Pagina's

zaterdag 27 juni 2015

Zoveel liefde


We zijn nu 2 weken verder, 10 dagen gelezen in het boek Spreuken, alleen, maar toch ook samen.
Ik voel me gezegend. Ondanks dat het allemaal online gaat, zie ik de afgelopen dagen veel mooie dingen gebeuren, met mezelf maar ook met de andere meiden.

Het bouwt op om zo met God's koninkrijk bezig te zijn. Zijn woord te lezen en te onderzoeken, om het vervolgens te kunnen delen met elkaar. In het begin viel me op dat we vaak hetzelfde stukje bijzonder vonden, maar langzaam aan is er wat meer "variatie".  We zoeken ook echt, naar wat God ons duidelijk probeert te maken, en wat er voor verwijzingen te vinden zijn.
Van daar uit reageren we weer op elkaar, en je kan op je eigen tijd alles nog eens nalezen.
Mijn bijbel begint nu langzaam aan, gevuld te worden met aantekeningen, krabbels en opmerkingen.

Spreuken spreekt natuurlijk in het begin veel over wijsheid en inzicht, en ik merk dat ik meer en meer, in de gaten krijg wat het voor mij betekend. Bovenal merk ik ook dat God nog even aan het "sleutelen" is. Dat ik mag groeien in mijn geloof, in mijn vertrouwen. Nog meer los mag laten, en zeker ook los MOET laten. Dat laatste is wat moeilijker, maar doordat ik van de week wat berichtjes kreeg, merk ik dat ik op de goede weg ben.
Hoe bijzonder kan het toch ook gewoon zijn, en wederom voor mij weer een bevestiging, dat we dingen gewoon krijgen, als je er maar om vraagt. God wil met ons aan de slag, en zal dat ook blijven doen. De vraag is alleen, laat je het toe??

Enkele bemoedigingen van afgelopen week:



Een berichtje van Jocye Meyer:
Overdenking: Geef God je zorgen en volg je hart

Werp al uw zorgen op Hem, want Hij zorgt voor u. —1 Petrus 5:7 (HSV)

Een oud gezegde zegt: “Wees trouw aan jezelf”. Het blijft een bij tijd en wijle relevante levensles voor ons allemaal en we zouden er goed aan doen dit vast te houden. Als we afwijken van de koers die ons hart ons ingaf te volgen, dan kunnen we ons leven heel moeilijk maken.

Nu heb ik het niet over zelfzuchtige verlangens. Ik heb het over het na willen streven van de verlangens die God in jouw hart heeft gelegd. Wat wil je uit het leven halen? Wat geloof je dat Gods wil voor je is? Streef je daarnaar?

Sommige mensen hebben zoveel zorgen en zijn zo ongerust dat hen dat weerhoudt om stappen te zetten en datgene te volgen wat in hun hart is. Zij hebben besloten dat het buiten hun bereik is.

De Bijbel zegt dat we al onze zorgen op God moeten werpen, want Hij zorgt voor ons. Welke zorgen je ook hebt die je ervan weerhouden je hart te volgen, je moet ze aan God geven en Hem ervoor laten zorgen.

Kort gebed: Here God, soms streef ik niet na wat U in mijn hart heeft gelegd vanwege mijn zorgen, dus vandaag geef ik ze aan U. Ik weet dat U ze kunt afhandelen. U wilt dat ik vrij ben om mijn hart te volgen.


Een filmpje van You Tube genaamd "Dare"

Fijn weekend allemaal.




woensdag 24 juni 2015

Nog wat spreuken en woensdagmiddag





Spreuken 6 was afgelopen maandag aan de beurt.





Hier kwam een mooi verhaal bij wat iemand gelezen had:





en ondertussen is het woensdag middag geworden.

Joshua had dit keer geen vriendje of vriendinnetje om mee te spelen, dus is hij gezellig mee geweest naar de kringloop winkel. Op een gegeven moment kwam hij bij me met de vraag of hij 1 euro mocht. Hij had zijn eigen centjes mee genomen, dus hij mocht van mij 1 euro mee nemen. Nog geen 5 minuten later stond hij achter mij.... Boe zegt hij, en hij gaf me een ketting, hij wilde zo graag wat voor mij kopen. Daar word je als mama toch heel blij van..


Het grappige is dat hij vorige week op de braderie ook al aan het struinen was naar iets voor mij, dus ik had al zo'n vermoeden. Samen even lekker geknuffeld, allebei helemaal happy.
Daarna nog even snel langs de supermarkt, eten halen voor de poes. Komen we binnen is het ruilmiddag voor de dierenplaatjes, en laten we die nou net niet bij ons hebben.
Nou heeft Joshua een vrij goed geheugen met dat soort dingen,dus hij ging wel even kijken welke hij nog moest hebben. We zijn met een stapel weer naar huis gegaan. 
Ik heb toen even snel een lijstje gemaakt, met de nummers die hij nog nodig had en toen zijn we op de fiets weer terug gegaan. 
Toch maar even een half uurtje nummertjes uitzoeken... 

Soms ben ik zo blij dat ik een lege dag in mijn agenda heb staan, ondanks dat ik die dan, in de loop van de dag wel vol gooi met, oh dat kan ik nog wel even doen, en dit kan ik nog wel even doen...
Dat moest dus maar even wachten, met als gevolg dat ik de meiden even lief heb aangekeken, Djaëla heeft voor mij de was op gehangen, zodat ik kon stofzuigen, en Danishá heeft haar eigen dingetjes op geruimd. Gisteren had ik meer gekookt dan nodig was dus dat kon weer op tafel. 
En zo komen we er wel,

En dan in de avond ook nog diploma uitreiking van Djaëla, mijn dag kon niet meer stuk.
Ondanks alle stress, heeft ze toch nu haar diploma in haar zak.



Ze wilde toch nog even op de foto toen we thuis kwamen, in haar jurk, en haar gympen.... En dat leggen we natuurlijk meteen vast, want djaela en jurk past eigenlijk niet in 1 zin.... hahahaha










dinsdag 23 juni 2015

spreuken 4 en 5 en een weekend.....

Had ik mezelf voorgenomen, iedere dag, een stukje hier neer te zetten over mijn zoektocht in spreuken... loopt het toch net even anders.
Dus bij deze het beloofde stuk.

Donderdag was spreuken 4 aan de beurt.
Overdag moest ik van alles regelen voor het feestje van Danishá. In de ochtend heb ik wel even gelezen, maar me er echt in verdiepen ging niet lukken.
Rond 4 uur kwamen de meiden thuis, die begonnen met een High Tea. 7 kakelende meiden aan de keukentafel, wat een gezelligheid. Ze zijn lekker gaan keuvelen, nagels lakken, musical bespreken, maskertjes opdoen en meer van die dingen die 12 jarigen doen.
Normaal gesproken, moet je als moeder zijnde aanwezig zijn op feestjes, maar dit keer mocht ik gewoon weg en werd mijn keuken ingenomen.
Voor mij de kans om even voor mijn pc te gaan zitten.


Op facebook schreef ik:


Het is even een hectische dag hier in huis, zit nu met 7 kakelende meiden (12 jaar) in mijn keuken, die een verjaardags feestje vieren (lees zelfgemaakte maskers, high tea en nagels lakken) Ik heb vanmorgen wel even snel spreuken 4 gelezen, wat mij bij is gebleven is dat het een verduidelijking is van de eerdere hoofdstukken en wat door mijn hoofd heen blijft spoken is vers 25: je moet elk mens recht in de ogen kunnen zien, nooit je ogen hoeven neerslaan.
Ik ga vanavond zitten om te soaken. 

Toch nog even terug komen op de vraag : Hoe blijf je op het juiste pad? Vers 6: verlaat de wijsheid niet, dan beschermt ze je. Blijf bij God, hij beschermt je. Probeer bij minder leuke dingen, God om hulp te vragen, maar wees ook heel dankbaar in alle kleine dingen in het leven. Ik Dank tegenwoordig als ik iets terug vind, wat ik kwijt was. Dat voelt goed. En zo leer ik steeds dichterbij te komen en blijven.
Het grappige vind ik om te lezen dat veel toch dezelfde tekst Soaken, en het mooie is dan dat we daar met z'n allen over door kunnen praten.
Bij mij werkte het donderdag nog even door, wilde weten waarom het vers zo bleef hangen.
Maar ja, we weten allemaal, daarvoor moet je toch je rust zoeken en bij Hem komen in rust, dus.
In de avond schreef ik het volgende:

De hele dag druk en nu net even mijn rust gevonden. Ik heb duidelijk waarom ik vers 25 in mijn hoofd bleef houden. Het heeft niets met eerlijkheid te maken bij maken maar met schaamte... schaamte omdat ik voel dat ik "met vaste tred mag lopen, niet af wil wijken van Zijn paden. Schaamte omdat ik merk dat ik wil, maar niet altijd volg. En de reden van dit alles is, bang zijn om afgewezen te worden. Ik ervaar vaak dat God dingen van mij wil, maar als ik dat communiceer heb ik het gevoel niet serieus genomen te worden. Mensen begrijpen me niet, ongelovigen maar ook gelovigen. Zo heb ik vorige week het boek "de uitnodiging " gelezen en dit was een eye opener. Je mag anders zijn want wij zijn niet van deze wereld. En niet alles is zoals het lijkt. God gaat veel verder dan wij ons ook maar kunnen voorstellen.


Zo zie je maar weer, in stilte vind je antwoorden...

Spreuken 5 werd wat moeizamer:
Toen ik begon in spreuken 5, voelde ik al weerstand, weerstand bij de 1e zin, omdat het begint met "Mijn zoon".  Ik kan me daar op het moment even niet in verplaatsen, alsof het alleen maar voor de man is geschreven. Het is natuurlijk ook voor ons vrouwen geschreven, ook wij moeten luisteren naar wijsheid en inzichten. Daarna volgt er  een stukje over de vrouw, de lichtzinnige vrouw wel te verstaan. 
Als vrouw zijnde moeten we nadenken over dit stuk, hoe zijn wij, hoe gedragen wij ons. 
In "het leven" staat het mooi omschreven wat er met spreuken 5 word bedoeld, met een verwijzing naar hooglied.

Dit waren even 2 hectische dagen, met een drukke zaterdag er achter aan. Het fijne is wel dat je dan het weekend verder hebt om na te denken over de teksten die je gelezen hebt, en ze er gewoon nog even rustig bij kan pakken. 
Dat is voor mij leren uit Zijn woord.
Ik hoop dat je ook de rust kan vinden om af en toe eens te lezen en het te bespreken met God.





donderdag 18 juni 2015

Spreuken 3



Dag 3 alweer, en wat een mooie tekst weer. 
Afgelopen 2 dagen had ik flinke gevulde dagen, toch heb ik de tijd genomen om in rust de hoofdstukken te lezen. Vandaag, woensdag,  is mijn agenda leeg, en voel ik me erg onrustig. 
Iedere keer "popt" er iets in mijn hoofd, oh je kan dit wel doen of dat wel doen, maar mijn vermoeidheid wint het. 
Ik heb dan ook op mijn dooie gemak, in het zonnetje vanmorgen gelezen. 
Waar ik gisteren het idee had dat de tekst niet helemaal bleef hangen, merk ik nu dat er van alles "rommelt". 


Het begon al bij het 1e vers: Vergeet mijn lessen niet, houd in je hart mijn richtlijnen vast. 
Als je dit als basis neemt, krijg je zoveel beloftes er voor terug, wat willen we nou eigenlijk nog meer? 

Vers 5: Vertrouw op de Heer met heel je hart, steun niet op eigen inzicht
Dit is denk ik een levensles die iedere dag herhaalt moet worden. 
In onze maatschappij en cultuur is het zo vanzelfsprekend dat je je eigen ding doet, en op jezelf vertrouwt. 
Wij mogen trots en blij zijn dat we niet op onszelf hoeven te vertrouwen, dat we die "last" niet hoeven te dragen als iets niet lukt. 
Dan mogen wij weten dat het komt, omdat het niet de goede tijd of goede weg is voor ons, en dat er een beter plan voor ons klaar ligt. 
Als we dan vers 6 ook nog in ons achterhoofd houden, wat kan ons dan nog gebeuren??? 
En ja ik weet, het klinkt erg optimistisch, maar het helpt mij om door moeilijke periodes, dagen, momenten heen te komen. 
Vertrouwen en verder kijken dan je neus lang is, oftewel : Kijk omhoog en denk aan Hem, roep Hem aan. Wees vervolgens stil, en luister, weet dat het antwoord niet altijd meteen komt, maar dat het soms even duurt, gebruik daarvoor je vertrouwen. Dan weet je, dat je weg word gebaand, je veilig je weg kan gaan, en nergens zal struikelen. 

Vanaf vers 27, besefte ik weer waar mijn gevoel, vaak vandaan komt; Van jongs af aan heb ik al een knagend, vervelend gevoel als iemand mij wat vraagt, ik hetgeen heb, en het vervolgens niet deel of weg geef. Soms ook wel eens als de kinderen mij wat vragen, en ik op dat moment "geen zin heb" om iets te doen. 
Het is dus gewoon de Heilige Geest die zegt, Hé kom op; jij hebt gul gekregen van je Vader, het is ook de bedoeling dat je die rijkdom uitdeelt, om zo te laten zien wie God is. Het is niet jouw eigendom, het zijn Zijn eigendommen waar jij voor zorgt. 
Hoe mooi is het leven toch eigenlijk?! En als we het dan een keer verkeerd doen, laten we dan ook de berispingen ter harte nemen, hoe vervelend het ook is. Al is hier altijd nog een les voor mij in weggelegd.
wink-emoticon

Maar als afsluiting, wat is mijn grootste zegen? 
Mijn kinderlijk geloof, onverwachte dingen zien, als leiding van God, en dan vooral de hele kleine, ieniemienie boodschapjes, die je via onverwachte weg krijgt. 
Dit heeft mij zoveel kracht gegeven om de afgelopen jaren te doorstaan. 

Dank u Heer, dat u heeft aangeklopt, dat u geduld met mij heeft gehad, en nog steeds heeft. Dat u steeds aanwezig bent, ook al voelt dat niet altijd zo. Maar dat ik weten mag, dat wij een Parel zijn in Uw ogen. Dat we niet op eigen inzicht hoeven te vertrouwen, maar altijd aan u mogen denken, en van u mogen verwachten dat we veilig zijn, waar we ook gaan of staan.


Nog even een leuke site:  Doodle door de bijbel

dinsdag 16 juni 2015

Spreuken 1


Gisteren vertelde ik dat ik begonnen was met spreuken, alhoewel we vandaag met spreuken 2 bezig zijn wil ik toch iedere dag kijken of ik wat met jullie kan delen.

Spreuken 1, een stuk over wijsheid.
In de ochtend had ik een afspraak bij de fysiotherapeut, terwijl ik op haar zat te wachten, ben ik Spreuken 1 gaan lezen. Gewoon even globaal om er mee "kennis te maken".
Thuis gekomen ben ik rustig, met een kopje thee gaan zitten, en heb ik nogmaals de tekst gelezen. 
Bij de 3e keer lezen ben ik notities gaan maken voor mezelf, wat valt mij op? Wat spreekt mij aan?


Een manier om aantekeningen te maken, niet die van mij maar vond het wel leuk om te delen.

Eigenlijk is het gewoon een heel mooi hoofdstuk, maar het kwam bij mij vooral binnen omdat ik me er helemaal in kon vinden omdat vers 8 rechtstreeks zegt: 

Het Boek: 
"Mijn zoon, luister naar de wijze lessen van je vader. 
Zoek je houvast in wat je moeder je geleerd heeft. 
Dat zal je in het leven verder helpen".  

NBV - NBG : 


8 Mijn zoon, luister naar de lessen van je vader,
verwaarloos niet wat je moeder je leert.
9 Hun lessen zijn een sierlijke krans om je hoofd,
ze zijn een ketting om je hals.

Met een puber in huis, denk ik vaak aan deze zin, en dan vooral "Waarom doe je het niet?" waarom luister je niet naar onze wijze lessen??.
Om vervolgens ook te beseffen, dat ik ook jong ben geweest.
Ondanks al mij frustraties afgelopen jaar, was er altijd een stemmetje diep in mij, wat zei :"het komt goed". Mijn ongeduld, was het hier alleen niet altijd mee eens.

Nu, nu moet ik zeggen, dat het langzaam begint te komen, en dat ik, heel cru gezegd, ontdek dat ik niet genoeg vertrouwen heb gehad. Al is dat eigenlijk ook weer niet waar. Het vertrouwen was er wel, maar het ging mij niet snel genoeg, dat was meer het probleem.

Maar goed, ik heb uiteindelijk een paar verzen opgeschreven en in mijn Bijschrijf Bijbel ook wat dingen geschreven. Ik ontdekte dat kleuren nog niet voor mij is weg gelegd, dus wie weet komt dat nog en tot die tijd blijf ik lekker schrijven.

Het bijzondere vond ik dit; na het lezen en schrijven heb ik alles nog even laten bezinken en gebeden. In de avond ben ik mijn bevindingen op de Facebook groep gaan delen.
Ik schreef daar:
Lieve zussen, wat mooi om alle verhalen te lezen . 
Wat mij meteen opviel was vers 2: "Ze bieden wijsheid en zijn een leidraad in het leven, verdiepen in het inzicht en bevatten wijze lessen over recht, rechtvaardigheid en eerlijkheid".
De laatste tijd ben ik steeds met mezelf in conclaaf over wat goed en minder goed is, wat is wel of niet rechtvaardig in mijn ogen, maar vooral in Zijn ogen..........Wat mij ook aansprak was vers 8,  het stukje over de lessen van je vader. Mijn vader heb ik eigenlijk nooit echt gekend, en sinds ik ca 12 jaar geleden God mocht leren kennen, heb ik hem altijd als mijn vader gezien, de vader die ik nooit gehad heb.......


Afijn na het schrijven, ben ik nog even aan het opruimen gegaan. Vers 8 bleef door mijn hoofd heen spoken, maar waarom?
Het viel mij vanmorgen op, dat ik veel had opgeschreven, maar niet vers 8.
Ik bleef in vers 2 "hangen", maar schijnbaar is 8 belangrijker?!. Ik ervoer dat ik Zijn woorden als een krans op mijn hoofd mag dragen,  als een ketting om mijn hals. Ik mag trots zijn op wat Hij mij leert, wat Hij mij laat zien en mij onderwijst. Ik mag dit uitdragen, met trots, en het als een leidraad in mijn leven laten zijn, en laten zien.
Net zoals vers 33 zegt:"Wie naar mij luistert zal veilig zijn, hij hoeft geen angst te hebben voor het kwaad".





En ik ben ook van mening dat wij niet in angst hoeven te leven, zolang wij vertrouwen op onze Heer, onze Vader, luisteren naar zijn lessen. Dan zijn wij veilig geborgen in zijn armen.
Amen.


maandag 15 juni 2015

De bijbel door..

Op Facebook werd ik toegevoegd bij een groep.
Meestal ben ik hier niet zo'n fan van, en nu had ik ook net alles een beetje opgeschoond, maar in dit geval ben ik blij dat het gebeurde.

Ik ben lid geworden van "met Good Morning Girls de bijbel door". Het mooie was dat we vandaag zouden starten met het boek Spreuken, iedere dag een hoofdstuk lezen.
Nu dacht ik eerst, tja iedere dag een hoofdstuk lezen en dan??? maar er zit toch nog wel een heel verhaal achter.

Er is een website Good Morning Girls, waar van alles te vinden is, wel in het Engels. Daarnaast is er dan de community Good Morning Girls Nederland op facebook, en nog een aparte groep "Met Good morning Girls de bijbel door".

Naast dit alles is er de methode SOAK om de bijbel te lezen

Wat betekent SOAK?

S - De S staat voor Scripture [Bijbelgedeelte]. Je schrijft fysiek het Bijbelgedeelte uit… Je zult versteld staan over wat God je zal openbaren, alleen maar omdat je de tijd neemt om te vertragen en uit te schrijven wat je aan het lezen bent!

O - De O staat voor Observation [Observatie]. Wat zie je in de verzen die je aan het lezen bent? Wie is het publiek? Is er een herhaling van woorden? Welke woorden vallen je op?

Schrijf 1 a 2 dingen op.

A - De A staat voor Application [Toepassing]. Dit is wanneer Gods Woord persoonlijk wordt. Wat zegt God vandaag tegen mij? Hoe kan ik dat wat ik net heb gelezen, toe-passen in mijn eigen leven? Welke veranderingen moet ik maken? Is er een actie die ik moet ondernemen?

K - En uiteindelijk staat de K voor Kneel in Prayer [Gebed]. Bid voor het geen je hebt gelezen vandaag en voor de dingen die je opvielen. Gods Woord bestuderen kan zo veel en zo weinig tijd in beslag nemen als je eraan kunt besteden. Sommige dagen kan dit 10 à 15 minuten zijn, andere dagen heb je langer nodig.


En er is ook nog een kleurenkaart:



Daarnaast kan je nog van alles vinden op de website en op Facebook. 
Ieder leest op zijn eigen tempo, maar we gaan op Facebook wel "in gesprek" met elkaar over het stukje tekst wat we die dag hebben gelezen.

Ik hoop op deze manier lekker met de bijbel bezig te zijn, en komende dagen het boek Spreuken flink uit te pluizen en te ontdekken. Daarnaast zijn er al wat vriendschappen op gedaan, en merken we dat God aan het werk is.

Tot gauw

Het is weer bijna voorbij

En dan is het zondag ochtend, het weekend is voor mijn gevoel bijna voorbij en dat laat toch wat verdrietige gevoelens opborrelen.
Waarom?

Vrijdag middag heb ik Délana weer op gehaald, voor een weekendje thuis. Even weer heerlijk genieten van elkaar.

Gisterochtend, moesten Patrick en Djaëla werken, was Danisha bij haar vader, dus gingen we met z'n tweetjes naar Joshua zijn eerste tenniswedstrijd kijken.
Oftewel vroeg ons bedje uit, om om 9 uur op het veld te kunnen staan.
Ze hadden 2 teams gemaakt, 1 wat ervaren groep spelertjes en een groepje met kinderen die ca. 4 lessen hebben gehad. Bij deze laatste zat Joshua.

Ze hebben er een leuk parcours van gemaakt

 en Joshua werd een trotse 2e van zijn clubje.


Hierna nog even snel wat boodschapjes gedaan en toen naar huis. Nog even snel het huis stofzuigen en dweilen, en even rustig aan bijkomen totdat het 3 uur zou worden en de visite zou komen.
Mijn to do lijstje was toch redelijk af



we hebben toch nog even lekker buiten kunnen zitten, in het zonnetje.
Het was een heerlijke middag, Danisha is ook nog even gezellig langs gekomen, maar ging wel weer bij papa slapen.


Mini appeltaartjes

cookie dough cheesecake











Délana is super verwend, en vond het ook heel gezellig.
Waar ze vroeger de drukte niet aan kon, neemt ze nu gewoon wat afstand en gaat dan een rustiger plekje op zoeken, in plaats van ruzie maken en niet duidelijk kunnen maken wat ze wil. Ze is de afgelopen maanden enorm gegroeid, ik ben echt trots op haar.
Na het eten nog even tv gekeken en toen naar bed.


En dan is het zondag ochtend, ik werd om 4:30 uur al wakker, en heb nog geprobeerd om wat te slapen, maar dit lukte niet zo goed.
Ik merk dat ik toch onrustig word, wetende dat ik vanavond Délana weer terug moet brengen.
Er komt dan toch steeds weer de vraag omhoog, waarom heb ik haar gekregen en moet ik haar nu "afstaan"? Waarom mag/kan ze niet gewoon thuis wonen.
En diep van binnen weet ik het antwoord wel, maar de acceptatie is niet altijd aanwezig.

Voor nu kan ik nog even genieten van de uurtjes dat ze bij ons is, dan komt Danishá vanmiddag ook weer thuis, maar moeten we Lana wel weer terug brengen.

Ik ben vanmorgen maar even gestopt met schrijven. Het werd me toch allemaal even te veel.
Nu is het avond, heb ik samen met Joshua, Délana weer terug gebracht. En kan ik terug kijken of een heerlijk weekend met mijn kids.
Even weer alles bij elkaar, compleet en dankbaar.
Dankbaar dat er anderen zijn die Délana kunnen helpen bij haar "zijn", dankbaar dat we zo van elkaar kunnen genieten, zonder de ruzie en het onbegrip wat er jaren terug heerste.

Voor nu mag ik met die gedachte nog even lekker door huis struinen en nog wat opruimen, om daarna mijn bedje in te duiken.

fijne avond allemaal


vrijdag 12 juni 2015

Weekend.

En dan is het weer vrijdag avond, het weekend begint.
Ik heb er zin in, voel me vermoeid, maar ook top.
Na de spanning die we gisteren voelde voor het verlossende telefoontje, kwamen we in feest stemming, en die stemming houden we nog even aan.
Soms heb je van die dagen dat je je euforisch voelt, ondanks dat je heel moe bent, en dit is zo'n dag.

Vanmorgen de hele ochtend op school bezig geweest, eerst voor Danisha haar groep 8, om te helpen, met het maken van een tijdschrift. Daarna mocht ik in groep 4, bij Joshua, aan de slag, we gingen filosoferen.
Geweldig met die leeftijdsgroep, ontdekken waar je meer leert, op school of thuis. Nou de conclusie is toch dat je op school veel leert en thuis niets. Want op school leer je lezen, schrijven, rekenen, archeologie, proefjes en thuis ja daar leer je lopen, praten, eten, en verveel je je vaak.
Heerlijk die denkwijze van de kids.

Ondertussen is Djaëla naar de orthodontist geweest, om haar beugel er uit te laten halen. Vervolgens naar school om haar cijferlijst op te halen.
Geslaagd met allemaal 6-en en een 7, ik vind het helemaal top. Op naar de diploma uitreiking



Ondertussen mocht ik weer naar Leeuwarden, ondanks dat het iedere keer weer een uur heen en een uur terug is, een vermoeide rit, word ik onderweg helemaal hieperdepiep. Délana ophalen voor een weekendje thuis is een feestje, en zeker dit weekend want ze is jarig.

Bij aankomst zat ze buiten al op me te wachten, hup in de auto en snel terug naar huis.
Dit soort weekenden is het voor haar belangrijk dat er een planning ligt, en eigenlijk nog belangrijker is het, dat we ons aan de planning houden. Dit laatste is vaak wat moeilijker.
In een groot gezin gebeurd natuurlijk van alles, en ik ben nooit erg gestructureerd geweest. Het was voor mij ook een flinke ommezwaai, toen ik hoorde dat ze autisme heeft, en alles eigenlijk volgens strakke planning moest. Maar zo goed en zo kwaad als kon, heb ik zoveel mogelijk aangepast, maar dit ging niet altijd goed.
Nu woont ze al 10 maanden in Leeuwarden, waar ze flinke structuur en hulp krijgt. De weekenden dat ze thuis is hebben we een planning en proberen we die dus grotendeels te volgen.
Om haar rust te geven plan ik niet al te strak op de minuut, ik laat ruimte voor onvoorziene omstandigheden, en tegenwoordig kunnen we dit ook goed overleggen met elkaar, waardoor het voor haar ook te behappen is.

Vandaag lag in de planning thuiskomen en na het eten taart maken. En dit is gelukt, althans, dat hoop ik, want hij staat nu in de vriezer.
Samen met haar zus heeft ze nog even een gezichtsmaskertje opgesmeerd, en heerlijk gekeuveld.
alvorens ze hun bed op gingen zoeken.

Wij gaan zo nog even wat slingers op hangen, en ook lekker naar bed, om er morgen weer een leuke dag van te maken.



donderdag 11 juni 2015

Geslaagd of ongeslaagd

Vandaag werd een spannende dag, voor heel veel tieners uit het land, maar zeker voor onze tiener.
Afgelopen jaar was haar examen jaar.
Jaar 1, deed ze nog redelijk haar best op school, maar dat duurde niet lang. Ze zakte snel af en motivatie was ver te zoeken. Hoe we ook bleven hameren, het wilde niet.
Uiteindelijk hadden we zoiets van, zoek het uit; het is vechten tegen de bierkaai en dat leverde alleen maar frustratie op.
Nu het 4e jaar moest ze er toch echt aan geloven, en diep van binnen hoopte ik dat ze door had, dat als ze niet haar best deed ze het niet zou halen.
Iedere keer als ze tentamens had, hamerde ik er op dat ze goed haar best moest doen, want hoe beter je de examens in gaat, hoe makkelijker het wordt.
Maar ook de tentamens, gingen niet naar behoren. Ze had er niet zoveel zin in en zag het nut er niet van in.
Tja dan de examens, in het begin vroeg ze me nog om hulp om een rooster te maken. Dit hebben we samen gedaan, maar na 3 dagen was het rooster foetsie....

Vandaag zou ze gebeld worden, maar pas na 15:30 uur. Onze buurjongen kon al vanaf 14:00 uur gebeld worden, dus hebben we lekker daar in de tuin zitten wachten. Helaas kreeg hij te horen dat hij gezakt was, maar mag gelukkig nog herexamen doen.
Joshua heeft de hele dag gevraagd : Is Djaëla geslagen??

Tijdens haar examens dacht ik nog wel eens, laat haar maar zakken, ze is pas 15 jaar, ze is nog een meisje, beseft totaal niet hoe het er aan toe gaat in de "grote boze mensen" wereld.
Straks loopt ze als 16 jarige rond op een MBO, daar is ze nog niet volwassen genoeg voor. En zo kon ik ze allemaal verzinnen.
Maar naarmate vandaag dichterbij kwam, besefte ik me ook hoe ik vroeger was. Eigenlijk doet Djaëla wat ik vroeger ook deed. En dit werd me dus ook met regelmaat onder mijn neus gedouwd door mijn eigen moeder, de afgelopen paar weken.
Diep van binnen heb ik gisteren en vandaag schietgebedjes gedaan. Dat ze maar gewoon haar examen mag halen. Dat ze dan lekker door kan naar haar MBO. Ze is ook gewoon toe aan een nieuwe uitdaging, een nieuwe omgeving. En dan moet het vertrouwen er ook zijn dat dat goed gaat.

Toen rond 16:00 uur de telefoon ging, was ik even in de achtertuin. Tot ik gegil hoorde en iemand hoorde huilen, het was Djaëla. Ze had te horen gekregen dat ze was geslaagd, ze geloofde het niet. Tussen het snikken door hoorde ik haar alleen maar zeggen: Nee, echt waar, is het echt waar, ben ik echt geslaagd???
Ik heb uiteindelijk maar de telefoon over genomen, want er kwam geen woord meer uit.
We hebben samen gehuild, Ze is geslaagd.
In haar agenda had ze op de dag van vandaag gezet : Geslaagd - Ongeslaagd, en ongeslaagd is snel door gekrast.




Zo worden kleine meisjes groot, dit houdt in dat ze in augustus 16 jaar wordt en dan naar de MBO gaat.
Snel volwassen worden? of toch nog lekker tiener blijven? Ik ben heel benieuwd.
Voor nu, met tranen in mijn ogen.


Lieve Djaëla,

Je bent en blijft mijn kleine meisje,
al weet ik, dat kleine meisjes groot worden.
Afscheid groep 8,  besefte ik dat voor het eerst,
Straks je diploma uitreiking, 
Een jonge dame, die een hoofdstuk afsluit.
Dan komt je 16e verjaardag er aan, 
hoeveel tranen zullen er gaan vloeien?

Ondanks je puber gedrag, 
zijn we er samen uit gekomen.
Ben je nu sterk genoeg,
om door te stromen.
Het volgende hoofdstuk, gaat beginnen,
Lieve schat, 
ik weet dat je het kan.
Al word je weer "een klein meisje op een grote school"
Weet dat ik er altijd ben, bij elke slag en stoot.












zaterdag 6 juni 2015

Stilte voor de........


Het is zaterdag ochtend, 9:30 uur, ik heb uit kunnen slapen, dat is lang geleden.
En het is nog stil in huis ook, dat kan ik me helemaal niet meer heugen dat dat gebeurde.
Patrick is samen met Joshua en wat collega's aan het vissen. Ze zouden om 8 uur afvaren vanuit Den Oever, gezien dat ruim een uur rijden is, waren zij dus al erg vroeg wakker en vertrokken.
Vervolgens ging Djaëla, zij moest vanmorgen om 7:00 uur beginnen.
Danisha is nog steeds op kamp, die komt vanmiddag terug, dus ja dan blijft er weinig over in ons "Nest".

Wat doe je nou op zo'n zaterdag ochtend.... Nou even helemaal niets.
Wakker worden in het zonnetje met uitzicht op onze nieuw bestrate tuin, met mini moestuin


De eetbare bloemen beginnen op te komen

Bietjes, snijbiet, radijs, sla, uien, alles begint heerlijk te groeien. 
De regen en het zonnetje, doen goed hun werk.



Omdat we besloten hadden om de tuin volledig te bestraten, ben ik creatief aan de slag gegaan. Dit jaar kijken hoe het bevalt en dan kan ik volgend jaar altijd nog wat dingen veranderen. Maar voor nu bevalt dit prima.
Zelfs Micha ligt heerlijk te genieten.
                                          
De was ligt klaar om opgehangen te worden, dus die gaat lekker het zonnetje in.
Waarschijnlijk moet ik ondertussen de folders voor dochterlief in ontvangst nemen, zodat die weer gevouwen en gelopen kunnen worden.
Terwijl ik dit tik, hoor ik de bus al voor de deur, 14 folders deze week, invouwen en lopen.
Acht het is pas 10:00 uur, een planning komt er vandaag niet aan te pas.
Genieten van het weer en het boek wat ik van de buurvrouw heb gekregen, De uitnodiging.
Glaasje "limonade" erbij en dan moet het helemaal goed komen.




Voor nu ga ik genieten van de stilte, zodat vanmiddag de "storm" weer los kan barsten.
Fijne zaterdag.

maandag 1 juni 2015

Weekend is weer voorbij.

Je draait je om en dan is het weekend alweer voorbij, wat gaat dat soms hard zeg.

Zaterdagochtend, 7:15 uur ging mijn wekker. Eerst even wakker worden, voordat ik onder de douche spring. Daarna even snel spullen bij elkaar zoeken en ontbijt maken. De tijd vliegt en voordat ik het weet moet ik toch echt Joshua uit bed halen en aankleden. Ontbijten dit keer maar een keer in de auto. Eigenlijk vind Joshua dat helemaal geweldig, net picknicken.
Het is 8:40 uur dat we in de auto springen en onderweg gaan naar Veenendaal.
Het word een dagje YoY.

3 jaar gelden werden Patrick en ik gevraagd om kampouder te worden bij een tienerkamp. Een week lang met 45 tieners in de bossen van Baarn vertoeven.
Hier hoefde ik niet lang over na te denken, al moest Patrick dit wel even laten bezinken, tieners is wat dat betreft echt mijn "ding".
Maar afijn, we zouden er voor gaan, toen begon het "feest".  Het kamp zou 3 weken later starten.... en de organisatie YoY was nieuw voor ons.
Omdat ik thuis was kon ik me er volledig op storten en ging ik aan de slag.

YoY is een organisatie die kinder- en tienerkampen organiseert in de zomervakantie. De kampen zijn op verschillende locaties in het land.

Wij zouden een D-kamp gaan leiden, een kamp voor tieners van ca. 14-16 jaar. het concept is:
Tieners   ----->  Leiding   ----> Kampouders.

Op het moment dat we wisten dat we mee zouden gaan, hadden zich al 45 tieners opgegeven, zouden wij als kampouder mee gaan, maar was er nog geen leiding. Tja daar ga je dan.
Vol vertrouwen ging ik aan de slag met kamer indelingen, groepsindelingen, menukaart, dagprogramma en natuurlijk even op locatie kijken.
In die 3 weken voor het kamp begon, kwamen er langzaam aan ook wat aanmeldingen binnen voor kampleiding, We moesten in totaal 9 leiders hebben, zodat ieder een groepje van 5 tieners kon begeleiden. Ca. 4 dagen voor het kamp startte hadden we het team rond.
Er werd veel heen en weer gemaild om dingen te "bespreken" met elkaar, en toen was het kennismaken in het weekend voordat kamp begon.
Met Pizza's op onze schoot hebben we kennis gemaakt, en zijn we de week begonnen.
Maandag kwamen de tieners en zaterdag zwaaiden we ze weer uit.
Ik kan niet anders zeggen dan dat we die periode een dream team hebben gehad. We hebben op de 1e avond al op onze knieën mogen bidden met 2 tieners en vervolgens onze tranen de vrij loop laten gaan. We waren er ook meteen over uit, God bracht ons samen voor die week en werkt in en door ons en de tieners.
Het was een top week.

En nu, nu is het 3 jaar laten, duurt het nog 10 weken voordat het kamp begint, ga ik niet met Patrick, zijn er al 26 aanmeldingen en is er wederom nog geen een aanmelding voor leiding....
En toch geniet ik al, vol vertrouwen dat het ook dit jaar weer goed komt, en dat er ook meer tieners zich kunnen aanmelden omdat er ook genoeg leiding is.

Dit jaar mag ik met een ander kamp mama een kamp leiden, we hebben afgelopen zaterdag kennis gemaakt en eigenlijk hadden we meteen een klik. Dit vind ik al bijzonderheid nummer 1, dus Heer, kom maar op met alle andere bijzondere moment, ik ben er klaar voor.

Joshua heeft zich overigens heel goed vermaakt op deze kampleidersdag. Einde van de middag reden we rustig aan weer naar huis, wat vliegt zo'n dag dan.

Zo de poster maar meteen op ons raam geplakt..

Bij thuiskomst hebben we ons snel omgekleed, Patrick en ik zijn 9 jaar getrouwd dus we gingen gezellig uit eten.
Zondag werd een rommeldagje, het was rotweer, dus bleven we binnen. Het werd uiteindelijk een opruiming in mijn keukenkastjes, en de woonkamer. Er staan nu 3 dozen vol klaar om  naar de kringloop gebracht te worden.
Op naar de volgende verdieping om op te ruimen.