Pagina's

donderdag 12 februari 2015

Voor de 2e keer afscheid nemen...........

Het is nu een half jaar geleden dat we "afscheid" van onze dochter namen. Afgelopen week was ze weer een paar dagen thuis, maar dinsdag moesten we weer "afscheid" nemen.
Ondanks dat we nu meer weten, blijft afscheid nemen zwaar.

Onze "tweede" dochter heeft PDD-Nos en functioneert sociaal emotioneel op 7 jarige leeftijd.
Tot 2 jaar geleden ging alles eigenlijk zijn gangetje, we hadden 1x in de week hulp, ik werkte niet zodat er meer rust thuis was en zo ging het eigenlijk goed.
Toen kwam de overstap naar de middelbare school..... Dit is achteraf gezien, veel te veel voor ons meisje geweest.
Ondanks alle begeleiding die zij en wij kregen, ging het niet. Leren is het probleem niet, dat kan ze heel goed, maar het aanzetten tot leren en begrijpen wat er nu eigenlijk bedoeld word, dat is lastig. Langzaam aan werd ook duidelijk dat "gezag" accepteren niet haar sterkste kant is.

In december 2013 besloten we dat ze bij haar vader ging wonen. Deze beslissing kwam voort uit veel pijn en verdriet.  Ze werd thuis agressief naar mij, maar ook naar haar broertje en zussen, en we moesten een grens trekken.
Bij haar vader ging het enkele maanden goed, helaas niet lang, en zijn we op zoek gegaan naar een oplossing.

In het jaar van weg gaan bij ons tot aan plaatsing ergens anders ben ik emotioneel gebroken, heel vaak kreeg in seintjes van God, liet hij mij zijn plan zien, maar ik kon er niet bij.
Ik ben moeder, heb kinderen gekregen om voor te zorgen, en nu kan ik het niet....
Dit kon ik niet begrijpen. Toch heerste er een soort vrede diep van binnen.

Met hulp van een begeleidster zijn we op een mooi en betrouwbaar plekje uit gekomen. Ze zou een jaar van huis gaan en behandeling krijgen. Ook wij als ouders zouden 1x per 2 weken een gesprek hebben.

In augustus was het zover, Delana en ik stapte op de trein en de rest ging met haar spullen met de auto op pad.
Na afscheid was het een stille rit naar huis. Het voelt als de dag van gisteren.
Nu precies een half jaar later maken we die rit weer, en voelt het weer net zoals toen.
Waarom, omdat Lana een week time - out had gehad van haar behandeling.
Omgaan met gezag is nog steeds een issue, dat tot daar aan toe, maar haar agressie liet ze weer zien en dat mag niet.
Thuis moest ze nadenken over hoe nu verder, ze kreeg opdrachten mee om na te denken en te verwerken. Het besef te krijgen dat als dit niet goed gaat, we andere stappen moeten gaan nemen en dat terug keer naar huis niet meer mogelijk is.

Diep van binnen schreeuwt en huilt mijn hart, ben ik boos geweest op God, WAAROM........
Toch weet ik dat ze op de goede plek zit, haar mentor en begeleiders geven om haar en laten haar niet zomaar los. Ze willen heel graag helpen en zoeken steeds weer manieren om haar op haar manier te benaderen en te helpen. Daar ben ik dankbaar voor.

Onderweg zag ik een regenboog, voor mij is dat een teken dat God bij mij is, dat ik mag vertrouwen en niet op hoef te geven. De strijd is nog niet gestreden, maar hoe we er ook uit komen we zullen allemaal sterker zijn. Bovenal zal het zijn zoals Hij het bedoeld heeft, en daar wil ik voor open staan.

 Ik zal jullie een teken geven van dat verbond. Een teken waaraan de mensen voor eeuwig zullen kunnen zien dat Ik een verbond heb gesloten met hen en met alles wat leeft. 13 Ik zet een regenboog in de wolken. Die boog is het eeuwige teken van mijn verbond met de aarde. 14 Telkens als het regent, zal de regenboog in de wolken te zien zijn. 15 Elke keer als Ik die boog zie, zal Ik aan het verbond denken dat Ik heb gesloten met jullie en met alles wat leeft. (Gen. 9:12)

2 opmerkingen:

  1. Hallo Natasja,
    Wat een heftig verhaal om te lezen over Delana.
    Ze heeft altijd nog dat speciale plekje in m'n hart van de periode bij de Bizzy Bees en in de huiskerk....
    Waar woont ze nu?
    Of zoeken jullie nog een plekje voor haar?
    In ons gezinshuis is op dit moment een plek vrij gekomen.We werken alleen samen met 's Heeren Loo. Wil je dit toch even laten weten.....
    Heel veel sterkte ermee!
    Liefs, Dieneke

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. hi dieneke,

      Wat lief van je, ze moet alleen eerst hier het traject afmaken.
      Maar ik heb het zeker in mijn hoofd zitten.
      Ik mail je even.

      liefs natas

      Verwijderen