wat je eerst uit moet lezen voordat je er echt wat over kan zeggen. Bij de voorgaande boeken heb ik wel (bijna) iedere dag wat kunnen delen. Maar laat dit vooral iets zijn waar iedereen zijn eigen ding in kan en mag doen. God laat jou wel zien wat wel en niet te delen of te ontdekken.


Naast dit doe ik ook mee met een boekbespreking van het boek:

Ook dit gaat via Facebook.
We doen er een jaar over om dit boek te bestuderen, dus ca. 2 weken per hoofdstuk.
Jaren geleden had ik het boek al eens gelezen, maar dit keer ga ik er echt voor zitten om het te lezen, herlezen, aantekeningen te maken, te bidden.

Zoals je leest, we kunnen er 2 weken over doen om 1 hoofdstuk te lezen. Oftewel op je eigen tijd.

En ja er zit een gevaar in de groepen op Facebook, want je bent snel geneigd om ook even andere dingen te gaan bekijken. Dit vergt dus wel wat discipline. Maar als je God voorop stelt mag je er ook op vertrouwen dat het lukt om niet teveel verder te neuzen op Facebook.






Naast dit boek, mag ik een recensie schrijven voor Ark media over dit boek van Carianne Ros. Die lees ik dus ook, hiervoor heb ik tot maart de tijd. Dus rustig aan alles lekker laten bezinken.








Zoals je merkt ben ik een lezer. Als je nou geen lezer bent kan ik me voorstellen dat je denkt pfffff hoe doe je dat? Onthoud, dit werkt voor mij, doe alsjeblieft wat voor jou werkt.

Verder probeer ik me nog te verdiepen in een studie van Beth Moore
Dit is een studie die ik met 7 zussen mag doen, 1x in de 2 weken komen we samen. De ene week kijken we de bijbehorende dvd om vervolgens de lessen te maken die in het boek staan. Ieder doet de lessen op zijn eigen tijd, het is dus niet zo dat je in 4 weken tijd alle 5 de lessen gedaan moet hebben.
Dat bepaal je helemaal zelf, en als het goed is laat God je zien welke les je wanneer moet doen.
Dit overkwam mij vorige week. Normaal heb ik in 2 weken tijd alle 5 de lessen af, maar dit keer ging dat hem niet worden. Toen we weer bij elkaar kwamen hebben we wel besproken wat we gedaan hebben.

Als ik dan alles op een rijtje zet, besef ik dat God aan het werk is. De boeken die ik lees, de studie die ik doe, alles sluit iedere keer op elkaar aan, en laten mij zien wat God op dit moment aan het doen is.

Van daaruit had ik mezelf voor genomen om iedere avond 3 dingen op te schrijven waar ik dankbaar voor was die dag. Dit lukt me nu, nog, niet. Af en toe ga ik naar bed en denk ik: "oh ja even snel wat schrijven..." Maar ook daar maak ik me even niet druk om.

Blijf bidden, blijf praten met God, dat is het belangrijkste. Vertrouw er op dat jij jouw weg vind, maar zet wel stappen, die drempel word echt steeds lager. Geloof mij, en ik hoop dat bovenstaande verhaal je mag bemoedigen en mag aanspreken om een stapje te zetten.