Pagina's

dinsdag 29 september 2015

Liefde


2 weken geleden zijn we met GMG gestart met het boek Handelingen. Met regelmaat dacht ik wat moet ik met dat boek... maar ondertussen word het me steeds duidelijker.

Alles wat er staat is gedaan uit Liefde. En er gebeurd nogal wat in Handelingen. Er is liefde maar er is ook haat en nijd, trots, verleidingen, vervolging. Het is een mooi boek om dieper in te duiken in plaats van zo even te lezen.

 Het viel mij op dat er veel gesproken word over de Heilige Geest, alles wat gebeurd is onder leiding van de Geest. Men is vervuld met de Geest. Er werd veel gebeden in die tijd en gebeden werden beantwoord.
De eerste gemeente die ontstond, en waarvan iedereen zei blijf bij elkaar en we hebben alles gemeenschappelijk (2:44)
Er waren genezingen puur door geloof, ketenen werden verbroken, geesten uit gedreven, maar daar in tegen, als men niet luisterde dan overkwam je ook wat.

Hoeveel heeft God ons wel niet lief gehad, dat hij zoveel geduld had. De boodschap was in eerste instantie voor de Joden en dan de heidenen. Hoe vaak gebeurden het niet dat de Joden niet wilden luisteren. De apostelen trokken dan gewoon verder.

Handelingen laat mij het leven meer relativeren. Geloof, Bid en vooral Luister. Zet God op de 1e plaats.

Dit laatste is makkelijker gezegd dan gedaan, maar wat houd het nou eigenlijk in.
Voor mij is het meer tijd met God door brengen. In de ochtend toch eerst even wat lezen voordat ik wat anders ga doen. Dan ook echt nadenken over wat ik gelezen heb. Dit lezen zijn stukjes uit de bijbel, teksten die ik per mail krijg van o.a. Joyce Meyer.
Het lezen is tot daar aan toe, maar ga er dan eens echt over nadenken, luister naar wat God je zeggen wil en ga er dan ook mee aan de slag. Niet wanneer het jou uit komt.

Door het boek (de film is helaas nog niet in Nederland) War room ben ik begonnen met een gebed schriftje. Door mij meer bewust te zijn van God's liefde, door eigen trots aan de kant te zetten, beter te luisteren, maar bovenal liefde te leren kennen, ben ik gerichter gaan bidden. Deze gebeden staan in mijn schriftje, en ik heb al een aantal keer Halleluja mogen roepen omdat gebed verhoord werd.
Dat ik daar de liefde door heen zag was super, maar dat ik zelf aangesproken werd dat er verandering zichtbaar is in mij, dan ben ik trots op God. Dankbaar dat hij aan mij wil knutselen en vind ik het jammer dat ik niet eerder naar hem geluisterd heb. Alhoewel, ik luisterde wel maar deed het niet, en ik denk dat daar bij meer mensen het probleem ligt. Wij willen alles zelf vasthouden.
Maar is het niet zo dat je in Liefde blind ergens aan begint, dat je alles over hebt voor die ander? Net zoals de apostelen in Handelingen? Zij gingen gewoon en alles kwam goed, ondanks de tegenslag.

Wanneer ga jij in Liefde leven en handelen?????


http://www.woordwolk.nl/

dinsdag 22 september 2015

Zomaar tussendoor



Eros Ramazzotti, Anastacia - I Belong To You (Il Ritmo Della Passione)




Ik wil me nu niet meer verdedigen
Ik zal de obstakels in mezelf overwinnen ...
Mijn moeilijkste momenten voor jou

Er is geen reden
Er is geen logische verklaring
Het is glashelder
Ik hoor je stem
En alle duisternis verdwijnt
Elke keer dat ik in jouw ogen kijk
Doe je me van je houden

Deze winter zal eindigen
Ik hou echt van je
Buiten en binnen in mij
Hoe jij me van je doet houden
Met al zijn moeilijkheden
Ik hou echt van je
Ik hoor jou toe
Jij hoort mij toe
Voor altijd

Ik wil je
Schat, ik wil je
En ik dacht dat jij zou moeten weten
Dat ik geloof
Je bent de wind
Die onder mijn vleugels is
Ik hoor jou toe
Jij hoort mij toe

Ik heb op steile gedachten gewandeld
Jij bent mijn fantasie
Over eenzaamheden
En droge woestijnen
Jij bent mijn zachte bries
Op het ritme van jouw passie
Nu zal ik leven
En ik zal je nooit laten gaan
Ik zal de liefde overlopen
Jij bent het stukje
Dat me compleet maakt
De golven van zijn ogenblikken
Ik kan je in mijn ziel voelen
Diep zoals oceanen
Voor jou zal ik de angsten overwinnen
Die ik voel

Wat branden ze in me
De woorden die ik niet meer heb gezegd, weet je ...
Ik wil je
Schat, ik wil je
En ik dacht dat je zou moeten weten
Dat ik geloof
We zijn flitsen in de stilte
Ik hoor jou toe
Jij hoort mij toe

Je bent de wind
Die onder mijn vleugels is
Ik hoor jou toe
Jij hoort mij toe
Nu voel ik je
Ik zal voor altijd horen
Bij jou

maandag 21 september 2015

Gebed in de tempel.....

Enkele weken geleden luisterde ik naar een preek waarin gesproken werd over "de tempel" en er werd een opmerking gemaakt over wel of niet in een kerk komen. Dit laatste weet ik niet meer precies hoe het gezegd is, maar het spookt nog steeds door mijn hoofd heen.

Ik heb de afgelopen tijd nagedacht over "de tempel" en het wel of niet een kerk bezoeken.
Ik weet nog wel, dat men mij bij mijn bekering vertelde, dat de kerk de tempel is van God. De plaatst waar je samen komt. Dat een kerk belangrijk is voor je geloofsleven. Dat je samenkomt iedere zondag morgen en luistert naar de preek. Let wel dit is 10 jaar geleden.

Ten tijde dat ik tot geloof kwam was er een scheuring in de kerk waar wij kwamen. Ik kan je wel vertellen, dat dit niet voor iedereen even bevorderlijk is.
Toch heb ik er veel van geleerd, heb voorgangers geconfronteerd met bijbel teksten die ik tegen kwam en waarvan ik dacht, hé dat doen jullie niet, waarom?? Hoe eigenwijs was ik als net "bekeerd christen" hahahaha.

Uiteindelijk zijn wij weg gegaan uit de kerk, en even niets gedaan.
Ik begreep niet wat er gebeurde, er stond toch duidelijk in de bijbel hoe te handelen.... maar het gebeurde niet.
Vervolgens hebben we ons bij een huisgemeente aangesloten.
Heerlijk om met een kleinere setting bezig te zijn. Eindelijk voelde het alsof ik wat (extra's) leerde. Het was namelijk nu niet meer alleen op zondag naar de preek luisteren, maar we aten met elkaar, spraken over ons dagelijkse leven en maakte de bijbel praktisch. Voor mij heel waardevol. Kerk was voor mij overbodig, het hoefde niet meer. Ik leerde nu de bijbel te hanteren in mijn dagelijks leven, dacht ik.
Helaas stopte de huisgemeente, en besloten we om even een time out in te plannen. Om te kijken waar God ons zou plaatsen.

In die periode ervoer ik sterk dat God ons een plek geeft waar hij ons wil hebben, of dat nou een kerk, thuis of iets ander is, dat maakt niet uit. Als we God volgen zijn we werkzaam in zijn koninkrijk, en niet alleen op zondag ochtend.
Dat is iets wat mij zo verbaasde al die tijd. Mensen gingen op zondag naar de kerk, en door de weeks zag je andere dingen. Ik ging me afvragen hoe ik er zelf in stond, of ik dicht genoeg bij God leefde.

Na de preek van een paar weken terug, besef ik dat we allemaal "gewoon" mensen zijn, maar dat we dit kunnen veranderen naar "buitengewoon" mens zijn.
Die tempel ben je zelf, zorg voor je lichaam, zoals je voor God zou zorgen. Lees in je bijbel en lees daar, wat hij van je vraagt en verwacht. Dan kan je "die tempel" binnengaan om in gesprek te gaan met God. Om te bidden, een krachtig middel wat simpelweg gewoon werkt.



Sinds een tijdje kom ik weer in de kerk, en ik voel me er goed bij, leer van de preken, maar laat ze ook zeker op  mij inwerken, om te kijken of er een boodschap in zit die voor mij van toepassing is. En nee die boodschappen zijn niet altijd even leuk of makkelijk, maar sinds ik echt besef dat God in mij woont, in de tempel, mijn lichaam. Zijn Geest steeds meer "kamertjes" inricht, word ik steeds rustiger. Kan ik veel meer handelen en meer naar het evenbeeld van Jezus leven. En ik ben er nog lang niet hoor, maar het begin is gemaakt.

De combinatie, van iedere dag even rustig een stukje lezen in de bijbel, naar mezelf keren, kijken en bidden is voor mij op dit moment alles wat ik nodig heb. Ik leer God echt kennen en te vertrouwen.
Ik voel rust, liefde, vergeving, kracht, en waar ik dat niet heb bid ik God om mij zijn liefde te laten zien, zodat ik weet dat het goed is. Dat niet mijn willetje, mij rare dingen leert, maar dat mijn willetje leert dat God's wil de baas is, en dat ik wil dat God's wil overheerst. Zijn liefde, geduld, vertrouwen en kracht wil ik uitstralen en uitdelen naar anderen.





Om hiervan de vruchten te zien, ben ik gerichter gaan bidden, en gebeden op gaan schrijven. Ik heb al een paar keer een "Halleluja dansje" gedaan en ben God heel dankbaar geweest omdat hij mijn gebeden verhoort. Daarnaast is hij ook in mij aan het werk, moet ik af en toe loslaten, heel veel op hem vertrouwen hoe moeilijk dat ook is. Ik roep met regelmaat "Heer heeft u nog wat geduld voor mij ?" mijn geduld is op. hahahaha.
Daarnaast voel ik veel rust, kan ik makkelijker met vervelende dingen omgaan door ze direct in Zijn hand te leggen en er op te vertrouwen dat Hij mijn gebeden verhoord. Maar bovenal, Hij laat mij ook meer mijn mond houden, een les voor vrouwen uit spreuken 31:26

Ze spreekt wijze woorden,
wat ze zegt, zijn liefdevolle lessen.


Dus zoals je leest, er is hoop voor iedereen hahahaha.
Ik bid dat jullie ook mogen gaan ervaren dat God groot is, dat gebeden verhoord worden. Dat we het niet zelf uit hoeven te vechten maar dat God voor ons vecht. Dat wij bidden, geloven en vertrouwen.

Fijne dag


woensdag 16 september 2015

Je eigen `ikje"

Zijn wij maakbaar, kneedbaar, echt???
Of laten wij ons leven beïnvloeden door anderen?

Jaren heb ik gebeden om iemand op mijn pad te brengen, een vrouw, waar ik van kon leren. Af en toe kreeg ik iemand op mijn pad, maar dit was altijd maar voor even. Ondanks dat ik er altijd wat van kon leren, bleef er een onbevredigend gevoel knagen. Ik wilde zo graag iemand om mij heen hebben die ook geloofd, iemand waar ik mee kan delen waar ik mee worstel. Geen boeken die je vertellen hoe te handelen in je leven. En nu, nu heb ik gewoon 7 lieve zussen om mij heen. Hoe rijk mag je je voelen....


Een schilderij wat ik van Danishá kreeg, maar hoe toepasselijk.

Gisteravond kwamen we weer bij elkaar. Fijne gesprekken, bijbelstudie, bijbel lezen, gewoon samen zijn met elkaar, maar bovenal met God in ons midden, bezig zijn.
Het was een fijne avond, met waardevolle gesprekken, die ook echt wel even de tijd nodig hadden om nog over na te denken naderhand.
Vanmorgen werd ik dan ook met een warm, en dankbaar gevoel wakker. Een gevoel dat ik de wereld weer wat meer aankan dan daarvoor.
Nadat ik Joshua naar zijn klas had gebracht, vroeg iemand aan mij hoe of het met me ging, waarop ik antwoordde : "prima, rustig aan vandaag". Ik kreeg toen als antwoord: "Je straalt, hoe komt dat?" Ik werd gewoon even stil, maar wist hoe het kwam, en vertelde dan ook vol trots dat we met de meiden 1 keer in de 2 weken bij elkaar komen om samen te zijn en de bijbel open te slaan, en dat dat gisteravond was geweest.

Wat is het toch heerlijk om gewoon jezelf te kunnen zijn. In vrijheid te kunnen vertellen over God. Zonder je te schamen, je te moeten verontschuldigen, of op moeten letten wat je zegt omdat iemand niet gelovig is.

Dit alles zette mij aan het denken. Hoe leef je in vrijheid? zijn wij maakbaar, kneedbaar en echt, zoals God het bedoeld heeft? of laten wij ons beïnvloeden door anderen?
Hoe ga je om met strubbelingen en vraagstukken?
Heb je een ideaal plaatje in je hoofd waar je eigenlijk niet aan kan voldoen, door wat voor omstandigheden ook?

Het valt mij op, dat als mensen tot geloof komen, er altijd word gesproken over hoe God wil dat je bent/word. Helemaal top om te horen, maar hoe bereik je nu zoiets? Waar is de begeleiding in het dagelijks leven?
In het boek Handelingen vond ik met regelmaat opmerkingen zoals:
Ze verkochten hun bezit en deelden alles samen, ze kwamen samen om samen te kunnen leven, en deelden hun bezittingen.

Ik heb jaren geworsteld, en worstel nog steeds, met hoe ik dacht/denk dat het goed zou zijn. Veel boeken gelezen, wat mij weer een reden gaf om nog meer te zoeken naar wat God wil dat ik zou doen.
Tuurlijk heb ik veel geleerd uit die boeken, maar het heeft mij ook veel frustratie op geleverd. Puur omdat ik niet kon voldoen aan de normen die gesteld werden. Ondanks dat het vaak ook gewoon bijbel teksten waren, maar wel met een "menselijke" uitleg.
Mijn ideaalplaatje was, in de ochtend tijd met God doorbrengen, huis op orde, kids leuk lief en aardig, leuke vrienden, iets betekenen voor anderen, goed huwelijk, God laten zien (vrucht dragen), maar ik vond mijzelf nooit goed genoeg. Daar kwam ook nog bij dat ik vaak commentaar kreeg van anderen, waardoor ik mezelf nog minder achtte.

Waarom lukte het mij niet om "Goed" te zijn.

De laatste tijd word ik bepaald bij het idee dat er veel blogs geschreven worden over het goede fijne leven, maar wie durft er open en eerlijk te vertellen dat het leven niet makkelijk is? Dat voldoen aan het "goede plaatje" een uitdaging is die je zo moeilijk maakt als dat je zelf wilt of toelaat.
Eigenlijk durfde ik het zelf ook niet.



Maar na gisteravond denk ik.... God heeft mij gemaakt, Hij wist wat hij te stellen kreeg met mij, maar wist ook dat ik voor Hem zou kiezen, en dat ik Zijn liefde wil laten zien. Hij leerde me om stil te zijn, om te luisteren, want zo kan hij verder "kneden".

Het feit dat ik word aangesproken omdat ik "straal" wil toch wel wat zeggen.

We zijn niet perfect, moeten niet aan de normen van anderen willen voldoen, maar aan de normen van God, dan laat je zien wie Hij is en "straal" je dat ook uit. In je onzekerheid, zal je dan ook altijd bevestiging krijgen als je het niet verwacht. Dat is in mijn ogen "leven naar God's hart" en dan ook Zijn bevestiging krijgen.

Na het "studeren" in Spreuken 31, en het krijgen van zoveel lieve zussen waar ik mee kon sparren over o.a. de "spreuken 31 vrouw" ben ik tot de conclusie gekomen, dat alles komt wanneer we er klaar voor zijn. Dat God bovenaan moet staan, dat we stil moeten zijn om te luisteren, maar bovenal ook veel moeten blijven bidden.
Als we stil zijn, bemoedigd God ons op zijn manier. Weet dat je op de plek bent waar je moet zijn volgens God's normen, niet volgens de normen van de mensen om je heen.

Ik schrijf dit blog met "groot nieuws radio" aan op de achtergrond en hoor "ons" kamplied van YoY, toeval..... Nee echt niet.









vrijdag 4 september 2015

Hoe staat het met je Hart?

Langzaam aan begint de rust weder te keren, vind ik mijn draai weer in het "dagelijkse leven van schoolgaande kinderen".

Het is toch eigenlijk raar, dat we zo anders leven in een vakantie, dan dat de kinderen weer op school zitten. Er is in eens meer regelmaat, maar ook een hoop "moeten".
Het is een seizoen van beproevingen/testen, grenzen zoeken, eigenlijk gewoon hard werken.

Ik zit me wel eens te bedenken, wij hebben de Heilige Geest in ons, zijn een voorbeeld voor anderen, omdat we Jezus in ons zichtbaar kunnen maken, maar wij hebben kinderen.....
Kinderen vragen aandacht, zijn onvoorspelbaar, leven een "zorgeloos" bestaan, als wij ons maar aanpassen aan hun speel en eetafspraken, huiswerk, sporten enz. enz. dan hebben ze lol, en wij een hoop drukte.

Toch ben ik van mening dat wij net zoals Jezus, stabiel, standvastig kunnen leven. Jezus kwam volwassenen tegen met de nodige problemen, wie zijn er erger kinderen of volwassenen???

Ik durf bijna wel te zeggen, dat wij volwassenen, veel moeilijker in omgang zijn dan kinderen. Dat wij hardleerser zijn dan kinderen.
Ons hart is in onze levensjaren gevormd, de dingen die wij hebben mee gemaakt, geeft dat wij o.a. boosheid, wrok, verdriet en afwijzing hebben leren kennen. En helaas overschaduwd dit, de gevoelens van liefde en blijheid.
Toch kunnen wij net zoals Jezus in rust leven, maar vergeet niet, en maak het plaatje zeker niet mooier dan dat het is, Jezus heeft ook veel stormen in zijn leven gekend.

Gisteren en vanmorgen werd mij even een spiegel voor gehouden, Jezus was zichzelf, hij voldeed aan het plaatje wat God van hem vroeg. Wij mogen rekening houden met gevoelens van anderen, maar hoeven niet aan hun plaatje te voldoen. Wij moeten luisteren naar wat God van ons vraagt, en aan zijn plaatje voldoen. Daardoor ontvang je stabiliteit in emoties, kan je beproevingen en testen doorstaan.

Jakobus 1:12 zegt:

Gelukkig is de mens die in de beproeving staande blijft. Want wie de proef doorstaat, ontvangt als lauwerkrans het leven, zoals God heeft beloofd aan iedereen die hem liefheeft.


Laten wij weten dat:


Kinderen, komt uit God voort en u hebt de valse profeten overwonnen, want hij die in u is, is machtiger dan hij die in de wereld heerst.


We zijn en blijven mensen, maar God wil met ons aan de slag, ons vormen naar zijn beeld. Wij hebben Jezus als voorbeeld.
Hierdoor mogen we genieten van het leven, ongeacht wat er op ons pad komt. En natuurlijk is er ruimte voor boosheid, frustratie, verdriet en pijn. Kijk naar Jezus, ook hij heeft dat mee gemaakt. 
Laten we het onszelf niet moeilijker maken dan dat het is, wees reëel. 
Zoek je rust bij God, en kijk in alle rust naar wat je mee maakt, en hoe Jezus dit heeft beleefd. 
Bid, maar weet ook dat alles waar je om bid, een strijd met zich mee kan brengen.  Vergeet dan vooral niet psalm 118: 22

De steen die de bouwers afkeurden is een hoeksteen geworden.





dinsdag 1 september 2015

Vakantie voorbij

De vakantie is hier alweer 2 weken voorbij. Iedereen roept dan altijd, oh vakantie voorbij, we hebben onze handen weer vrij.....
Nou ik niet.........

Op zaterdag kwam ik terug van een tienerkamp, zondag bijkomen en wassen. Maandag mochten zoon en dochter naar school.
Joshua ging naar groep 5, helemaal gelukkig met zijn meester. Danisha mocht om 12:30 uur op school zijn, om een foto te maken en kennis te maken.
Rustig opstarten zeg maar.
Djaëla mocht dinsdag naar school. Even alles uitproberen met de trein enz.

Tja, rust was er niet te vinden in ons huis. Nieuwe roosters, nieuwe scholen, nieuwe mensen. Wat gelijk bleef was het tijdstip van opstaan.

Naast deze veranderingen, gebeurd er dus ook van alles in huis, van leuke dingen tot minder leuke dingen.
En dan ben je zo 2 weken verder, met eigenlijk nog in je achterhoofd het "to-do"lijstje wat gedaan moet worden.

Maar laten we ons zo beïnvloeden door de buitenwereld? Laten we ons leven leiden?
of kiezen we er voor om een moment van rust te pakken en van daaruit verder te gaan????

Vanmiddag kwam Djaëla thuis en zei: "Mam, ik denk dat mijn fiets is gestolen". Eerst dacht ik nog huh, hoe ben je dan thuis gekomen? maar ok.
Ze is na het eten nog terug gegaan naar het station, maar inderdaad, ondanks een schietgebedje, fiets foetsie. Een fiets die ik net 2 weken geleden gekocht had, was foetsie....
Boosheid, verdriet, frustratie, ging door mijn hoofd. Hoe kom ik aan een andere fiets voor haar, want die heeft ze nodig, maar waar haal ik het geld vandaan???
Alle radartjes gingen los.

In eerste instantie al die gevoelens, en toen:
Degene die hem gestolen heeft zal hem nodig gehad hebben voor het geld. En tuurlijk men moet met zijn vingers van andermans spullen af blijven. Ik keur het zeker niet goed, gezien ik het geld ook niet zo even heb liggen om een andere te halen. Maar leven we niet in een verdorven wereld? Een wereld met verslavingen? met een hoop ellende om wat voor reden dan ook?
Nee het is niet goed dat je zomaar iets weg neemt wat niet van jou is, maar het is ook niet goed dat we verleid worden om gekke dingen te doen, dingen die ons verslaaf maken.
Ik zie het als een domino effect, en hoop dan maar dat deze fiets, de dief van dienst kan zijn, op wat voor manier dan ook. Vergeven is makkelijk gezegd, want voorlopig voel ik nog wel frustratie. Aan de andere kant, lukt het me door social media wel om aan een nieuwe fiets te komen. Een fiets die iemand, die niet kan werken, uit hobby aan het opknappen is. Zo help ik hem weer om "bezig" te zijn.

We moeten in onze rust, verder kijken dan onze neus lang is. Beseffen dat het domino effect van onze zondige wereld, ook goede dingen te weeg brengt. Wij zijn er om elkaar te helpen.
Probeer om overal het positieve van in te zien, maar bovenal het positieve van wat God in je leven doet.
Ja, het zijn niet altijd de leuke dingen die wij mee maken, en nu praat ik over een gestolen fiets, maar het zijn wel dingen die ten goede gekeerd worden. Overal is een oplossing voor, maar de grote vraag is:

Laat jij onrust in je leven toe? of weet je de rust te vinden, in de dingen die gebeuren in je leven en te vertrouwen op een groter geheel???