Pagina's

maandag 21 september 2015

Gebed in de tempel.....

Enkele weken geleden luisterde ik naar een preek waarin gesproken werd over "de tempel" en er werd een opmerking gemaakt over wel of niet in een kerk komen. Dit laatste weet ik niet meer precies hoe het gezegd is, maar het spookt nog steeds door mijn hoofd heen.

Ik heb de afgelopen tijd nagedacht over "de tempel" en het wel of niet een kerk bezoeken.
Ik weet nog wel, dat men mij bij mijn bekering vertelde, dat de kerk de tempel is van God. De plaatst waar je samen komt. Dat een kerk belangrijk is voor je geloofsleven. Dat je samenkomt iedere zondag morgen en luistert naar de preek. Let wel dit is 10 jaar geleden.

Ten tijde dat ik tot geloof kwam was er een scheuring in de kerk waar wij kwamen. Ik kan je wel vertellen, dat dit niet voor iedereen even bevorderlijk is.
Toch heb ik er veel van geleerd, heb voorgangers geconfronteerd met bijbel teksten die ik tegen kwam en waarvan ik dacht, hé dat doen jullie niet, waarom?? Hoe eigenwijs was ik als net "bekeerd christen" hahahaha.

Uiteindelijk zijn wij weg gegaan uit de kerk, en even niets gedaan.
Ik begreep niet wat er gebeurde, er stond toch duidelijk in de bijbel hoe te handelen.... maar het gebeurde niet.
Vervolgens hebben we ons bij een huisgemeente aangesloten.
Heerlijk om met een kleinere setting bezig te zijn. Eindelijk voelde het alsof ik wat (extra's) leerde. Het was namelijk nu niet meer alleen op zondag naar de preek luisteren, maar we aten met elkaar, spraken over ons dagelijkse leven en maakte de bijbel praktisch. Voor mij heel waardevol. Kerk was voor mij overbodig, het hoefde niet meer. Ik leerde nu de bijbel te hanteren in mijn dagelijks leven, dacht ik.
Helaas stopte de huisgemeente, en besloten we om even een time out in te plannen. Om te kijken waar God ons zou plaatsen.

In die periode ervoer ik sterk dat God ons een plek geeft waar hij ons wil hebben, of dat nou een kerk, thuis of iets ander is, dat maakt niet uit. Als we God volgen zijn we werkzaam in zijn koninkrijk, en niet alleen op zondag ochtend.
Dat is iets wat mij zo verbaasde al die tijd. Mensen gingen op zondag naar de kerk, en door de weeks zag je andere dingen. Ik ging me afvragen hoe ik er zelf in stond, of ik dicht genoeg bij God leefde.

Na de preek van een paar weken terug, besef ik dat we allemaal "gewoon" mensen zijn, maar dat we dit kunnen veranderen naar "buitengewoon" mens zijn.
Die tempel ben je zelf, zorg voor je lichaam, zoals je voor God zou zorgen. Lees in je bijbel en lees daar, wat hij van je vraagt en verwacht. Dan kan je "die tempel" binnengaan om in gesprek te gaan met God. Om te bidden, een krachtig middel wat simpelweg gewoon werkt.



Sinds een tijdje kom ik weer in de kerk, en ik voel me er goed bij, leer van de preken, maar laat ze ook zeker op  mij inwerken, om te kijken of er een boodschap in zit die voor mij van toepassing is. En nee die boodschappen zijn niet altijd even leuk of makkelijk, maar sinds ik echt besef dat God in mij woont, in de tempel, mijn lichaam. Zijn Geest steeds meer "kamertjes" inricht, word ik steeds rustiger. Kan ik veel meer handelen en meer naar het evenbeeld van Jezus leven. En ik ben er nog lang niet hoor, maar het begin is gemaakt.

De combinatie, van iedere dag even rustig een stukje lezen in de bijbel, naar mezelf keren, kijken en bidden is voor mij op dit moment alles wat ik nodig heb. Ik leer God echt kennen en te vertrouwen.
Ik voel rust, liefde, vergeving, kracht, en waar ik dat niet heb bid ik God om mij zijn liefde te laten zien, zodat ik weet dat het goed is. Dat niet mijn willetje, mij rare dingen leert, maar dat mijn willetje leert dat God's wil de baas is, en dat ik wil dat God's wil overheerst. Zijn liefde, geduld, vertrouwen en kracht wil ik uitstralen en uitdelen naar anderen.





Om hiervan de vruchten te zien, ben ik gerichter gaan bidden, en gebeden op gaan schrijven. Ik heb al een paar keer een "Halleluja dansje" gedaan en ben God heel dankbaar geweest omdat hij mijn gebeden verhoort. Daarnaast is hij ook in mij aan het werk, moet ik af en toe loslaten, heel veel op hem vertrouwen hoe moeilijk dat ook is. Ik roep met regelmaat "Heer heeft u nog wat geduld voor mij ?" mijn geduld is op. hahahaha.
Daarnaast voel ik veel rust, kan ik makkelijker met vervelende dingen omgaan door ze direct in Zijn hand te leggen en er op te vertrouwen dat Hij mijn gebeden verhoord. Maar bovenal, Hij laat mij ook meer mijn mond houden, een les voor vrouwen uit spreuken 31:26

Ze spreekt wijze woorden,
wat ze zegt, zijn liefdevolle lessen.


Dus zoals je leest, er is hoop voor iedereen hahahaha.
Ik bid dat jullie ook mogen gaan ervaren dat God groot is, dat gebeden verhoord worden. Dat we het niet zelf uit hoeven te vechten maar dat God voor ons vecht. Dat wij bidden, geloven en vertrouwen.

Fijne dag


1 opmerking:

  1. Mooi dat je zoveel persoonlijk dingen wilt delen! Ik hou er van om zulke dingen te lezen.

    BeantwoordenVerwijderen