Pagina's

dinsdag 26 mei 2015

Genieten van de kleine dingen


Vanmorgen vroeg werd ik weer erg blij van "onze" groenteboer.
Op dinsdagochtend, ga ik vaak naar de markt om daar groente en fruit te halen. Het gebeurd dan wel eens dat de groenteboer teveel heeft ingekocht en dit dan in een groter partij verkoopt, dit heb ik o.a. wel eens met bananen gehad. Nu gaan die in de smoothie, dus inkopen, in stukjes en in de vriezer.
Vanmorgen had hij teveel blauwe bessen. Nou ja teveel.... eigenlijk redelijk wat bakjes waar wat bedorven blauwe bessen tussen zaten, die hij dus niet in het schap wilde leggen.
Daar had ik wel oren naar..

Ruim 6 kilo blauwe bessen
Dus op naar huis met ruim 6 kilo blauwe bessen, uitgezocht en toch ruim 4 kilo overgehouden.
Daar kan een mens gelukkig van worden.
Nu recepten uit gaan zoeken.

Vanmiddag ging ik met zoonlief mee naar atletiek dag, zo hard als het vanmorgen regende, zo hard probeerde het zonnetje in de middag door te breken.


Hardlopen, en als eerste over de finish...



Verspringen eindigde in een snoekduik.



Hierna stond ik even te praten met een moeder en een juf, het ging voornamelijk over de organisatie van deze atletiek dag. Het gesprek werd wat minder positief, totdat de juf zei: "maar we hebben wel mooi weer".
Die opmerking kwam "binnen".  Wat lopen we te zeuren, het is mooi weer, en tuurlijk moeten er puntjes op de i gezet worden, mag je helpen door aan te geven wat anders zou kunnen, maar vergeet niet te genieten.


Na thuiskomst snel eten maken want we moeten op tijd eten voor de avond 4 daagse, meteen even een momentje om alle "geniet"momentjes van afgelopen dagen de revue te laten passeren.




De natuur is zo'n genietmoment, waar ik iedere dag van mag genieten als ik de hond uit laat.

Dankbaar dat we mogen genieten van de kleine dingen, kunnen we groeien naar de grote dingen die voor ons klaar staan....


donderdag 21 mei 2015

Van lang naar kort...........

Onze jongste dochter, Danishá, heeft altijd lang haar gehad.
De laatste keer dat ik het kort liet knippen, was ze heel boos op mij want dit was absoluut niet wat ze wilde.
Tot een jaar geleden riep ze ook steeds, dat ze geen kort haar meer wilde, maar daar kwam toen verandering in. Ze ging haar haar laten groeien voor Kika.
Gisteren was het dan zo ver, ze kreeg haar schoolfoto mee naar huis, hierop stond ze met lang haar.





Enkele uren later ging de schaar er in.

 
Na wat flinke knippen door haar dikke haar, lukte het eindelijk

Een vlecht van ruim 25 cm lang

En toen op naar een nieuwe Coupe



Een lekker kort koppie en ze is er super trots op, zeker door de vele complimentjes die ze krijgt.


De vlecht ligt nu klaar om verzonden te worden naar stichting haarwensen.


Trots op mijn meisje. 
Ze was al weer zover dat ze zei, ik ga opnieuw sparen voor kinderen en mensen die het nodig hebben....



zaterdag 9 mei 2015

Dagje uit

5:30 uur ging mijn wekker, en dat voor een zaterdag ochtend, pffffff toch wel erg vroeg. Hoppatee mezelf even vermanen en in de veren, kleren had ik de avond er voor al klaar gelegd, nu eerst even douchen en dan naar beneden en ontbijten.
6:30 uur in de auto naar het station, nog even snel de ov chipkaart opladen en dan in de trein.

Het begint op het perron met een vrolijk gesprek met de conductrice, en vlak voor vertrek een meneer die naar zijn werk gaat. Onbewust kom ik in de stilte coupé  te zitten, eigenlijk bevalt me dit wel.

In Amsterdam moet ik overstappen, bij het uitstappen praat iknog even met de meneer die naar zijn werk gaat en dan wensen we elkaar een fijne dag en vervolgen onze wegen.
Op naar de volgende trein, degene die mij naar Rotterdam zal brengen. Daarvandaan in de metro en dan uit stappen bij Ahoy. Het is "Joyce Meyer tijd"

Na een kopje thee en toilet bezoek, tijd om mijn stoel op te zoeken, die heb ik al snel gevonden.
De conferentie zou om 10:00 uur beginnen,maar de tijd vordert, ik  merk aan mezelf dat ik onrustig word, waarom zijn ze niet op tijd?
Dan blijkt dat Hillsong London, de worship doet, en zij hadden in de file gestaan.
Ik irriteer me aan mezelf omdat ik de laatste dagen onrustig ben en daardoor niet zoveel geduld heb.

Hoe dit komt?
Geruime tijd geleden hoorde ik dat Joyce Meyer naar Nederland zou komen, en toen heb ik 2 kaarten besteld, 1 voor mij en 1 voor manlief.
Een paar weken geleden bleek dat weeen storing in de communicatie hadden, want hij gaf aan niet mee te gaan.
Een vriendin was heel enthousiast, maar zij moest afhaken vanwege de vakantie.
Ik heb God gevraagd of hij mij iemand op mijn pad wilde brengen als het de bedoeling zou zijn.
Door een op roepje op facebook, kwam ik in contact met een mevrouw uit de kerk. Gezien we Elkaar niet kende,  hadden we een koffie afspreek gemaakt, dit klikte zo goed dat ze mee zou gaan. Gebed verhoord.
Helaas is ze van de week ziek geworden en kon ze uit eindelijk niet mee.
Ik baalde, kreeg twijfels, hoe kan mijn gebed verhoord worden en vervolgens niet door gaan?..
Moet ik nog wel gaan?

Nu, na een lange dag, ben ik blij dat ik ben gegaan. Ben opgebouwd, heb handvatten gekregen om te groeien, voel me klaar voor de "volgende stap".

Ik heb genoten, gezongen, gehuild, God's geest gevoeld.
HEER, dank u voor deze mogelijkheid, dank u dat ik naar u heb geluisterd en dat ik ben gegaan.

Welterusten allemaal.

Ps. Sorry voor de spelfouten, ik ben nu 17 uur verder, mijn ogen vallen bijna dicht, maar ik had op mijn hart dat ik ditnog even moest delen. Dus alles op mijn tablet getikt, zonder spellingcontrole....

zaterdag 2 mei 2015

Soms moet je even adem halen..............



Afgelopen paar dagen was rennen en vliegen, terwijl ik dit eigenlijk niet in de planning had.
Hoe kan dat dan zou je denken.

Na mijn burn out heb ik geleerd om mijn agenda niet meer zo vol te plannen, soms ontkom je hier niet aan, maar over het algemeen gaat het goed.
Woensdag ochtend heb ik een paar uurtjes geholpen bij een kennis en de middag was lekker rommelen in huis. Ik had me bedacht de middag ook weinig te doen en mijn To-do lijstje te verspreiden over woensdag middag en donderdag ochtend.
Zo gezegd zo gedaan.
Heerlijk in de tuin aan het rommelen, planten in de grond aan het zetten, kletsen met de buurman, komt Patrick naar buiten, er was gebeld.
Onze oudste zit nu in haar examenjaar en heeft zich ingeschreven voor een MBO opleiding, nu belde ze van die school met de vraag of ze die middag of de volgende ochtend voor een intake gesprek kon komen, en hij had het aangegeven dat het de volgende ochtend wel zou kunnen.

We hebben een tijd geleden de afspraak gemaakt dat ik al mijn activiteiten in de agenda zet, zodat hij weet wat mijn planning is, dit ging namelijk nog wel eens mis.
Hij zag dus donderdag ochtend niets in de agenda staan en dacht, hé dat kan wel..

Afijn, daar ging mijn "rustige" planning. Waar ik vroeger heel makkelijk kon schakelen en tig ballen de lucht in hield, moest ik nu 3x nadenken over hoe nu verder en dan nog moet ik nadenken over of ik het wel goed plan en niets vergeet.
Dus agenda er bij, wat is belangrijk wanneer moet wat af zijn.
Nieuwe planning... en ja die werd druk, en nu zo op mijn zaterdag avond zit ik en denk ik, hmmm wanneer komt nou die rust?????

Hoe zagen de afgelopen 3 dagen er nou uit:
Nou voor mijn gevoel heb ik een week achter de rug, maar het zijn maar echt 3 dagen.
Donderdag was ren en vliegdag. In de ochtend een ritje Almere, naar de intake van Djaëla voor haar MBO en nog wat boodschappen halen, om vervolgens in de middag naar Leeuwarden heen en weer te rijden. Thuis gekomen had Djaëla gelukkig gekookt, dus konden we zo aanschuiven, maar om 20:00 uur moest ik al weer op koffie visite.
Na de koffie visite, nog even snel een traktatie gemaakt voor Danishá en rond 01:00 uur belandde ik in bed.

Vrijdagochtend na het ontbijt de traktatie afgemaakt, 2 uurtjes bij een kennis geholpen om vervolgens thuis nog even wat muffins te bakken, voordat de kids weer van school kwamen.
Toen snel beneden opgeruimd en om 14:30 zat ik met Délana in het oogziekenhuis. Waar ik dacht een afspraak te hebben van ca. een uur, liep ik om 16:45 pas het ziekenhuis uit.
Mijn onrust niveau was flink gestegen, dit was NIET mijn planning, ik had toch rust ingebouwd.
Thuis gekomen kon ik even wat drinken, om vervolgens snel Danishá naar haar vriendinnetje te brengen, want ze gaan een weekje op vakantie, en Delaná zou ik naar haar vader brengen.
Oh ja het is eigenlijk ook etenstijd en Joshua wilde koken, al wist ik nog niet wat...
Onderweg de"menukaart" besproken, maar hij had al bedacht dat het patat met doperwten met wortels zou gaan worden, dus dat was snel klaar.
Toen ik dacht, ik ga met voetjes omhoog op de bank, met mijn nieuwe boek van de leesclub van  Puur Vandaag, belde Danishá op dat ze haar jas was vergeten.
Dus toch maar weer overeind om even snel heen en weer te gaan.
Dat snel werd uiteindelijk 1 1/2 uur omdat ik bleef kletsen met de vader van haar vriendinnetje.
Afijn, toch nog even mijn boek gepakt maar wel in mijn bedje.

Vanmorgen had ik de markt gepland en in de middag zou ik folders lopen met Djaëla, verders helemaal niets in de planning heerlijk...
En nu, nu is het 22:30 uur en denk ik pffffffffff kunnen er niet wat meer uurtjes in de dag.
Er kwam van alles onverwacht tussen door, dus het leek wel alsof er een bom was ontploft in huis. En die wil ik wel opgeruimd hebben voordat ik mijn bed in ga (lees kan) en dat heb ik dus ook even snel gedaan. Weliswaar met de Franse slag maar toch.

Nu terug kijkend op afgelopen dagen, denk ik huh hoe kan dat toch. Ik ben drukker dan toen ik werkte, maar dat was dan ook voor mijn burn out. Nu wil mijn lichaam gewoon niet meer, en geeft gewoon aan dat ik rustiger moet doen.
Ik ben mij bewuster geworden van de drukte die we zelf opzoeken, maar merk dat ik onrustig word van onverwachte omstandigheden. Niet dat ik niet kan schakelen, maar het is moeizamer dan een paar jaar terug.
Vind ik dat vervelend? Ja aan één kant wel, maar aan de andere kant denk ik wel eens: morgen weer een dag.
Mijn leermoment:
God vragen wat belangrijk is. Wat moet er eerst gebeuren en wat kan wachten, want als ik dat doe heb ik veel meer rust.

Als ik dan een foto krijg van Danishá, dat ze goed zijn aangekomen, denk ik heerlijk dat ze het zo fijn heeft. Zo zorgeloos, heerlijk genieten, dat moeten wij ook veel meer doen.

Ik ben wat dat betreft blij, dat ik geleerd heb om bij vandaag te blijven en me geen zorgen te maken over morgen. Dat scheelt toch zo veel. God geeft wel aan wat wel en wat niet vandaag en wat morgen.





Op zoek naar een plaatje voor bij dit blog, stuitte ik op dit plaatje en website



Toeval bestaat niet, toch ?!