Pagina's

zondag 26 april 2015

Hoe zit het toch??????

Hoe zit het toch in elkaar??

Eigenlijk ben ik iemand die graag praat, niet schroomt om te vertellen over de leuke en minder leuke dingen die in mijn privé leven gebeuren, maar toch doe ik het steeds minder.
Waarom? Nou om verschillende redenen.

Ik ben gestopt met mensen dingen over mezelf te vertellen, vanwege vertrouwen. Ik dacht altijd dat als je met mensen praatte, dat het geen kwaad kon, dat men zelf wel wist dat ze een gesprek niet aan de "grote klok" moesten hangen. Dat het gesprek niet gebruikt mocht worden, om vervolgens te gaan roddelen.
Gaandeweg kwam ik er achter dat mijn verhaal, voor mij een "ei" wat ik kwijt moest, vervolgens op plekken terecht kwam waarvan ik dacht: "Huh, hoe kan dat nou? En als het dan nog het verhaal was zoals ik het verteld had, ok, maar helaas was het vaak verdraaid.

Ook merkte ik, dat als je wat verteld, er vaak meteen een mening aan gehangen werd, en dan helaas vaak wel een minder leuke mening, verwijten, en men wist het altijd beter.
Je werd raar aangekeken, of, er werd gewoonweg niet meer tegen je gepraat.

Waarom kan je niet gewoon vertellen wat er in je leven gebeurd, gewoon omdat je je "ei" kwijt wilt?
Gewoon om even verlost te worden van een last op je schouder?
Of gewoon om te sparren met iemand om te kijken of je nog wel helder na denkt?
En misschien heeft iemand wel een tip of truc om met de situatie om te gaan. Of gewoon omdat je iemand wilt laten delen in het fijne wat je hebt mee gemaakt.

Helaas is het in dit tijdperk, niet vaak meer mogelijk om zomaar wat te zeggen.
Gelukkig heb ik lieve vrienden om mij heen, die ik kan vertrouwen en daar ben ik heel blij mee.
Dit wil niet zeggen dat ik altijd op mijn klaagstoel zit hoor, ook daar let ik wel op, maar het is fijn om te weten dat je af en toe gewoon even mag zeuren, huilen en stil mag zijn bij iemand anders.
Daarnaast is het natuurlijk helemaal top als je mag getuigen over hetgeen je hebt mee gemaakt, en zo iets meer van God mag laten zien.

Toen ik begon met het bovenstaande te schrijven, viel bij mij nog een "kwartje"
In hoeverre is over jezelf praatten, roddelen?
Want als je wat te vertellen hebt, gaat het vaak ook over een ander, wees eerlijk!
Hoe goed je het ook bedoeld, en hoe graag je je frustratie ook kwijt wilt om er iets van te leren, ook als je jezelf moet veranderen, je hebt het ook over een ander persoon.
Waar ligt nou eigenlijk die grens?

Voor mij is het een dunne scheidingslijn, en tijdens het praten, krijg ik met regelmaat een seintje van boven dat ik mijn mond moet houden.
En dit seintje kan ik steeds beter opvolgen.
Toch blijft het lastig, maar ik heb geleerd, dat als ik eerst met mijn verhaal naar God ga, en ik om hulp vraag, ik die links- dan wel rechtsom een antwoord krijg. Zonder te roddelen, maar uit Zijn liefde, omdat ik het waard ben.
En van daaruit krijg ik ook mensen op mijn pad, met wie ik mijn verhaal mag delen, en vaak krijg ik dan ook nog wel mooie boodschappen. Ik ben ervan overtuigd dat God ook zo werkt, dat niet altijd alles rechtstreeks binnen komt, maar ook via anderen.
Anderen die het beste met ons voor hebben, en die ons verhaal waarderen, en bovenal ons liefhebben. Door dat liefhebben heen, kunnen wij groeien. En dat vind ik het mooie van onze Vader, dat hij ons hoe dan ook wil laten groeien, en het mooie van alles wil laten zien, vooral het stuk dat we niet hoeven te roddelen..