Pagina's

maandag 23 februari 2015

Ieder huisje heeft zijn kruisje....................







Durf jij open en eerlijk te zijn???
Durf jij open en eerlijk alles aan iedereen te vertellen???

Afgelopen woensdag ben ik begonnen met een stukje bezinning, zo 40 dagen voor Pasen, waar sta ik?
Ik werd geconfronteerd met het verhaal van de verloren zoon vanuit Lucas 15:.

11 Vervolgens zei hij: ‘Iemand had twee zonen. 12 De jongste van hen zei tegen zijn vader: “Vader, geef mij het deel van uw bezit waarop ik recht heb.” De vader verdeelde zijn vermogen onder hen. 13 Na enkele dagen verzilverde de jongste zoon zijn bezit en reisde af naar een ver land, waar hij een losbandig leven leidde en zijn vermogen verkwistte. 14 Toen hij alles had uitgegeven, werd dat land getroffen door een zware hongersnood, en begon hij gebrek te lijden. 15 Hij vroeg om werk bij een van de inwoners van dat land, die hem op het veld zijn varkens liet hoeden. 16 Hij had graag zijn maag willen vullen met de peulen die de varkens te eten kregen, maar niemand gaf ze hem. 17 Toen kwam hij tot zichzelf en dacht: De dagloners van mijn vader hebben eten in overvloed, en ik kom hier om van de honger. 18 Ik zal naar mijn vader gaan en tegen hem zeggen: “Vader, ik heb gezondigd tegen de hemel en tegen u, 19 ik ben het niet meer waard uw zoon genoemd te worden; behandel mij als een van uw dagloners.” 20 Hij vertrok meteen en ging op weg naar zijn vader.
Zijn vader zag hem in de verte al aankomen. Hij kreeg medelijden en rende op zijn zoon af, viel hem om de hals en kuste hem. 21 “Vader,” zei zijn zoon tegen hem, “ik heb gezondigd tegen de hemel en tegen u, ik ben het niet meer waard uw zoon genoemd te worden.” 22 Maar de vader zei tegen zijn knechten: “Haal vlug het mooiste gewaad en trek het hem aan, doe hem een ring aan zijn vinger en geef hem sandalen. 23 Breng het gemeste kalf en slacht het. Laten we eten en feestvieren, 24 want deze zoon van mij was dood en is weer tot leven gekomen, hij was verloren en is teruggevonden.” En ze begonnen feest te vieren.
25 De oudste zoon was op het veld. Toen hij naar huis ging en al dichtbij was, hoorde hij muziek en gedans. 26 Hij riep een van de knechten bij zich en vroeg wat dat te betekenen had. 27 De knecht zei tegen hem: “Uw broer is thuisgekomen, en uw vader heeft het gemeste kalf geslacht omdat hij hem gezond en wel heeft teruggekregen.” 28 Hij werd woedend en wilde niet naar binnen gaan, maar zijn vader kwam naar buiten en trachtte hem te bedaren. 29 Hij zei tegen zijn vader: “Al jarenlang werk ik voor u en nooit ben ik u ongehoorzaam geweest als u mij iets opdroeg, en u hebt mij zelfs nooit een geitenbokje gegeven om met mijn vrienden feest te vieren. 30 Maar nu die zoon van u is thuisgekomen die uw vermogen heeft verkwanseld aan de hoeren, hebt u voor hem het gemeste kalf geslacht.” 31 Zijn vader zei tegen hem: “Mijn jongen, jij bent altijd bij me, en alles wat van mij is, is van jou. 32 Maar we konden toch niet anders dan feestvieren en blij zijn, want je broer was dood en is weer tot leven gekomen. Hij was verloren en is teruggevonden.”’


Nu zal je denken, wat heeft het filmpje te maken met Lucas  15... Ik kan hierbij alleen maar mijn verhaal vertellen.

Waar is het vertrouwen gebleven om samen te zijn met broers en zussen? Waar is het vertrouwen gebleven om je broers en zussen om hulp te vragen?
Om te zeggen dat je problemen hebt in je huwelijk, met je kind (-eren) op je werk enz. enz.
Zijn we niet veel te bang dat er meteen over ons geoordeeld word? Dat we in hokjes gestopt worden?
Moet je in deze maatschappij niet gewoon aan een "plaatje" voldoen?

En tuurlijk weet ik ook wel dat niet iedereen te vertrouwen is, iedereen maakt fouten. Maar moeten we niet beginnen met het vertrouwen in God te stellen, te vertrouwen dat hij ook de mensen op ons pad brengt die wij kunnen vertrouwen.
En soms moet je daarbij een stap in het diepe nemen, en de gok wagen. Jezelf niet mooier voordoen dan dat je bent, maar gewoon zeggen hier ben ik.... Ik ben geen film figuur, superheld o.d. ik ben ik.
Ik ben ik met mijn minder goede en goede kanten.

Je zal echt niet door iedereen aardig gevonden worden, maar is dat erg? moet je dan aan het plaatje voldoen van degene die je niet zo "perfect" vind in zijn/haar ogen?
Nee, onze ogen moeten gericht zijn op God, en die vind ons perfect zoals we zijn.
Schud die last van je schouders. Je hebt je deel gehad, verzilverd, en nu moet je beseffen dat je terug mag komen. Terug in alle openheid, ondanks alles wat je gedaan hebt. Je mag feest vieren, ongeacht wat een ander van je denkt.
Trek die mooie kleren aan, laat zien wie je bent en wat je waard bent. En gebruik je ervaringen om anderen te helpen. Wees de hand, voet, oog of wat God ook voor je bedoeld heeft, en gebruik dat om de rest van het lichaam te helpen.

Alles wat je doet en meemaakt word TEN GOEDE gebruikt...
Wees dus open en eerlijk, leg de "veroordeling" van anderen naast je neer, en breng je verhaal. Ervaar hoeveel mensen het zelfde hebben mee gemaakt en het fijn vinden om steun te krijgen van iemand die mee kan praten en voelen...


Fijne dagen.


zondag 15 februari 2015

Ze doet het goed...

Gisteren belde Lana weer. Ze klonk erg moe en wat "down"
Eigenlijk wilde ze niet zeggen wat er aan de hand was, maar haar begeleider spoorde haar aan om toch te praten.
Ze was boos gaf ze aan, er was toch wel weer wat op de groep gebeurd. De situatie heb ik met haar besproken en de afspraken die we hadden gemaakt door genomen, en dat wilde ze ook gaan doen.
Naderhand vertelde haar begeleider wat er gebeurd was en dat Lana zich aan de afspraken had gehouden, ze was terug gekomen om te praten.

Het is net het eerste stapje wat je kind leert zetten, zo voelde dit ook. Haar eerste stapje in de goede richting.
Ze wil heel graag, maar beseft te laat dat ze de minder goede keuze maakt, ook dat maakt haar verdrietig en geeft haar een vol hoofd, met als gevolg dat ze moe word en zichzelf terug trekt of geïrriteerd raakt en dat moeten we nou juist niet hebben.

Diep van binnen ben ik bang, bang dat het toch mis gaat, maar ergens heb ik er ook weer vertrouwen in dat het goed gaat.  En dat goed gaan... tja het kan zijn de behandeling afmaken, of toch eerder een ander plekje voor haar vinden.

Voor nu geniet ik van de bel momentjes die we hebben, en komende vrijdag zien we elkaar weer.

Laatst zag ik een plaatje:


En zo zie ik mijn meisje ook.








donderdag 12 februari 2015

Voor de 2e keer afscheid nemen...........

Het is nu een half jaar geleden dat we "afscheid" van onze dochter namen. Afgelopen week was ze weer een paar dagen thuis, maar dinsdag moesten we weer "afscheid" nemen.
Ondanks dat we nu meer weten, blijft afscheid nemen zwaar.

Onze "tweede" dochter heeft PDD-Nos en functioneert sociaal emotioneel op 7 jarige leeftijd.
Tot 2 jaar geleden ging alles eigenlijk zijn gangetje, we hadden 1x in de week hulp, ik werkte niet zodat er meer rust thuis was en zo ging het eigenlijk goed.
Toen kwam de overstap naar de middelbare school..... Dit is achteraf gezien, veel te veel voor ons meisje geweest.
Ondanks alle begeleiding die zij en wij kregen, ging het niet. Leren is het probleem niet, dat kan ze heel goed, maar het aanzetten tot leren en begrijpen wat er nu eigenlijk bedoeld word, dat is lastig. Langzaam aan werd ook duidelijk dat "gezag" accepteren niet haar sterkste kant is.

In december 2013 besloten we dat ze bij haar vader ging wonen. Deze beslissing kwam voort uit veel pijn en verdriet.  Ze werd thuis agressief naar mij, maar ook naar haar broertje en zussen, en we moesten een grens trekken.
Bij haar vader ging het enkele maanden goed, helaas niet lang, en zijn we op zoek gegaan naar een oplossing.

In het jaar van weg gaan bij ons tot aan plaatsing ergens anders ben ik emotioneel gebroken, heel vaak kreeg in seintjes van God, liet hij mij zijn plan zien, maar ik kon er niet bij.
Ik ben moeder, heb kinderen gekregen om voor te zorgen, en nu kan ik het niet....
Dit kon ik niet begrijpen. Toch heerste er een soort vrede diep van binnen.

Met hulp van een begeleidster zijn we op een mooi en betrouwbaar plekje uit gekomen. Ze zou een jaar van huis gaan en behandeling krijgen. Ook wij als ouders zouden 1x per 2 weken een gesprek hebben.

In augustus was het zover, Delana en ik stapte op de trein en de rest ging met haar spullen met de auto op pad.
Na afscheid was het een stille rit naar huis. Het voelt als de dag van gisteren.
Nu precies een half jaar later maken we die rit weer, en voelt het weer net zoals toen.
Waarom, omdat Lana een week time - out had gehad van haar behandeling.
Omgaan met gezag is nog steeds een issue, dat tot daar aan toe, maar haar agressie liet ze weer zien en dat mag niet.
Thuis moest ze nadenken over hoe nu verder, ze kreeg opdrachten mee om na te denken en te verwerken. Het besef te krijgen dat als dit niet goed gaat, we andere stappen moeten gaan nemen en dat terug keer naar huis niet meer mogelijk is.

Diep van binnen schreeuwt en huilt mijn hart, ben ik boos geweest op God, WAAROM........
Toch weet ik dat ze op de goede plek zit, haar mentor en begeleiders geven om haar en laten haar niet zomaar los. Ze willen heel graag helpen en zoeken steeds weer manieren om haar op haar manier te benaderen en te helpen. Daar ben ik dankbaar voor.

Onderweg zag ik een regenboog, voor mij is dat een teken dat God bij mij is, dat ik mag vertrouwen en niet op hoef te geven. De strijd is nog niet gestreden, maar hoe we er ook uit komen we zullen allemaal sterker zijn. Bovenal zal het zijn zoals Hij het bedoeld heeft, en daar wil ik voor open staan.

 Ik zal jullie een teken geven van dat verbond. Een teken waaraan de mensen voor eeuwig zullen kunnen zien dat Ik een verbond heb gesloten met hen en met alles wat leeft. 13 Ik zet een regenboog in de wolken. Die boog is het eeuwige teken van mijn verbond met de aarde. 14 Telkens als het regent, zal de regenboog in de wolken te zien zijn. 15 Elke keer als Ik die boog zie, zal Ik aan het verbond denken dat Ik heb gesloten met jullie en met alles wat leeft. (Gen. 9:12)