Pagina's

dinsdag 31 maart 2015

Stil


Het is nu een week geleden dat een goede vriendin van mij overleed.
We wisten dat het er aan zat te komen, maar het ging in ene heel snel.
Woensdagmiddag bracht ik haar nog thuis uit het ziekenhuis, klaar voor de komende behandelingen.
Dinsdag ochtend kreeg ik het bericht dat ze die nacht was overleden.

Door de hectiek wist ik niet wat er was gebeurd dat weekend. Het bleek dat ze woensdag een goede dag had en donderdag met heel veel pijn weer het ziekenhuis in is gegaan.
Dat weekend hebben ze besloten om als familie afscheid te gaan nemen, want men voelde al aan dat het niet lang zou gaan duren.

Ik was ontzet, verbaasd, vol ongeloof. Hoe kan het nu dat ik haar woensdag thuis breng en ze dan zo in eens overlijdt. Ik heb geen afscheid kunnen nemen. Haar niet meer gezien.

Verdoofd heb ik dinsdag in de rondte gelopen, het kon niet waar zijn.
Woensdag ochtend werd het me te veel, in gebed heb ik God om een regenboog gevraagd. Gewoon om rust te krijgen dat ze bij hem zou zijn. Ik kon het namelijk niet los laten, dat ik met haar had gesproken over God, had uitgelegd hoe en wie Hij is, we het over schietgebedjes hebben gehad, maar dat ik niet met haar heb kunnen bidden.
Ik hoorde dat ze heel veel pijn had gehad, uiteindelijk een ruggenprik, dat het een naar gezicht was geweest.
Ze zeiden nog "het is misschien maar goed dat je er niet meer bent geweest, zodat je haar kan herinneren zoals ze woensdag was", maar na 20 jaar vriendschap weet je niet meer wat het beste was geweest.

Na mijn vraag hoorde ik: "Niet op jouw tijd, en niet op de manier die jij verwacht". Diep van binnen dacht ik, "jee gaan we weer". Maar mijn geloof was sterker dan mijn  "opstandigheid" en ik probeerde het los te laten.
Het was slecht weer, dus waar moest die regenboog vandaan komen. Het was eigenlijk gewoon dwaas dat ik het vroeg. Hoe sterk sta ik nou eigenlijk op die Rots, hoe geworteld ben ik? dacht ik nog.

Einde van de avond bracht ik onze jongste naar boven, hij zou gaan douchen.
Hij ging, zoals altijd, op de grond zitten zijn broek en sokken uit trekken en zegt:
"Kijk mama, een regenboog"

Vol verbazing, prikkende tranen, keek ik naar hem en vroeg meteen "Waar?"
en hij liet zien dat hij in de spiegel een regenboog zag.
Ik voelde meteen een rust over me heen komen. Het was goed zo, ze is bij Hem. Ze heeft haar rust gevonden en we gaan elkaar weer zien.



Donderdag zou ik afscheid van haar nemen, had ik afgesproken met haar ex- man. Op een of andere manier voelde ik me heel naar, en toen ik hoorde dat hij niet ging maar dat haar vader met een goede vriendin er zou zijn, klapte ik dicht. ik heb afgezegd.
Hij belde me terug en zei, ik kom je zo halen, je gaat afscheid nemen...
Er viel een last van mijn schouder en ik ben mee gegaan.
Samen herinneringen op gehaald, en toen vertelde ik hem wat er die dag daarvoor was gebeurd.
Tranen schoten hem in zijn ogen en hij vroeg mij of ik dit wilde vertellen op haar crematie.
Ik stemde in, maar moest slikken. Ik heb voor groepen gestaan en gesproken, voor tieners, voor volwassenen, voor bekenden voor onbekenden, maar nu....
Ik kreeg wat op papier, maar vanmorgen kwam pas de uiteindelijk tekst op papier. Dit moest naast een eerbetoon aan mijn vriendin, ook een dank en getuigenis zijn voor God.





Het was een hele mooie dienst, die werd afgesloten met het oplaten van een witte duif, door haar ouders. Een powerpoint met foto's van haar leven en een powerpoint met een lied met o.a. afbeeldingen van engelen, het kruis van Jezus. Voor mij een knipoog van God. Hij was daar en zij is bij Hem.
Nog steeds denk ik af en toe dat ik droom, dat ze morgen gewoon weer voor mijn neus staat, maar diep van binnen weet ik dat dat niet zo is.


Tot ziens lieverd, geniet daarboven, we gaan elkaar zeker weer zien.






woensdag 25 maart 2015

Soms kan je niet anders dan stil zijn.....


Het leven is soms zo oneerlijk,
en voor sommigen van ons ook veel te kort.
We houden ons vast aan hoop, dat is;
geloven van de dingen die we niet kunnen begrijpen.
Ondanks dat is er veel verdriet,
en onmacht bovendien.

Voor velen is dit verlies ondragelijk,
maar ondertussen raast het leven door.
Nu kunnen we niet anders dan stil zijn,
tussen de tranen door.

Ergens is er rust gevonden,
is de onzekerheid voorbij.
Dit neemt niet weg dat in ons leven,
jij er altijd zult zijn.

Ons afscheid was een belofte,
waar ik nu alleen van kan dromen.
Geloven dat ik je straks weer mag zien,
maar zeker weten..... misschien?!

Voor nu ben je steeds in mijn gedachten,
flitsen beelden aan mij voorbij.
Het zal een plekje moeten krijgen,
net zoals bij velen zoals mij.

Ik kijk terug naar onze vriendschap,
met veel blijdschap en soms verdriet.
Lieverd ik zal je nooit vergeten,




02/10/1971 - 24/03/2015





woensdag 18 maart 2015

Rommel opruimen

Het is nu dag 25 van mijn 40 dagen tot Pasen.
Met dank aan Tear, die een leuke kalender voor volwassenen maar ook voor de kinderen heeft ontwikkeld.
Iedere ochtend probeer ik te lezen met de kinderen, zodat ze de rest van de dag kunnen nadenken over de tekst. Onze jongste, van bijna 8, vind het heerlijk om voor te lezen, en op de vragen geeft hij ook graag antwoord.
Het is heerlijk om te zien hoe hij geniet en meer wil weten.

Vanmorgen ging het over "Ruimte in je leven".
De afgelopen dagen ben ik in mijn hoofd hier veel mee bezig geweest, en niet eens zozeer bewust.
Door me bewust te richten op deze 40 dagen, ben ik nog meer rust gaan ervaren. Ik hoefde afgelopen 2 weken ook niet veel te werken, dus kon lekker thuis aan de slag. Veel bijbel lezen, luisteren naar diverse sprekers en heerlijke "stilte" wandelingen met onze hond Micha.
Wat een rust en ruimte geeft dat en vooral een gevoel van liefde, van geliefd worden.

Als ik dan terug kijk naar waar ik "vandaan" kom, heb ik de afgelopen paar jaar veel "ruimte" in mijn leven gecreƫerd. Deels gedwongen, deels uit eigen beweging.
In 2009 kwam ik in een burn out terecht, hierdoor moest ik een stap terug doen in mijn hectische leven. Dit heeft veel moeite gekost. In die periode begon ik ook steeds meer last te krijgen van mijn lichaam.
Na een lange zoektocht en flink ziek zijn, kwam er uit dat ik een voedsel intolerantie heb en dat mijn darmen niet helemaal lekker functioneren en dat mijn hormonen van de leg waren.

Dit bracht mij terug naar de basis, wat heeft God voor ons gemaakt om te eten?!
Door mijn voedingspatroon aan te passen, kon ik van de medicijnen afkomen, en nu, ruim 2 jaar later, kan ik weer zeggen, dat je aan mij niet kan merken wanneer mijn menstruatie begint. Dit was jaren terug wel anders.
Met mijn 39 jaar ben ik al wel in de overgang, maar naast de opvliegers kom ik er redelijk door heen. Ik voel aan mijn lichaam wanneer ik iets aan vitaminen of mineralen tekort kom, en weet hier ook redelijk de boel weer op peil te krijgen.
Voor mij zo min mogelijk suiker en veel pure producten. De pakjes en E- nummers de deur uit, want hetgeen ons gegeven is door God is hetgeen wat ons lichaam nodig heeft.

Als ik dan zo terug kijk, dan kijk ik met trots terug. Trots op wat ik bereikt heb, trots maar ook blij met God, zoals hij mij gevormd heeft en heeft laten zien waar ik ruimte moest maken ik mijn leven. En dit ging niet altijd zonder slag of stoot, geloof mij.
Maar nu heb ik ruimte om zijn Geest te laten werken en ruimte om God in mij te laten wonen.

Nee ik ben geen heilige, ben niet perfect en je zal echt niet altijd aan mij zien dat ik Jezus als voorbeeld neem. Maar desalniettemin, ben ik trots maar bovenal heel dankbaar en voel ik me geliefd.
Waar ik vroeger gigantisch chaotisch was, heb ik nu meer structuur aangebracht, kan ik makkelijker afscheid nemen van materialistische zaken, durf ik in het diepe te springen vol vertrouwen.  Dit was mij nooit gelukt zonder het werk van onze Heer.

De komende dagen ga ik zeker verder met "Ruimte maken" in mijn hoofd, in mijn huis en op de plekken die nodig zijn.



Daar trof hij op het tempelplein de handelaars in runderen, schapen en duiven aan, en de geldwisselaars die daar altijd zaten. Hij maakte een zweep van touw en joeg ze allemaal de tempel uit, met hun schapen en runderen. Hij smeet het geld van de wisselaars op de grond, gooide hun tafels omver en riep tegen de duiven-verkopers: ‘Weg ermee! Jullie maken een markt van het huis van mijn Vader!’ Zijn leerlingen dachten aan wat er geschreven staat: ‘De hartstocht voor uw huis zal mij verteren.’
Johannes 2: 14-17