Pagina's

zondag 3 juli 2016

zomaar zondag....



Vanmorgen heb ik Hour of Power gekeken, na 14 minuten en ca. 15 seconden vertelde Sada k.
haar getuigenis en hierna zong ze een mooi lied wat ik graag met jullie wil delen. 







zondag 26 juni 2016

Ben jij onderweg

Ben jij onderweg met God?
Of loop je op je eigen bedacht pad?


Als klein meisje, heb je dromen, dromen als die prins op het witte paard... Daarna toekomst dromen over wat je later wilt worden, hoeveel kinderen je wilt, waar je gaat wonen en hoe en zo kan ik nog wel even door gaan.
In het kort toekomstdromen.....

Is het je al wel eens overkomen, dat je dromen niet uitkomen?
Wat deed je daarna? accepteerde je de situatie en ging je door met dezelfde droom? toch nog kijken of het op een of andere manier deels uit kan komen?
Of kwam er een andere droom? en ging je die achterna?

Dromen....... Heerlijk, zo in het zonnetje zitten, ogen dicht en bedenken hoe je je leven het liefst zou willen zien.

Maar, als je bewust nadenkt, zijn je dromen dan reëel? zou het überhaupt kunnen?
Waar komt je droom vandaan? is dan misschien een betere vraag om daarna te kunnen beantwoorden of je droom uit zou kunnen komen.

Ik denk dat veel dromen echt wel werkelijkheid kunnen worden, al moet je er wel wat voor over hebben.
En als die droom dan waarheid word? ben je dan gelukkig? of wil je dan verder dromen en nog meer of ander geluk nastreven?





Droom en durf te ontdekken waar die droom vandaan komt, en durf uit die boot te stappen en je droom te volgen...

donderdag 23 juni 2016

Leven in vrijheid

Leven in vrijheid, altijd geweten dat dat kan maar hoe, geen idee. 

Tot voor kort begreep ik niet wat men bedoelde met vrij zijn in Christus, maar langzaam aan begin ik te voelen en ervaren wat men bedoeld.
"Live life to the max" schiet me nu in mijn hoofd . 
Leven in vrijheid is leven in het maximale van wat er is. In Gods rijkdom leven, vertrouwen en loslaten. Niet meer werelds maar geestelijk leven. Leven zoals het bedoeld is.

Maar wat moet je met deze woorden, al die bijbel leraren en/of leraressen roepen het allemaal wel zo hard maar wat moet je er mee??
Worstelen met alle "opdrachten en wetten" die in het oude testament staan, en dan al die mensen die roepen: "dat is niet voor ons, want Jezus is voor ons aan het kruis gegaan, wij zijn vrij van de wet".

Vandaag las ik een stukje in Zacharia, ja het is een oud testamentisch boek, maar ook dit is een boek in de bijbel, en oud is net zo belangrijk als  nieuw anders had het er niet ingestaan... toch?

Zacharia 3: 1-7 (vanuit de basis bijbel)

Toen liet hij mij de hogepriester Jozua zien. Hij stond voor de Engel van de Heer. Rechts van hem stond de duivel, om hem te beschuldigen. Maar de Heer zei tegen de duivel: "Hoe durf je hem te beschuldigen, duivel! De Heer die Jeruzalem uitkiest zal jou daarvoor straffen. Deze man is gered zoals een stuk hout gered wordt uit het vuur." Jozua stond daar in vuile kleren voor de Engel. Toen zei de Engel van de Heer tegen hen die bij Hem stonden: "Trek hem die vuile kleren uit." Tegen Jozua zei Hij: "Zoals Ik je die vuile kleren uittrek, zo doe Ik ook je schuld weg voor alles wat je verkeerd hebt gedaan. Ik geef je feestkleren om aan te trekken. Ook zeg Ik: Zet hem een schone tulband op zijn hoofd." Toen zetten ze een schone tulband op zijn hoofd en trokken hem mooie kleren aan. De Engel van de Heer stond erbij. Toen zei de Engel van de Heer tegen Jozua: "Dit zegt de Heer van de hemelse legers: Als je leeft zoals Ik het wil, en als je Mij dient op de manier die Ik bevolen heb, dan zul jij toezicht houden op mijn tempel en op de pleinen van mijn tempel. Dan mag jij hier, net als de anderen die je hier ziet, bij Mij komen.

Als we tot geloof komen, God gaan zien als schepper, hebben we vuile kleren aan. Op het moment dat je kan zeggen dat God je schepper is, dan mag je die vuile kleren vervangen voor schone en je krijgt nog een "tulband" op je hoofd ook.

Voel jij je ook altijd prettiger met schone kleren aan? Ik wel, en soms vind ik het een feestje om me om te kleden, weer schoon, fris en netjes voor de dag te komen. Maar, ja er hoort natuurlijk een maar bij:
Ik heb me omgekleed omdat ik vies was, oftewel omdat ik iets gedaan had waardoor ik vies werd. Ik weet dus, dat ik beter op moet gaan letten, wil ik mijn schone kleding netjes en schoon houden.
Dit lukt soms en soms ook niet, of ik knoei, of ik transpireer, of ik heb opvliegers,  of een van de kinderen geeft me een knuffel nadat ze heerlijk buiten hebben gespeeld....
Al dit soort omstandigheden dan wel factoren, zijn eigenlijk risico factoren, kan je dus vaak incalculeren, en maatregelen voor nemen zodat het niet gebeurd, zodat je schoon blijft.

Zo is het net als met het geloof, God heeft ons de bijbel, ons verstand en mensen gegeven, waardoor, waarmee en waarvan we kunnen leren, om risico's te verkleinen.
Lukt dit de 1e beste keer.....Nee zeker niet. Met vallen en opstaan kom je er, maar je zal wel inzet moeten tonen. Doe je dat, zet je de 1e stap  dan zal God je tegemoet komen en je nog meer handvatten reiken om risico's te verkleinen.
Door steeds een stapje te zetten, te groeien in geloof en vertrouwen, kan je leren om te gaan leven in de vrijheid zoals God die bedoeld heeft. 
En ja die vrijheid heeft regeltjes, maar wees niet bang, zie het als handvatten en niet als wereldse regels, wetten enz.
Het is, in mijn ogen, echte vrijheid...




maandag 13 juni 2016

Een jarige zonder feestje


Vandaag is het 15 jaar geleden dat we dochter nummer 2 mochten verwelkomen.
Helaas dit jaar geen feest omdat ze niet thuis is.

Altijd al het gevoel gehad dat ze anders is dan anderen, maar ik kon er nooit mijn vinger op leggen.
Uiteindelijk in groep 6 basisschool, toch doorgezet en ontdekt dat ze een Autisme Spectrum Stoornis (ASS) heeft. Pdd - Nos werd er geconstateerd.

Dit verklaarde een heleboel, maar voordat deze diagnose gesteld was, was er toch wel weer ruim anderhalf jaar voorbij.
In de laatste jaren van de basisschool, had ze met regelmaat boze buien, was ze onbereikbaar, en wisten we niet wat we moesten. We kregen hulp d.m.v. PGB.
Een begeleidster keek thuis met ons mee, pictobord werd ingesteld, en allerlei tips en trucs werden uit de kast getrokken. Er was begeleiding voor ons als ouders, maar ook voor zussen en broertje. Hoe konden we elkaar beter gaan begrijpen?.

Helaas was de overgang van basisschool naar middelbare school te groot. Thuis werd een onhandelbare situatie, waar iedereen onder leed.
Er was meer aan de hand, maar wat? We kregen onze vinger er niet op.
Na veel gebed, kregen we een plekje bij een behandelcentrum aangeboden. Er werd niet alleen Pdd-Nos geconstateerd maar meer.

In die periode ben ik boos, verdrietig en teleurgesteld geweest. Ik krijg een dochter, maar kan niet voor haar zorgen, begrijp haar niet, wat is nou de bedoeling hiervan?.
Ondanks dat was God steeds aanwezig, en liet hij mij door teksten, bemoedigingen en meer, zien dat Hij het in Zijn hand had.

Het is nu bijna 3 jaar geleden dat Délana uit huis is gegaan. Haar behandelaars hebben ruim 3 kwart jaar nodig gehad om haar te begrijpen, en staan af en toe nog voor verassingen. Gelukkig begrijpt ze zichzelf ook steeds beter, en kan ze zichzelf steeds beter kenbaar maken aan de dierbaren om haar heen.

Ondanks alle "stickertjes", die ons in dit geval veel goeds hebben gebracht, is het een schat van een meid, die ik ca. 1x in de 2 weken zie. We bellen met regelmaat, of appen.
Sinds kort kan ze zelfstandig naar een middelbare school en haar toekomst gaan "plannen".
Ons plan was het zeker niet om haar ergens anders te brengen, maar God had andere plannen.

Enkele maanden geleden, verkeerde een vriendin in een soort gelijke situatie. Ook zij kon het niet verkroppen dat haar kind niet meer thuis zou blijven wonen.

Ik kreeg toen het beeld van Mozes die in een mandje werd gelegd, en werd opgevoed door de dochter van de Farao.




Soms loopt het anders dan wij denken, anders dan het "normale" wereldse denken, maar is dat denken wel normaal?

Ik ben me er bewust van geworden, dat we niet werelds moeten denken, maar geestelijk, op God's manier.
En een dag van vandaag doet me dan weer met beide benen op de grond zetten.
Ik ben verdrietig, maar blij. Blij met een dochter die op een fijne plek, voor haar, 15 jaar mag worden. Die mag uitgroeien tot een mooie jonge vrouw.



donderdag 9 juni 2016

Door wie laat jij je leven leiden???

Door wie laat jij je leven leiden?
Heb je zelf de touwtjes in handen, bewust dan wel onbewust, is God aan de leiding of laat je de duivel zijn gang gaan?

Voor degene die dit lezen en niet gelovig zijn, ja wij noemen het beestje bij zijn titel, stop alsjeblieft niet met lezen, ik hoop dat je aan het einde van dit stuk begrijpt wat ik bedoel en je het kan toepassen op je eigen leven of herkenning krijgt.

We maken vele tegenslagen in ons leven mee, en deze wil ik absoluut niet allemaal wijden aan "een duivels iets".
Het is de wereld waarin we leven.

11 jaar geleden mocht ik God daadwerkelijk ontmoeten en Hem herkennen als vriend, vader, raadgever.
Het overkomt je, tenminste het overkwam mij, in een moeilijke periode in mijn leven. Dan ga je verder met je leven, en daar hoort dan ook o.a. bezoek aan een kerk en bijbel lezen bij.
Het loopt en je doet, je valt en staat op, bent soms boos, geeft God dan de schuld en gaat weer verder. Soms door God (onbewust) opzij te zetten en soms heel bewust je bijbel in te duiken en op ontdekking te gaan, oftewel hem op te zoeken en dichter naar Hem toe te gaan.  Net zoals je zou doen bij een vriend wanneer je hem/haar niet begrijpt.

Ik ben nu 11 jaar verder, en nu pas zie ik verdieping in mijn relatie met God. Bijzonder eigenlijk want als je een vriend "maakt" gaat de verdieping vaak wat sneller, zeker als het je maatje of partner word.
Tegenwoordig is het "normaal" om binnen een jaar te gaan trouwen, maar ken je elkaar dan?
Waarom moet het in je relatie met God zo langzaam gaan?

Mijn redenatie:

We leiden ons eigen leven.


Ik heb bij mijzelf dingen, gedragingen, gedachten zien veranderen de afgelopen jaren. Veranderd naar het beeld wat God schetst in de bijbel, veranderd naar de levenswijze van Jezus. En nee ik ben er bij lange na nog niet.
Ook zie ik mijzelf steeds meer toegroeien naar mijn man.
Ook binnen ons huwelijk zijn problemen geweest, bijna een scheiding, maar we zijn er uit gekomen en groeien nu steeds meer naar elkaar toe.

Zie je de vergelijking?

Des te meer ik met God's woord bezig ben, al is het uit nieuwsgierigheid, des te meer ga ik dingen begrijpen en anders doen, onbewust maar zeker ook bewust. Vooral dat laatste, bewust handelen dat maakt een groot verschil in mijn leven. Daarbij probeer ik dingen los te laten en te vertrouwen op God, dat Hij er mee aan de slag gaat, en dan zoveel als kan in gebed. Al begint het met schietgebedjes, of zoals mijn schoonvader zegt:

Bid niet met veel omhaal van woorden zoals de heidenen. Zij denken immers dat ze verhoord zullen worden omdat ze zoveel woorden gebruiken. 
Matt 6: 7


Het loslaten, en er op vertrouwen dat God weet wat goed is voor mij, dat Hij een plan heeft en dat ik daar een schakeltje in mag zijn, vind ik bijzonder en mooi.
Omdat ik door bewuste keuzes te maken, vaak te horen krijg dat ik door mijn keuze mensen bemoedig. En dan kan ik alleen maar dankbaar zijn dat God mij daarvoor heeft willen gebruiken. 
Er is dus een doel in mijn leven, een doel wat ik niet voor ogen heb, of überhaupt kan hebben/zien. 
De rust die ik mag ervaren is daarbij heerlijk, zeker in onze 24 uurs maatschappij van tegenwoordig. 

Nee God mag mijn leven leiden, ik wil naast Hem lopen en Hem volgen. Ontdekken wat Hij voor mij in petto heeft, wat ik mag ervaren, beleven, doorgeven. 

Mijn Bijbeltekst voor deze periode is:


.
Wikipedia zegt het volgende over eiken:

Eiken hebben licht nodig om te ontkiemen en op te groeien tot een boom.
Jonge eiken zijn gevoelig voor aantasting door bijvoorbeeld insecten. Vanaf hun 100e tot 200e levensjaar neemt de snelheid waarmee zij groeien af. Na deze tijd groeien zij voornamelijk in dikte. Veel eiken worden, indien de mens ze de kans geeft, 300 tot 400 jaar oud, een kleiner aantal haalt 500 jaar, maar er zijn eiken waarvan wordt aangenomen dat ze 700 tot 1200 jaar oud zijn. (claims van 1300 tot 2000 jaar voor opgaande eiken moeten met de nodige scepsis worden bezien).


Laten wij ook zo'n eik worden.


maandag 6 juni 2016

Bemoedigingen

Soms zijn er momenten waarop je hele moeilijke beslissingen moet nemen.
Afgelopen weekend hadden wij zo'n moment.
Wat ben ik dankbaar dat ik God ken, en de rust kan nemen om naar Hem te luisteren in dit soort situaties.

Dankbaar voor de antwoorden die ik vervolgens van Hem krijg, waardoor ik rust mag ervaren en door mag gaan.


Een tekst uit het boek Fervent van Priscilla Shirer




Met deze tekst mocht ik gisteravond gaan slapen.


















Vanmorgen was de dagtekst van de bijbelapp van YouVersion:


Een bemoediging vol kracht om de dag te kunnen starten.













En later las ik als dagtekst, van de app Druppels, deze tekst:



Het verzacht de pijn wat, neemt het verdriet nog niet helemaal weg, maar geeft kracht om de dag
door te komen.

vrijdag 3 juni 2016

Concepten....


Jaren geleden had ik het gevoel dat ik wat met schrijven moest gaan doen, mijn verhaal moest gaan delen met anderen, daardoor is mijn blog ontstaan.

Met regelmaat heb ik het "gevoel" dat ik dingen moet delen, dat ik dingen moet opschrijven, maar vaak komt er dan weer wat tussen waardoor ik niet ga schrijven, of komen de teksten op onmogelijke manieren binnen. Als ik onder de douche sta, of s'nachts wakker word, in de auto zit, noem maar op.

Ik ben aan twijfelen, was dit dan wel wat God met mij wilde?
Waar haalde ik de rust vandaan om te gaan zitten, om God te volgen, te luisteren naar wat Hij zegt, de teksten te schrijven waarvan hij wil dat ik ze schrijf.
Poe en dan word er gevraagd om persoonlijke dingen te delen, nou dat doe je niet zomaar even op het web, wie weet wie het leest?!

Stukje bij beetje komt er meer zelfvertrouwen om de hoek kijken, meer vertrouwen in God, meer samenzijn met God, bevestigingen, en durf ik uit de boot te stappen.

Mijn blik vooruit, gericht op God, niet achterom om te checken of ik wel echt op het water loop, uit ongeloof of uit hoogmoed "kijk mij nou lopen".
Nee vooruit...

Ik zag dat ik veel concepten heb staan en ik heb hieronder  een stukje uit 2012, pfff dat is gewoonweg 4 jaar geleden.
Ben ik al 4 jaar aan het dwalen.... Afijn ik zou vooruit blijven kijken en niet achterom, maar waar was ik nou mee begonnen die dag:


Moeite met praten, tegen gehouden worden, wir war van gedachten hebben en gewoon merken dat het een soort van stemmen zijn die een discussie aan gaan, het "duivel-engel op je schouder" effect....
Waar moet je beginnen, het gevoel hebben dat er zoveel in je hoofd zit wat je kwijt wil/moet. 
Willen huilen, maar geen traan kunnen laten, en dan gaan huilen als je in een normaal gesprek bent met iemand.
Gedachten hebben die je niet wilt hebben.....

Waar houd het op????
In de auto, vlak voor het slapen, onder de douche, op alle onmogelijke plekken heb ik gedachten die ik graag op papier wil zetten of wil delen met iemand, op het moment dat ik dan de kans heb om het op te schrijven ben ik het kwijt, weet ik niet meer wat ik wilde zeggen. Waarom nou??? Het frustreert, doet pijn, geeft zoveel onmacht en strijd. Wat is dit??

Een hoofd vol, zoveel willen doen maar niet weten waar te beginnen, en als je dan weet wat je planning is ben je het met 5 minuten weer vergeten omdat het gewoon niet blijft hangen.....
kan geen rust vinden, wil alles af hebben maar dat lukt niet...

spanning in je lichaam, iedere spier voelt strak aan....



Tja, conclusie: een strijd die dus al jaren duurt., maar ik blijf gewoon lekker schrijven.
Op mijn blog, mijn to-do lijstjes en wat er maar voorbij komt.




woensdag 1 juni 2016

Mijlpaal.....

Afgelopen vrijdag, hebben we gevierd dat we 10 jaar getrouwd zijn.
Het leek me leuk om hier wat over te schrijven, maar toen ik foto's wilde plaatsen, merkte ik dat ik een deel van mijn trouwfoto's niet meer kon vinden, terwijl ik ze ca. 3 weken geleden nog in mijn handen heb gehad.

Dit word dus nog even een zoektocht, en nu een verlaat blog.

Bijna hadden we de 10 jaar niet gehaald. We hebben een paar roerige jaren achter de rug, waarbij we vorig jaar het hoogtepunt bereikte en we er eigenlijk mee wilden stoppen.
Toch bleef God ons vasthouden en probeerde Hij ons wakker te schudden.

Voordat we trouwden hebben Patrick en ik, tijdens een dienst, onafhankelijk van elkaar, God's stem horen zeggen: "Jullie horen bij elkaar en Ik zal er voor zorgen dat jullie bij elkaar blijven"
Een stevige belofte, die wij vervolgens op 27 mei 2016 naar elkaar uitspraken.
Groot feest, op een mooie locatie, met de gehele familie en veel vrienden.
We hebben die dag genoten.
Daarna klussen in een samen gekocht huis, en dan begint het avontuur.

Nu terug kijkend hebben we een heel avontuur beleefd, en dankzij een fijne therapeut, in de afgelopen maanden, kunnen inzien waar we elkaar aan het loslaten waren.
Waar miscommunicatie ontstond, waar gevoelens verdwenen, wat oorzaken en gevolg is.

Dat wil niet zeggen dat nu alles is opgelost, nou ja, opgelost is het eigenlijk wel, maar we kunnen niet stoppen met werken, lees praten.

prediker 4:12 was een van de teksten op onze trouwkaart:

 En als iemand alleen is, kan hij door iemand anders overwonnen worden. Maar twee mensen kunnen tegen een vijand standhouden. En als ze met z'n drieën zijn, zijn ze nóg sterker. Net zoals een driedubbel touw niet gauw zal breken.



Onze trouwringen symboliseren het drievoudig snoer. Helaas moest Patrick zijn ring door laten knippen omdat het niet meer van zijn vinger af ging. Een drievoudig "snoer" werd verbroken.



Ons drievoudig snoer was eigenlijk ook verbroken, maar we hebben het weer aan elkaar geknoopt en zijn nu dichter bij elkaar, maar ook dichter bij God.

Om mij heen hoor ik de ene scheiding na de andere, veel gehoord is "ik wil.........,"
Het draait niet om ons "ikje" ook al zeggen veel therapeuten van wel, je bent samen en samen zal je een weg moeten vinden. Die weg ga je niet vinden als je bij je eigen "ik" blijft, soms moet je je eigen ik een stukje aan de kant zetten, tot dat duidelijk is bij de ander dat er 2 "ikjes" zijn, die samen 1 "ikje" vormen. Werk aan de winkel dus.

En nee ik zeg niet dat je altijd je zelf weg moet, cijferen, dat je er niet toe doet, maar je moet prioriteiten stellen. Wanneer blijf je doordrammen in wat Jij wil en wanneer kan je het loslaten en er over praten. Wat over hebben voor elkaar.

Onze eye-opener was de manier van communiceren. Begrijp je elkaar wel goed, of begrijp je elkaar eigenlijk niet waardoor je in een gesprek al snel naar de aanval - verdediging neigt en er dus geen ruimte meer is. Boosheid overheerst "hij/zij begrijpt me ook nooit"

Neem tijd voor elkaar, praat, maar bovenal vergeet niet te bidden.....



vrijdag 20 mei 2016

Daily defense


Iedere ochtend zie ik in de badkamer een potje staan, een potje met een haarmasker er in, en het opschift is:

Daily Defense....

Iedere ochtend doet dat me er aan herinneren dat ik ook om mijn dailly defense met moet denken, mijn dagelijkse wapenrusting.
Ef. 6: 10 - 17


Bekleed u met de hele wapenrusting van God, opdat u stand kunt houden tegen de listige verleidingen van de duivel.
Want wij hebben de strijd niet tegen vlees en bloed, maar tegen de overheden, tegen de machten, tegen de wereldbeheersers van de duisternis van dit tijdperk, tegen de geestelijke [machten] van het kwaad in de hemelse gewesten.
Neem daarom de hele wapenrusting van God aan, opdat u weerstand kunt bieden op de dag van het kwaad, en na alles gedaan te hebben, stand kunt houden.
Houd dan stand, uw middel omgord met de waarheid, en bekleed met het borstharnas van de gerechtigheid,
en de voeten geschoeid met bereidheid van het Evangelie van de vrede.
Neem bovenal het schild van het geloof op, waarmee u alle vurige pijlen van de boze zult kunnen uitblussen.
En neem de helm van de zaligheid en het zwaard van de Geest, dat is Gods Woord,


Maar hoe doet je dat nou?
Denk je daar iedere dag aan?

Nee ik denk er niet ieder dag aan, ondanks dat ik het een routine in mijn leven wil laten worden/zijn. Hoe ik dat moet doen? Ik weet het eigenlijk niet zo heel goed.

Ja bijbel lezen, dat is stap 1, maar dan moet er een stap 2 volgen, studeren is stap 2, daardoor leer je wat je moet doen, wat God bedoeld met de wapenrusting aantrekken. Als je stap 1 zet moet je dus ook stap 2 zetten anders gaat het je niet lukken. Net zoals in de ochtend wakker worden, dan wil je je daarna ook aankleden want je gaat niet zonder je kleding de deur uit.. toch???

Je zal actief moeten worden om wat te bereiken, wakker worden is actief worden om je aan te kleden en klaar te maken voor school - werk o.d. ieder op zijn eigen manier.

Wat is jouw Daily Defense????






maandag 9 mei 2016

Leven in vrijheid....



Wandelend in een pretpark zie je vele nationaliteiten. 
De radartjes in mijn hoofd beginnen te malen..... 

Vrouwen met een hoofddoek... waarom de een wel de ander niet? Is dat aan leeftijd gebonden? Of is het omdat ieder op zijn eigen manier met het geloof omgaat? eigenlijk ben ik wel heel nieuwsgierig nu..
Soms denk ik angst in hun ogen te zien, soms boosheid. 
Door alle nieuwsberichten van afgelopen tijd vraag ik me af hoeveel ik beïnvloed ben? 
Is het wel angst?  is het wel agressie? ... wat denken deze mensen?  

Waarom denk ik er over na? omdat er de laatste tijd veel negatieve nieuwsberichten zijn, veel verhalen dat "moslims" mogen liegen vanuit hun geloof tegen niet moslim gelovigen. 
Maar het zijn en blijven mensen.. ze worden be- en ver-oordeeld, maar kijk nu eens verder om je heen... 
Donkere mannen, Surinaams, Antilliaans, Afrikaans zeg het maar, Tatoeages op hun (gespierde) armen. 
Enkele jaren geleden waren we daar zo bang voor... enge tatoeages, bikers, ach gewoon mensen die er "anders" uitzien dan dat wij willen. En de blanke mensen  .. die vallen niet eens meer op?  

Ik moet denken aan tekst uit Deuteronomium 7, waar o.a. staat dat je bij iemand van je eigen volk moet blijven, dit voorkomt problemen. 
Waarom is dit gezegd?  Omdat je elkaar beter begrijpt als je uit hetzelfde "volk" komt?
Begrip voor meningen, begrip voor culturele handelingen, begrip voor geloof.  

Is het daarom dat het in onze samenleving niet werkt?  Omdat iedereen door elkaar woont en leeft? Omdat we elkaar niet begrijpen?  Andere gedachten hebben over waarden en normen. 

De een meer moet vechten voor zijn plekje dan de ander, omdat we elkaar niks gunnen. 
Zoals voordringen in de rij, dat is irritant, gebeurt het 1x prima maar na bijvoorbeeld de 3e keer word je het zat. Dan raak je geïrriteerd en de eerst volgende die het doet krijgt de wind van voren, totdat je hoort of ziet dat een kindje snel naar de wc ging en moeders is blijven staan. Dat verklaard een hoop.

We weten niet alles van te voren, maar vormen onbewust al een mening en vervolgens veroorzaakt die mening een emotie. 
Vaak als 1e irritatie maar daarna..... meestal zijn het geen fijne emoties. 
Gelukkig schijnt hier in het park het zonnetje dat maakt mensen toch wat vrolijker en verdraagzamer. 

Laten we allemaal wat verdraagzamer zijn, dienstbaarder naar elkaar, en elkaar wat gunnen. 
We leven in een egoïstische wereld die wat meer zonlicht en liefde kan hebben. 
Laten we ons niet gek maken door de nieuwsberichten.
Vergeet niet, wij horen en zien alleen nieuws wat we "mogen" zien, we zien en horen lang niet alles. Dit geeft een gigantisch vertekend beeld. Laten we zelf nadenken en op onderzoek uitgaan. 

De waarheid, tja of je die ooit echt vind??? Ik blijf zoeken in mijn bijbel, en door te bidden krijg ik redelijk wat antwoorden, maar lang niet alle. 
Misschien is het ook wel niet nodig om ons te focussen op de uitkomst ,maar is het nodig om ons te focussen op het hier en nu. Op het liefde tonen aan de wereld, op behulpzaamheid en op het geven van onze rijkdom aan iemand die het zichtbaar of onzichtbaar, heel hard nodig heeft. 
God zal je laten zien hoe of wat, vertrouw daar op.





donderdag 24 maart 2016

Van blinde paniek naar rust..... een momentje uit mijn leven.

Vermoeidheid slaat toe, en dat is mijn zwakke punt.
Afgelopen weken gebeurde er veel, en vermoeidheid begint toe te slaan. Mijn oude burn out laat zijn sporen zien.

Stress is nog steeds iets waar ik niet goed tegen kan, zeker niet nu ik een pad bewandel waarop rust steeds vaker zichtbaar word gemaakt door God.
In alle rust mag je God ervaren, horen en zien en zolang je in de drukte van alledag wandelt, zal je steeds op het randje van God's weg balanceren en niet het uiteindelijk doel behalen van wat God voor je in petto heeft.

Als voorbeeld neem ik maar even mij zelf.
Een van onze dochters woont al 1,5 jaar niet meer thuis vanwege haar ASS. Wij zijn in een traject voor een gezinshuis, maar waar we 1 maart uitsluitsel zouden krijgen, is dit weer uitgesteld.
Délana pakt dit gelukkig heel goed op, en probeert door de onzekerheid heen, haar dagelijkse routine te handhaven. Toch merk je, dat druppelsgewijs haar potje vol begint te raken en dit resulteerde in boosheid naar mij. Ze kreeg haar zin niet en vervolgens werd ze zo boos, dat ze me geblokkeerd heeft op de app nadat ze mij vertelde me nooit meer te willen zien.
Auw, deed mijn moederhart.

Ik kan het overzien, weten dat dit door haar autisme komt, kan het dan ook redelijk relativeren. Toch druppelt er langzaam aan pijn en verdriet binnen.

Vervolgens ging ik met haar mee naar een middelbare school om haar in te schrijven, ze negeerde me volkomen, wilde ineens niet meer naar die school.
Omdat het gesprek stagneerde ben ik het gesprek uit gegaan en heb haar met haar begeleidster achter gelaten. Achteraf blijkt dat het gesprek heel goed ging, wilde ze toch naar die school en was ze goed in gesprek gegaan en is ze aangenomen op school.
Boosheid nam de overhand, maar God liet mij zien dat ik rustig moest blijven en het groter geheel moest bekijken, het is haar toekomst.
Morgen volgt er een systeemgesprek en ik voel het van binnen al borrelen van negativiteit.

Daar kwam bij dat ik vanmorgen een werkoverleg had, waar ook wat kritische punten behandeld moesten worden, en komende zaterdag moet ik examen doen.

Dus vanmorgen werd ik wakker, en ik voelde alles in mijn lijf al onrustig worden. Tranen wellen op en ja hoor het gonsde weer met van alles en nog wat in mijn hoofd en niet op een positieve manier.

Vechten wil ik meer, want ik weet dat ik in alle rust bij Hem mag komen.
Dus wat doe je dan? Wapenrusting aantrekken en op naar Marcus 14, een lang hoofdstuk

Het lezen ging even goed, even rust maar daarna toch maar een appje naar mijn "Zussen" voor gebed. 



Ik kreeg deze tekst terug. Toen dacht ik nog, ja die nachten heb ik geen last van maar nu......


Verstandelijk wil het er helemaal in, ben ik het er ook helemaal mee eens, en ben ik helemaal blij, maar mijn gevoel. Potjandorie wat een ellende.
Afgelopen dagen hebben we het veel over "In de rust zijn, de rust opzoeken" gehad, en dit wil ik zo graag. 

Toch maar even kijken wat mijn GMG zussen vandaag zeggen?


 Voor mij werd duidelijk dat God aan het woord was. Ik heb pen en mijn prayer journal gepakt en ben gaan schrijven.




Het feit dat ik bij mijn man en mijn zussen, hulp in mijn gebed kan vragen, geeft al wat rust, maar het opschrijven van mijn gebed en even stil zijn, doet wonderen.

Van blinde paniek ging ik langzaam weer over in de rust. Mijn wapenuitrusting werd compleet.

Vervolgens zag ik dit plaatje


Je mag me zweverig vinden, maar mijn cirkeltje was weer rond. 
Ik was er klaar voor, en stapte vol goede moed op mijn fiets naar het werk. 

Ik ben dankbaar, dat ik een vader heb die voor mij zorgt, waar ik terecht kan in pijn verdriet en geluk.

Ondanks alle onrust in mij, kon ik nog reageren op een berichtje van een van mijn zussen, en als ik het nu terug lees denk ik : dat je het zelf ook maar even weet.....





zaterdag 19 maart 2016

Als emoties de overhand krijgen





Soms heb je van die moment in je leven, dat je niet meer weet wat je met je kinderen aan moet. Tieners die puberen, en alles doen waarvan je had gedacht dat ze het nooit zouden doen.
Ze in jouw ogen respectloos zijn en waarden en normen overboord hebben gegooid.
Jongere kinderen die de hele dag je aandacht vragen.
Jong volwassenen die samen willen gaan wonen, maar eigenlijk niet eens voor zichzelf kunnen zorgen.

Je vraagt je dan af hoe nu verder? God dit heeft u niet zo bedoeld! Waarom is het niet allemaal wat rooskleuriger?

Al snel komt de "Ik" gedachte omhoog, waarom ik? ik wil niet! ik......

Bijbelteksten die eigenlijk "moeten" helpen, waarvan je je afvraagt moet dat nu?









En zo kwam ik nog wat mooie teksten tegen, stuk voor stuk vaak confronterend, maar of ze het nou allemaal duidelijker maken dan dat het al is??? Nee niet altijd.
Gebed is dan een belangrijke factor, maar niet alleen bidden, ook stil zijn en luisteren, anders kom je nog niet tot de weg waar je moet gaan.
En denk er aan "IK" is dat het uitgangspunt??





Bij het lezen van het blog van mijn vriendin Eveline zag ik dit filmpje


En toen dacht ik, waar doen wij moeilijk over..
We moeten out of the box denken, en genieten van wat we krijgen, verder kijken dan ons neus lang is.
Zitten sippen en mokken heeft geen nut. Nee zoek kracht in de Here, en van daar uit  zie je ook wat je mag doen en zeggen, om door te gaan.

Sir 5:2 zegt:


Laat je niet meeslepen 
door je eigen zin en je kracht 
om te wandelen volgens de begeerten van je hart

Net zoals johannes in vers 15 zegt:

Laten we met elkaar verbonden blijven, jullie en Ik, want zoals een rank geen vrucht kan dragen uit eigen kracht, maar alleen als ze verbonden blijft met de wijnstok, zo kunnen ook jullie geen vrucht dragen als je niet met Mij verbonden blijft. [5] Ik ben de wijnstok en jullie zijn de ranken. Alleen wie met Mij verbonden blijft – zoals Ik met hem – draagt rijkelijk vrucht, want los van Mij kunnen jullie niets. [6] Wie niet met Mij verbonden blijft, wordt weggegooid als een wijnrank: ze verdorren, men haalt ze bijeen en gooit ze in het vuur, waar ze verbranden. [7] Als jullie met Mij verbonden blijven en mijn woorden in jullie blijven, vraag dan wat je wilt, en het valt je ten deel. [8] Mijn Vader wordt verheerlijkt wanneer jullie rijkelijk vrucht dragen en jullie je mijn leerlingen betonen.


Laten wij "Out of the box" denken, niet van deze wereld maar in Zijn geestelijke wereld.
Vol liefde en kracht, doorgaan, ook al voelt het niet zo, laat het verstandelijk zo zijn, en vertrouw op de Here dat Hij je er doorheen helpt, en zie wat voor wonderen er gebeuren.

Fijn weekend

woensdag 16 maart 2016

The battle plan for prayer


Gisteren kwam ik deze filmpjes tegen, onderstaande heb ik gezien en wil ik graag met jullie delen. 











dinsdag 15 maart 2016

Hoe schijnheilig zijn wij eigenlijk???

Ja dat was een heftige vraag voor sommigen...
Hoe schijnheilig ben jij ?? ben je je überhaupt wel bewust van dat je "schijnheilig" bent?


Waar komt mijn vraag vandaan? Uit Marcus 7 en een gebeurtenis van van de week.
De farizeeën hadden echt niets beters te doen dan te kijken of Jezus een "fout" zou maken. Wat een nare mensen eigenlijk, sorry dat ik het zeg.
Maar als ik in de spiegel kijk wat zie ik dan? ja eerlijk gezegd, zie ik dan ook iemand die met regelmaat op anderen let, bewust -  onbewust, het zit er gewoon in. Roddel is dan vaak een volgende stap om het beestje maar gewoon bij zijn naam te noemen.
Maar goed, terug komen op Marcus 7.

Er ontstaat een discussie over het wassen van handen, hoe belangrijk is dat... Nou voor hun was het heel belangrijk.
Maar Jezus zegt in vers 6 - 9:

Maar hij antwoordde: "Wat is de profetie van Jesaja toch toepasselijk op huichelaars al u! Er staat immer geschreven: Dit volk eert mij met de lippen, maar hun hart is ver van mij; tevergeefs vereren ze mij, want ze onderwijzen hun eigen leer, voorschriften van mensen". De geboden van God geeft u op, maar aan tradities van mensen houdt u vast. En hij vervolgde: "Mooi is dat, hoe u Gods geboden ongeldig maakt om uw eigen tradities overeind te houden!

Ik ben mijn blog ooit eens begonnen omdat ik terug wilde naar de basis van het geloof en omdat mijn gezondheid niet je van het was.
Ik ben toen dit boekje Genesis dieet gaan lezen:


Het werd mij toen duidelijk dat God voedsel voor ons heeft gemaakt en dat als je je daar mee bezig houdt je lichaam veel beter functioneert.
Mij heeft het in ieder geval veel met mijn gezondheid geholpen. 

En nu lees ik Marcus, een discussie over handen wassen, omdat het brood anders onrein zou zijn.
Ik heb met regelmaat te horen gekregen dat je alles mag eten, want dat zegt Jezus in vers 19, zegt men.
Sinds een paar weken is mijn gezondheid niet meer helemaal optimaal en ben ik op onderzoek uit gegaan waar dat aan kon liggen. Ik ben er ondertussen achter dat de uitleg van vers 19 (in mijn ogen) niet klopt. 

Laten we terug gaan naar wat voedsel nou eigenlijk is. Leviticus 11 leert ons welk voedsel voor ons geschikt is. 
Mijn vraag is nu: Waar is het mis gegaan? waarom eten wij niet alleen wat hier staat, maar zijn wij dingen gaan eten die God niet voor ons als voedsel gemaakt heeft????
Gaan wij hier ook niet gewoon de fout in? maken wij hier niet God's geboden ongeldig om onze eigen tradities overeind te houden?

Als antwoord komt vaak: Dat is het oude testament.. Jezus is aan het kruis gegaan dus die wetten gelde niet meer..
Ik kan hier geen vrede mee hebben, in Mattheus 5:18 staat

Want voorwaar zeg Ik u: Totdat de hemel en de aarde voorbijgaan, zal er niet een jota noch een tittel van de wet voorbijgaan, totdat het alles zal zijn geschied. 

Waarom word in Mattheus gezegd niets van de wet zal voorbijgaan en word er uitgelegd dat we ons niet meer aan de wet hoeven te houden???

Nee ik word me er steeds bewuster van dat wij vaker in de spiegel moeten kijken, en moeten gaan leren om Jezus te gaan zien in plaats van onszelf.  En dat kan alleen door te onderzoeken wat God tegen ons zegt, inclusief de bestaande wetten. En ja het doet soms pijn om te ontdekken dat we verkeerd denken, geleerd hebben gekregen, of moeten veranderen. Maar wees eerlijk naar jezelf en onderzoek alles, leer, neem rust en neem de tijd. God veranderd niet, Hij houdt van je. 

Zoals ik van de week al zei:
"Lijden leidt tot het leven"

Fijne dag. 

zondag 13 maart 2016

Met GMG naar Marcus kijken......

Vorige week mocht ik samen met zussen van GMG beginnen met het boek Marcus.
Heel nieuwsgierig ben ik begonnen aan dit boek, kijken wat God mij, eigenlijk ons, wil laten zien, wil laten leren, laten beleven.

Donderdag kwamen we aan in hoofdstuk 4, en hier moest ik echt even over nadenken.
Gelijkenissen... wat word er nou eigenlijk bedoeld.....

Mij is altijd uitgelegd dat het zaad het woord van God is, maar soms werd er gezegd, de zaaier is God, andere keren was de zaaier iemand die op mijn pad kwam of ik was zelf de zaaier. Het zaad werd overigens wel altijd als het woord van God vertaald. En dan werd er ook nog verteld dat God de oogster is....
Wat was het nou???

Ik betrok het vaak op mijzelf, wat gebeurde er met het woord wat ik las, hoorde en zag?  Waren er vogeltjes die "mijn"zaad op aten? was ik die rotsachtige grond? was ik een distel? of was ik goede grond en droeg ik vrucht???

Ik wist het niet, en waarom niet, omdat ik niet (altijd) weet of ik vrucht draag. Ik ben, naar mijn idee, al een aantal keren dienstbaar geweest als zaaier en bij sommigen heb ik gezien dat dat "vrucht" mocht worden en soms hoorde ik jaren later dat hetgeen ik gezegd of gedaan had, diegene aan het denken had gezet.
De keren dat ik die terug koppeling kreeg, zie ik als bemoediging van God, een bemoediging om op te kunnen bouwen, een bevestiging dat ik het goed gedaan had en dat ik verder mocht met zaaien in Zijn koninkrijk.

Maar dan komt vers 12 in ene voorbij.... ik moet eerlijk zeggen, ik lees nu pas iets positiefs hierin, ik denk tenminste dat ik het begrijp...

(uit de NBV)

Hij zei tegen hen : "Aan jullie is het geheim van het koninkrijk van God onthuld; maar zij die buiten blijven staan, krijgen alles te horen in gelijkenissen, opdat ze scherp zien, maar geen inzicht hebben, opdat ze goed horen, maar niets begrijpen, anders zouden ze zich bekeren en vergeving krijgen."

Zij die buiten blijven staan: mensen die wel willen luisteren maar geen stappen zetten om een bijbel te gaan lezen of zich te gaan verdiepen in het woord.
want.... anders zouden ze zich bekeren en vergeving krijgen......

(let wel dit zijn mijn "hersenspinsels")

Toch merk ik de laatste tijd steeds meer dat ik ook "buiten" heb gestaan, en dat ik niet alles begreep, (om)dat ik niet genoeg studeerde in Zijn woord. En natuurlijk, dit is ook een proces, want je begint ergens en van daaruit moet je gaan leren en vooral volgen en luisteren, want God laat je zien wat je moet weten en moet doen, maar sta hier voor open. 

Zet die lamp op een standaard, laat anderen zien en horen wat God jou verteld en duidelijk maakt, hou het niet voor jezelf. Wees een zaaier, en zaai gul. Laat je niet tegenhouden, soms moet je met je hoofd boven dat maaiveld uitsteken om te kunnen zaaien, maar wees dan niet bang.
Vertrouw op God, en zoals ik vandaag hoorde: Lijden, leidt tot Het leven...

Ben jij een mosterdzaadje?? 




donderdag 3 maart 2016

Voorjaarsvakantie

Wat vliegt de tijd weer.
Vorige week had onze oudste vakantie en deze week de 2 jongste. Meteen 2 hele rare weken. Wat is dat toch altijd met die vakanties? Planningen verdwijnen, rommel ontstaat...
Ik kan er mijn vinger niet op leggen, afijn hier is het dus ook rommelig.

Soms gebeuren er dingen in je leven. Ze gaan, zoals je liever niet gehoopt had dat ze zouden gaan. Voor je gevoel wordt je gebed niet verhoort of de ellende waarvoor je bid gebeurd toch. Waar gaat het dan mis? Wat moet je dan?

Van de week was dit mijn situatie. Ik zag wat aankomen, ging er voor bidden dat het niet zou gebeuren, en je raad het al, het gebeurde toch........ En daar sta je dan, perplex te zijn.

Nu achteraf gezien, heeft deze situatie ook weer mooie dingen met zich mee gebracht, al is het einde nog niet in zicht.  Op het moment zelf wist ook ook even niet zo goed wat ik moest, was niet boos, was wel verdrietig, er kwam eerst wat onbegrip om de hoek kijken maar die heb ik weer weg gestuurd. Ik nam me voor om de situatie te nemen zoals die was en van daaruit te kijken naar welke kant God op wilde gaan. 

Toch blijf ik bidden voor alles wat op ons pad komt, vrolijkheid, ziekte en verdriet.
Biddend stap ik uit bed want heel de geestelijke wereld mag weten, niemand wint het van onze vader, onze God, Yeshua, de Messias.



maandag 22 februari 2016

Cadeautje aan jezelf


Soms moet je jezelf een cadeautje geven.....

Huh, zou je zeggen, waarom dan?
Nou gewoon, omdat je het waard bent om je geliefd te voelen, om een schouderklopje te krijgen, als je vind dat je dat verdient hebt.....

Maar als je jezelf dan een cadeautje geeft, denk dan wel na over wat je jezelf geeft....

Ja jij bent lekker, zul je nu denken.. Dan doe ik ook wat ik echt leuk vind.....




Dit boek mocht ik lezen van Ark media, in ruil daarvoor schrijf ik een recensie. Dit heb ik al op diverse sites gedaan, maar kan het niet laten om het hier ook nog te doen.
Daarom ben ik ook begonnen met bovenstaande tekst.

Ik had al een paar keer met dit boek in mijn handen gestaan in de boekwinkel, maar het kwam steeds niet uit. Toch trok het, en het was voor mij dan ook een cadeautje toen ik dit boek "won" om een recensie te schrijven.

De buitenkant alleen al ziet er lief en waardevol uit, een echt cadeautje.
Het voorwoord geeft je meteen de stemming om te gaan lezen.
Ieder hoofdstuk begint met een bijbel tekst wat je helpt om verder te kijken dan je neus lang is.
Je kan er vervolgens zelf voor kiezen om "gewoon" te lezen of om dieper op de stof in te gaan en vervolgens de diepte in te gaan door het gebed en de vragen te beantwoorden aan het einde van ieder hoofdstuk.
Durf je de uitdaging aan te gaan om jezelf te onderzoeken???

Door 7 verschillende hoofdstukken heen word je een spiegel voor gehouden.
Mijn conclusie, 7 eigenlijk voor de hand liggende onderwerpen, die je laten zien hoe waardevol je nou eigenlijk bent, ongeacht je verleden en heden.
We hoeven niet min over onszelf te denken, en dat heeft Carianne Ros, heel goed omschreven in dit boek.

Als je het jezelf niet cadeau doet, dan is er altijd wel iemand anders die dit schouderklopje (duwtje in de rug)  kan gebruiken.


Vervolgens werd ik zaterdag morgen wakker met een lief berichtje van mijn man:


Nu kan ik er gewoon niet meer onderuit..... ;-)


Je bent Waardevol

dinsdag 16 februari 2016

Hoe groter hoe beter.....

Dagelijks ontvang ik een mail van Faithgateway, zo ook zondag.
Een stukje over Bob Goff, voor mij een onbekende naam, en ik ben eerlijk gezegd verder niet op onderzoek uit gegaan.

Toch sprak dit stuk mij enorm aan, het was een stukje uit zijn boek Love Does, omdat het in het Engels is heb ik het vertaald.
Het originele stuk vind je HIER, en onderstaand is mijn vertaling:


Vroeger dacht ik, dat ik moest offeren aan God, maar nu weet ik, dat geloven net is als het spel “Groter en Beter”.

Toen ik een kind was speelden we het spel, genaamd, “Groter en beter”.
Waarschijnlijk heb je zelf het spel ook wel gespeeld toen je klein was.
In dit spel start iedereen met iets wat weinig waarde heeft, zoals een dubbeltje. Vervolgens gaat iedereen de buurt in om te kijken waar ze het voor kunnen ruilen.
Je klopt dan aan bij de buren, en vraagt waarvoor ze willen ruilen met je. Het doel is om met iets groters en “beters” terug te komen, dan waar je mee gestart bent.
“Hoe groter het is, hoe beter het is”

Mijn zoon Richard, ging op pad met een dubbeltje. Bij de eerste deur zei hij:
“Hoi, we spelen “groter en beter”. Ik heb een dubbeltje en ik hoop dat u mijn dubbeltje wilt ruilen voor iets groters. Hebt u iets waar u mee wilt ruilen?

De man bij de deur had nog nooit van dit spel gehoord, maar desalniettemin speelde hij meteen mee. Hij riep over zijn schouder naar zijn vrouw: “Hé Marge, hier is een kind en we spelen Groter en beter” (Ik vond het geweldig dat hij “We” zei)
Wat hebben we dat groter is dan een stuiver??
Richard liep uiteindelijk weg met een matras.

Richard ging samen met zijn vrienden naar de volgende deur, en klopte daar aan. Richard bleef op de veranda staan met zijn matras.
De deur ging open en zijn vraag, wat klonk als gemompel vanachter het matras, was of deze buurman met iets wilde ruilen wat groter en beter was dan het matras.
Niet lang daarna liep hij weg bij het huis, zijn matras geruild voor een pingpong tafel.

Richard, reed de pingpong tafel naar het volgende huis en ruilde de tafel voor een eland hoofd. Hoe gaaf is dit wel niet? Ik zou hier gestopt zijn, maar Richard niet.
Hij bleef doorgaan met ruilen.
Aan het eind van de avond, toen Richard thuis kwam, had hij geen dubbeltje, geen matras, geen pingpong tafel en geen eland hoofd, of 1 van de andere 5 dingen waar hij voor geruild had. Richard kwam thuis in een Pick-up truck. Echt waar, niet gelogen. Hij startte met een dubbeltje en eindigde met een Dodge.

Ik herinnerde me een tekst van C.S. Lewis, die zegt:
Je zou zeggen dat onze Vader onze verlangens niet krachtig vind maar juist zwak.
We zijn “half slachtige ” figuren, die maar wat aanrotzooien op het gebied van drank, seks en ambities, terwijl ons oneindig geluk word aangeboden. Als een onwetend kind, wat zandtaartjes in een sloppenwijk maakt, dat zich niet kan voorstellen wat het is als je een vakantie aan zee aangeboden krijgt. We zijn veel te snel tevreden.

Deze tekst, herinnerd mij aan een Bijbeltekst, over een jonge man die veel geld had. Het was een goede jongen, erg gelovig, hield zich aan de geboden en alles wat daar bij komt kijken.
Jezus, vertelde deze oprechte jonge man, dat als hij God echt wilde leren kennen, hij al zijn bezittingen moest verkopen en Jezus moest gaan volgen.
De jonge man was teleurgesteld in de ruil. Net zoals ik, hield hij van zijn bezittingen, maar hij hield ook van Jezus.
Uiteindelijk, besloot de jonge man toch dat hij te hard had moeten werken voor wat hij bereikt had. Hetgeen hij moest ruilen om bij Jezus te horen, was veel te belangrijk voor hem, en wat Jezus hem aanbood vond hij ongrijpbaar. Hij koos er dus voor om alles te behouden, in plaats van Jezus te gaan volgen.
Jezus had het gesprek niet zodat de jonge man zich zou gaan schamen.

De uitdaging, die voortkomt uit deze toegeworpen hulp is, of we bereid zijn om alles wat we hebben op te geven, om Hem te volgen, om God te leren kennen.

Zijn we bereid om te ruilen?
Het is een vraag die het waard is om gesteld te worden, want je antwoord zal je leven hoe dan ook vormen.

We hebben ooit, allemaal wel eens iets opgegeven. Het voelt in eerste instantie altijd eerst als een grote opoffering, als we iets opgeven of offeren. Voor Jezus is het helemaal geen opoffering. 

Bekijk het eens vanuit zijn perspectief. Hij komt uit de hemel, waar hij een liefdevolle relatie had met zijn Vader, welke, van nature, het mooiste bestaan is wat ieder persoon zich zou wensen.
En dan biedt hij, die relatie aan, aan iedereen die zich los wil maken van hetgeen een vals gevoel van veiligheid geeft.
Waarom zou iemand dit niet willen ruilen?
Jezus zegt in feite: “Kijk, niets van de dingen die jij hebt zijn blijvend, inclusief jijzelf. Je hebt niets in je leven, wat meer dan een dubbeltje waard is. Kom, ruil en volg mij, en leer God kennen”.

In dit geval, vraagt Jezus niet om een opoffering. Hij vraagt ons om het spel Groter en Beter te spelen met Hem, waarbij we ons eigen ik opgeven en met hem eindigen.

Weet je, eigenlijk gaat het daadwerkelijke spel van Groter en beter, wat Jezus met ons speelt, niet over geld, bezittingen of zelfs onze hoop. Het gaat over trots.
Hij vraagt of we de dingen op willen geven die ons trots maken, de dingen waarvan we geloven dat die er voor zorgen, dat wij wat betekenen in deze wereld, dat we die opgeven om Hem te volgen.

Hij vraagt ons: Wil je dat, waarvan je denkt dat dat jou omschrijft, achter je laten, en wil je daarvoor in de plaats, dat Ik jou laat zien wie je daadwerkelijk bent?

Het mooiste van het aannemen van Jezus woord, over zijn offer, is dat wat controle heeft over jou, dat daardoor niet meer heeft.
Mensen die een obsessie hadden om beroemd te worden, maakt het nu niet eens meer uit dat men hun naam niet eens weet.
Mensen die de baas wilden zijn, zijn nu bereid om dienstbaar te zijn.
Mensen die steeds maar achter geld aan gingen, zijn nu bereid om geld weg te geven. Mensen die smachtten naar acceptatie van anderen zijn nu sterk genoeg om liefde te geven.

Wanneer we onze veiligheid bij Christus vandaan halen, hoeven we niet langer te zoeken in de wereld naar veiligheid, en dat is een toch een zeer goede ruil vind je ook niet?

Weet je wat Richard deed met die truck? Hij gaf hem weg. Hij reed naar een kerk aan het einde van de straat, en gaf hun de sleutels.
Hij had de truck niet nodig, en wat hij er voor in de plaats kreeg was nog altijd groter en beter.
Hij kreeg een gevoel van tevredenheid, zelfvertrouwen en herbevestiging dat spullen geen controle over hem hebben.

Het is een mooi verhaal dat hij uiteindelijk had geruild tot de truck, maar het was een beter verhaal, een onvoorspelbaarder verhaal, omdat hij de truck weg gaf aan het eind.
Hij diende God, niet door opoffering, maar door te ruilen op de manier zoals hij zijn leven leidde. Ondanks dat hij startte met een dubbeltje, wandelde hij weg als een voorbeeld zoals Jezus de wereld ziet.

Gelovige mensen zeggen dat Jezus bij de deur staat en klopt. Ik ben het er mee eens, maar er is meer.
Jezus nodigt ons uit om bij de deur van zijn huis te komen staan en aan te kloppen. En als hij de deur opent, dan wil hij dat wij al ons geloof bij hem brengen, ook al is het niet meer waard dan een dubbeltje. Hij beloofd ons dat hij met ons wil ruilen, omdat Hij hetgeen is waartoe we de kans krijgen om voor te ruilen.
En alles wat we hem moeten geven, in ruil voor het leren kennen van Hem, is dat wat we verzameld hebben in de loop van ons leven, en waarmee we op de veranda staan en waar aan vasthouden.

 Copyright Bob Goff.





vrijdag 5 februari 2016

Wat is werelds, wat is geestelijk...

Liefdevol (als het goed is) worden wij op opgevoed door onze ouders (in de meeste gevallen). Wij krijgen waarden en normen mee.
We leren op school hoe dingen moeten gaan, overal is een reden voor.

Ik ben van de generatie, in de ochtend brood, in de middag brood en in de avond warm eten.
Mijn lichaam dacht hier anders over, en vanaf het moment dat ik op mij zelf woonde, at ik met regelmaat in de ochtend of middag een warme hap.

Gevoelsmatig nam ik afstand van potjes en kookte veel zelf, geen zakjes en pakjes.
Mijn kinderen aten van kleins af aan met de pot mee, en potjes kocht ik alleen als we echt weg gingen en ik niet wist wat daar voor de kids te krijgen was. Veel mensen vonden dat toen raar.

Zelf ben ik opgevoed door mijn moeder, en later door haar en mijn stiefvader.
Kinderen krijg je, daar zorg je voor, ben je voorzichtig mee, leer je waarden en normen.
Wat een cadeautjes zijn het toch als je ze krijgt.

2 jaar geleden hebben wij een lastige beslissing moeten nemen omtrent een van onze "cadeautjes"
Onze "2e" dochter, was gediagnosticeerd met autisme, ging van de basisschool naar middelbaar onderwijs.
We kozen bewust voor een kleine school, met gewoon onderwijs, wel veel praktijk onderwijs.

Helaas ging het een paar maanden goed, maar toen barstte de bom.
Haar autisme werd steeds duidelijker zichtbaar, voor ons, niet voor de buitenwereld.
Op school wist ze zich voorbeeldig te gedragen, iedereen vond haar lief, zorgzaam, geweldig enz. enz. Als ouders zijnde voelden wij ons niet serieus genomen door de school.
Toen het thuis zo escaleerde, en ze een paar dagen een time out kreeg bij de hulpverlenende instantie werden we raar aangekeken. Dit kon niet, dit was Délana niet, wij deden het niet goed.

Wat ben ik boos geweest, op school, maar vooral boos op God, vol verdriet.
Ik begreep niet waarom ik een dochter had gekregen en nu niet voor haar kon zorgen. En wat ik toen heel erg vond, waren de muren die ik tegen kwam.

We moesten een beslissing nemen, want thuis ging het niet meer. Haar vader, mijn ex man, heeft haar toen tijdelijk in huis genomen. We hadden, en hebben nog steeds goed contact met elkaar en bespreken alles samen.

God heeft mij in die periode, langzaam maar zeker in een bepaalde richting geduwd. De richting van besef, dat zij niet meer thuis kan wonen, maar dat er ergens anders een plek voor haar gezocht moest gaan worden.
God heeft ons geleid naar de plek waar ze nu woont.

Ze woont nu al 1 1/2 jaar ergens anders, een woongroep met meiden. We hebben hoogte punten en soms dieptepunten, maar ze groeit.
Dat ze op de groep een half jaar nodig hadden om haar een beetje te leren kennen zoals ze echt is, verbaasde mij niet, maar we werden serieus genomen en dat was een fijn gevoel.
Geen verwijtende berichten meer, geen boze brieven, geen AMK melding (die overigens door jeugdzorg zo de prullenbak in geschoven werd)
Nee wij als ouder, kregen nu eindelijk bevestiging van onze bevindingen, maar wat ik belangrijker vind, Délana kreeg de hulp die ze nodig had en nog heeft.

Ons cadeautje woont niet meer thuis, we zien haar regelmatig, maar ze heeft de plek gekregen waar God haar wilde hebben. Daar ben ik van overtuigd.
Deze overtuiging werd mij vandaag weer bevestigd, toen we samen met haar gingen kijken naar een middelbare school. De locatie waar ze nu woont, daar volgt ze e-learning, maar ze is er klaar voor om weer naar school te gaan.
Na het gesprek en de rondleiding, besefte ik, deze school biedt haar wat ze nodig heeft. Er is geen enkele school in onze omgeving die dit kan bieden. Ze zit op haar plekje.

Een vriendin van mij, zit in een soortgelijke situatie met haar kind, en toen we het er laatst over hadden, werd duidelijk dat onze vriendschap niet voor niets is. God heeft ons samen gebracht, ze mag van mij horen hoe ik door die periode heen ben gegaan en ga. Zij loopt als het ware wat stappen achter mij.
Ik ben dankbaar dat ik er voor haar mag zijn.  Ik ben dankbaar dat God voor onze kinderen zorgt.
Tijdens een van onze gesprekjes, schoot mij te binnen dat Mozes in een mandje in de rivier werd gelegd en opgevoed werd door iemand anders.




God zei tegen mij dat wij in dezelfde situatie zitten, en ik besefte ineens dat wij opdeze wereld leven, maar geestelijk moeten denken. Dat geestelijke denken was mij zo vaak duidelijk geworden in het hele proces. 

"Geloven is vertrouwen op dat wat je niet ziet"

Laten wij geestelijk denken, hoeveel strijd we ook mee maken, God weet wat goed voor ons is, en dat is niet altijd de wereldse manier van denken.





woensdag 3 februari 2016

Gebed voor iedereen.

Sinds september ben ik meer bezig met gebed, dit doe ik door gebeden op te schrijven in een schriftje.



Reden: Bewuster bezig zijn met bidden, meer contact met God, dankpunten opschrijven, maar zeker ook om me bewust te worden van gebedsverhoringen.

Met blauw schrijf ik mijn gebeden en met rood de dankpunten en antwoorden op gebeden. Ik probeer zoveel mogelijk de antwoorden achter de gebeden te zetten, ook de manier waarop er antwoord kwam.


Het "dieper" bidden is ontstaan doordat ik het op mijn hart kreeg, maar mede doordat ik tijdens het lezen van een boek, in een situatie terechtkwam die omschreven werd in het boek. De oplossing in het boek was bidden, en dat was ook het enige wat ik op dat moment kon doen. Ik voelde me machteloos en smeekte met mijn hele hart, door mijn tranen heen om een oplossing.
Mijn gebed werd verhoord, en dat gaf mij de drive, opende mijn ogen, hoe belangrijk gebed is.
Het is een relatie met God.

Het drong tot me door, dat ik meer moest gaan beseffen hoe dicht bij God is. En ik wil niet zeggen dat dit de 1e keer is hoor.
Ik ben vaker door processen heen gegaan, waarbij ik gebeden had voor oplossingen en ook vertrouwde dat God er was, ook bevestigd werd en antwoorden kreeg, maar toch was het dit keer anders.

God heeft mij ernaar toe geleid, en dit leidde tot een stapje naar volwassenheid in mijn geloof.
Ik zei altijd, je praat toch ook met je partner en kinderen als je wat voor elkaar wilt krijgen, waarom doen we dat dan niet met God?????

Een simpele vraag, met een simpel antwoord, maar dan komt het doen....


I Asked For Strength And God Gave Me Difficulties To Make Me Strong I Asked For Wisdom – Religious Quote

Dit plaatje heeft een tijdje op mijn Facebook gestaan, maar geeft mij nu een nog dieper betekenis en waarheid.

Als je bid, wil niet zeggen dat je het ook altijd meteen krijgt, of op de manier dat jij het wilt, maar je krijgt antwoord.
Het overkwam mij de afgelopen 2 dagen.

Maandag had ik op mijn hart om mijn "zussen" van de Beth Moore studie uit te nodigen voor koffie, gebed enz.
1 zus kon en daar ben ik naar toe gegaan, gaandeweg ons gesprek bleek waarom ik het op mijn hart had, we hebben gebeden, en ik ben vol dankbaarheid naar huis gegaan.

Gisteren raakte ik in gesprek met een zus, en gaandeweg dit gesprek was God aan het werk en liet mij Zijn antwoord zien op mijn gebeden.
Zo bijzonder om dat op die manieren mee te mogen maken, maar zo dankbaar dat God dit doet. Op zijn manier en op zijn tijd.

Deze moment staan natuurlijk in mijn schrift, als dankpunt maar ook om mijn steeds weer terug te brengen naar het gebed.

Mocht je nou denken dit lukt mij niet, ik kan het niet. Ik zag net op de Puur vandaag facebook pagina dit plaatje wat in de family planner staat.
Wie weet kan je dit gebruiken als 1e stap.






maandag 1 februari 2016

Overspoeld worden.

Wat gebeurd er toch veel in een mensen leven.
Het is al weer eind januari, iedereen heeft de feestdagen achter zich gelaten. In de winkels zie je het rood en geel kleuren voor valentijn en pasen.
Is er nog tijd om rustig aan jezelf toe te komen?

Van de week zei iemand tegen mij dat het zo knap is dat ik zoveel bezig ben met God.....
En toen dacht ik "huh" hoe kom je er bij?
Voor mijn gevoel ben ik er helemaal niet veel mee bezig en zou ik er veel meer mee willen doen.
Het liefst niet werken, maar de hele dag met God wandelen, maar is dat nodig?
Het kan ook op andere manieren.

Ik heb er over nagedacht en ben eens gaan nadenken over wat ik nou eigenlijk doe.

Bij het wakker worden, het uitzetten van mijn wekker, mijn mobiel, zet ik de wifi aan en lees ik de dagelijkse overdenking van You Version, een bijbel app. Daarna probeer ik meteen de dagelijkse overdenking van Joyce Meyer te lezen.
En als ik wakker genoeg ben, en het niet vergeet vraag ik ook of God mij die dag iemand op mijn pad wil brengen die ik mag helpen. Dan mijn bedje uit en douchen.
Nu ik het zo opschrijf, lijkt het heel veel maa het is nog geen 5 minuten in totaal hoor.

Als het lukt probeer ik ook nog even kort te bidden voordat ik uit bed stap of als ik onder de douche sta.
Van de week zag ik een leuk plaatje, wat mij aanmoedigde om "bewuster" wakker te worden:


Dit is mijn ochtend ritueel, hierna zijn de kinderen aan de beurt. Wakker maken, eten, aankleden en hup naar school.

Tja dan begint de rest van de dag, in mijn hoofd altijd mooi gepland maar in werkelijkheid......
Het liefst ga ik bijbellezen en bidden, stille tijd houden, en dan ook nog een uur of zo. Dit is een ideaalbeeld, en lukt me niet. Ik ga er dus ook niet meer krampachtig over doen.
Mijn stok achter de deur is Good morning Girls, iedere dag een hoofdstuk uit de bijbel lezen. en dan eigenlijk ook nog op Facebook een berichtje achter laten over wat je gelezen hebt en wat God jouw duidelijk heeft gemaakt. Voor mij was dit een manier om in de bijbel te duiken, mijn weg te vinden en Zijn woord beter te gaan bestuderen. Nu lezen we het boek Job, en eerlijk gezegd, we zijn bij hoofdstuk 21, ik heb nog geen 1x wat gedeeld op Facebook. De reden, voor mij is dit boek een boek wat je eerst uit moet lezen voordat je er echt wat over kan zeggen. Bij de voorgaande boeken heb ik wel (bijna) iedere dag wat kunnen delen. Maar laat dit vooral iets zijn waar iedereen zijn eigen ding in kan en mag doen. God laat jou wel zien wat wel en niet te delen of te ontdekken.


Naast dit doe ik ook mee met een boekbespreking van het boek:

Ook dit gaat via Facebook.
We doen er een jaar over om dit boek te bestuderen, dus ca. 2 weken per hoofdstuk.
Jaren geleden had ik het boek al eens gelezen, maar dit keer ga ik er echt voor zitten om het te lezen, herlezen, aantekeningen te maken, te bidden.

Zoals je leest, we kunnen er 2 weken over doen om 1 hoofdstuk te lezen. Oftewel op je eigen tijd.

En ja er zit een gevaar in de groepen op Facebook, want je bent snel geneigd om ook even andere dingen te gaan bekijken. Dit vergt dus wel wat discipline. Maar als je God voorop stelt mag je er ook op vertrouwen dat het lukt om niet teveel verder te neuzen op Facebook.






Naast dit boek, mag ik een recensie schrijven voor Ark media over dit boek van Carianne Ros. Die lees ik dus ook, hiervoor heb ik tot maart de tijd. Dus rustig aan alles lekker laten bezinken.








Zoals je merkt ben ik een lezer. Als je nou geen lezer bent kan ik me voorstellen dat je denkt pfffff hoe doe je dat? Onthoud, dit werkt voor mij, doe alsjeblieft wat voor jou werkt.

Verder probeer ik me nog te verdiepen in een studie van Beth Moore
Dit is een studie die ik met 7 zussen mag doen, 1x in de 2 weken komen we samen. De ene week kijken we de bijbehorende dvd om vervolgens de lessen te maken die in het boek staan. Ieder doet de lessen op zijn eigen tijd, het is dus niet zo dat je in 4 weken tijd alle 5 de lessen gedaan moet hebben.
Dat bepaal je helemaal zelf, en als het goed is laat God je zien welke les je wanneer moet doen.
Dit overkwam mij vorige week. Normaal heb ik in 2 weken tijd alle 5 de lessen af, maar dit keer ging dat hem niet worden. Toen we weer bij elkaar kwamen hebben we wel besproken wat we gedaan hebben.

Als ik dan alles op een rijtje zet, besef ik dat God aan het werk is. De boeken die ik lees, de studie die ik doe, alles sluit iedere keer op elkaar aan, en laten mij zien wat God op dit moment aan het doen is.

Van daaruit had ik mezelf voor genomen om iedere avond 3 dingen op te schrijven waar ik dankbaar voor was die dag. Dit lukt me nu, nog, niet. Af en toe ga ik naar bed en denk ik: "oh ja even snel wat schrijven..." Maar ook daar maak ik me even niet druk om.

Blijf bidden, blijf praten met God, dat is het belangrijkste. Vertrouw er op dat jij jouw weg vind, maar zet wel stappen, die drempel word echt steeds lager. Geloof mij, en ik hoop dat bovenstaande verhaal je mag bemoedigen en mag aanspreken om een stapje te zetten.