Pagina's

vrijdag 31 juli 2015

Einde van de week, einde van Spreuken..

Een tijdje geleden vertelde ik dat ik met een groep meiden op facebook in contact ben, en dat we samen het boek spreuken door zouden gaan. Ik had in mijn hoofd iedere dag een stukje te schrijven maar dit is er niet van gekomen., sorry.

Vandaag was het de laatste dag in het hoofdstuk Spreuken.
7 weken geleden zijn we begonnen, 1 hoofdstuk per dag, 5 per week.
Spreuken 31 hebben we afgelopen week in stukjes behandeld. Wat is het toch een mooi bijbelboek, wat staat er veel in.
Op de website women living well werd iedere dag geblogd en veel verteld over spreuken.
Ook was er een E-book wat we konden gebruiken.




En natuurlijk onze groep op facebook, waar we onze bevindingen met elkaar konden delen.
Ik ben God dankbaar dat ik bij deze groep ben terecht gekomen. Stuk voor stuk mooie vrouwen, met ieder een eigen verhaal, en allemaal op zoek naar God.

Stond er in spreuken al heel veel waarvan we soms zeiden, "wow dat wist ik niet", of pff dat doe ik anders.
Kwamen we uiteindelijk bij de spreuken 31 vrouw tot ontdekking dat het eigenlijk allemaal zo mooi bedoeld is.
Dat we richtlijnen hebben gekregen om ons leven te leiden, maar dat dat niet in 1 dag gaat. Ook de vrouw waar over gesproken word in spreuken 31 deed niet alles in 1 dag.
Wees dus niet bang dat je het niet goed doet, je bent onderweg, onderweg naar het lijken op een spreuken 31 vrouw.
Vergeet niet dat het een ideaal plaatje is wat door de moeder van koning Lemuel neer gezet word. Er staat niet voor niets in vers 10:

 "Een sterke vrouw, wie zal haar vinden? 
Zij is meer waard dan edelstenen.



Jaren geleden, voelde ik de kriebels om een vrouw naar God's hart te worden. Afgelopen week ben ik tot de ontdekking gekomen dat ik gigantisch gegroeid ben.
Spreuken 31 was dan ook heel herkenbaar voor mij, ondanks dat er nog genoeg te leren valt, zijn er ook genoeg dingen die ik al doe. Dit gaat niet altijd zonder slag of stoot, maar God heeft mij laten groeien tot wie ik nu ben, en is nog steeds met mij aan het werk.

Dankbaar voor alles, gaan we vrolijk verder, zoals op dit plaat



Wees trots op jezelf, leg de lat niet te hoog, en laat God je leiden.
Luister naar je Vader, ongeacht wat een ander zegt, Hij weet wat het beste voor je is.
En soms doet het pijn, om hem te volgen, maar weet dat er een groter plaatje is, wat jij niet ziet maar Hij wel.
Trust & Love




zondag 26 juli 2015

Inzicht in je hoofd .....


Gistermiddag zijn we met Joshua naar de film geweest. We gingen naar de film "binnenstebuiten".




Ik dacht leuk, lekker "ouderwets" een Disney film kijken, maar tijdens de film werd toch pijnlijk duidelijk dat er een grote kern van waarheid inzit, waar iedereen wat van kan leren.

De film gaat over een jong meisje, Riley. En "Disney" laat ons zien wat er in haar hoofd gebeurd tijdens haar leven.
Het begint bij de geboorte, dan is geluk ons "kernwoord", want zeg nou zelf, als baby zijnde kennen we eigenlijk nog geen nare dingen.... alhoewel. Nog geen 5 minuten later kwam "verdriet" al om de hoek kijken. Dus je kan je voorstellen wat er nog meer voorbij kwam.

De laatste tijd gaat het redelijk goed, maar ik heb ook giga met mijn emoties, lees hormonen, in de knoop gezeten, oorzaak: overgang. En, ach ja, soms heb ik er nog steeds last van...

Ik vond het dan ook geweldig om te zien dat "geluk" de basis is van ons bestaan, maar dat we ons laten beïnvloeden door, woede, verdriet, angst en afkeer.



De film laat ons zien dat we sneller dingen afbreken, dan opbouwen, want ja 4 tegen 1 is eigenlijk wel heel oneerlijk verdeeld.
Soms gaat het zo ver, dat die Burn-out en depressie heel dicht bij komen. Dit heb ik mogen ervaren. Misschien dat de film daarom zo herkenbaar voor mij was.

Het mooie vond ik dan ook, dat er aan het einde ook duidelijk werd, dat alle emoties er mogen zijn, dat ze samen kunnen werken met elkaar, en dat daaruit je persoonlijkheid ontstaat.
Het is niet altijd makkelijk om dit voor elkaar te krijgen, maar probeer in je donkerste dagen ook het plezier te zien. Weet ook dat er verdriet mag zijn, want door verdriet kan je processen verwerken, een plek geven, om vervolgens te groeien naar het pad wat voor ons ligt, voor ons gemaakt is.

Nieuwsgierig geworden?
bekijk dan de trailer, of ga gewoon naar de bioscoop.


woensdag 8 juli 2015

Van zonneschijn naar regen...

Wat een weer, wel even lekker en goed voor de plantjes.
Het was heerlijk genieten afgelopen dagen, met de kinderen naar het strandje, of gewoon lekker buiten eten, het is echt vakantie. Toen ik vanmorgen wakker werd, had ik ook echt het gevoel alsof we al weken vakantie hebben, maar het is net een paar dagen.

We zijn de vakantie ingegaan met een bbq met onze buren. Joshua riep al heel lang dat hij een ananas wilde kopen, en dat hadden we ook gedaan. Toen ik de ananas ging snijden voor bij de bbq zei hij in eens: "mama, ik vind ananas niet lekker, ik wilde de ananas om het huis van Spongebob te maken...." Tja daar sta je dan met een ananas.
Omdat het vakantie was en ik al een tijdje wat uit wilde proberen, heb ik er pina colada's van gemaakt.



Links de versie met rum en rechts de versie zonder rum.
Een kinder "pina colada". Zeker voor herhaling vatbaar.

                                                


Kinderen helemaal gelukkig met de combi ananas en kokosmelk, of ik het vaker wil maken, maar natuurlijk.
Onze oudste is lekker aan het werk, of aan het "chillen" met vrienden. Dit is wel wennen, ze is nu vaker niet thuis dan wel, moet af en toe echt even op de rem gaan staan, en zeggen dat ze thuis blijft.

Maandag zijn we weer naar Leeuwarden geweest. Ditmaal om de uitslag van het Neuropsychologisch onderzoek aan te horen. De laatste tijd gaat het namelijk heel goed met Délana en dat blijkt ook nu uit de test. Waar ze eerst sociaal emotioneel op 7 jarige leeftijd functioneerde, is dit nu gestegen naar 9-13 jaar. Bijna haar eigen leeftijd om het maar zo te zeggen. Dit is ook aan heel veel dingen te merken, ik ben dan ook zo blij dat het eindelijk goed op papier staat. Zeker nu we bezig zijn met een vervolgplek voor haar. Emotioneel valt me dit gigantisch zwaar, want het liefst heb ik haar gewoon thuis.
Na het gesprek zijn we lekker gaan lunchen, om vervolgens afscheid te nemen tot vrijdag, want komen weekend is ze hier weer.

Ondertussen ben ik nog steeds aan het lezen in spreuken. Het begint een gewenning te worden om in de ochtend te lezen, als ik het niet doe is mijn dag toch minder "gezellig"
Gisteren waren we in spreuken 17 aangekomen. Ik ben nu 2 vertalingen aan het lezen om te vergelijken, dan is soms de ene tekst wat mooier of sprekende dan de andere.
Zoals bijvoorbeeld spreuken 17:6

Het sieraad van oude mensen zijn hun kleinkinderen en het sieraad van de kinderen hun ouders (HTB)

Kleinkinderen zijn voor grootouders de kroon op hun leven, kinderen zijn trots op hun voorouders (NBV)

of spreuken 17:9

Wie fouten vergeeft maakt vrienden, maar wei oude koeien uit de sloot haalt raakt zelf zijn beste vriend kwijt (HTB)

Wie vriendschap zoekt, dekt fouten toe, wie ze telkens oprakeld, verliest zijn vrienden (NBV)



Naast dit alles, is het mooi weer dus salade tijd. 
Gisteren een salade van spinazie, met appel, gedroogde tomaatjes en makreel. 















En vandaag weer verwend door Danishá, 



Ze heeft zelfs haar naam en de datum in het boekje geschreven. 















We zijn dus heerlijk aan het genieten zoals je merkt.

donderdag 2 juli 2015

Wat een weertje

Wat een heerlijk weer is het de afgelopen dagen.
Lekker in de tuin vertoeven, vitamine D opdoen.
Het is ook de laatste schoolweek, lekker druk weer zo voor de vakantie begint.

Iedere dag ben ik nog steeds in spreuken aan het lezen, maar ik merk wel de weerstand die ontstaat. Er probeert steeds wat tussen te komen, maar ik kan het nog redelijk weerstaan. We zitten ondertussen in hoofdstuk 14. Veel herhalingen van de verzen die we hiervoor hebben gelezen, maar voor mij waardevolle lessen.

Tussendoor is er dan nog school van de kinderen. Djaëla is natuurlijk klaar en is lekker aan het werk of met vrienden aan het chillen.
Danisha had een "rommel"week. Maandag de hele dag naar school, dinsdag ochtend ook naar school, in de middag vrij, om vervolgens om 18:15 uur paraat te staan voor de musical Grease, die haar groep, op hun manier ging uitvoeren. De foto's zijn helaas niet zo mooi geworden, maar geloof mij. Grease zal voor altijd in mijn geheugen blijven. Het was geweldig.
Wat opviel was dat er dit jaar eigenlijk geen tranen gelaten werden tijdens het afscheid. Terwijl het voorgaande jaren toch echt niet droog bleef.
Maar die schade werd vanmorgen ingehaald, gezien ze gisteren vrij waren, gingen ze vanmorgen hun laatste spullen ophalen en picknicken met de juf en meester. Dit was toch wel even emotioneel want dat was echt afscheid nemen van elkaar. Volgend jaar staat de middelbare school voor de deur.

Voor Joshua had ik nog even en partijtje geregeld, want dat was er in de drukte niet van gekomen.
Na een uurtje flashgolf zijn we naar het belevenissenbos geweest.  De kids hebben heerlijk gespeeld




 De meiden tegen de jongens














Nog 1 ochtend morgen en dan is Joshua ook vrij.

Gisteravond gingen we in de tuin eten, het viel me op dat de passieflora volop in de knop zit. Ik zei nog tegen Patrick dat het niet lang zou duren voordat we bloemen zouden zien. En wat schetst mijn verbazing, net tijdens het eten: 
Een bloeiende passieflora.

Wat is het leven toch wonderbaarlijk...