Pagina's

woensdag 30 december 2015

Bijna nieuw jaar

Afgelopen dagen ben ik bewust gaan nadenken over 2016.
Ik heb nooit goede voornemens, want ik raak alleen maar gefrustreerd als het niet lukt, of als anderen vragen: "hoe gaat het met je voornemens?"...
Daarnaast viel mij op dat veel mensen één woord voor een jaar hebben, en toen zat ik te denken, heb ik dat ook?

Nee eigenlijk niet, ik heb er een heleboel namelijk:





Ik kan niet 1 woord bedenken voor komend jaar, en waarom niet, nou omdat er zoveel gebeurd is in ons leven afgelopen tijd.

Ik wil vol vertrouwen 2016 in.
Groeien in mijn geloof, luisteren naar God, meer gaan bidden, en vooral mijn huwelijk sterker maken.
Genieten van de zegeningen, zeker zoals ze afgelopen dagen zijn gekomen.

In januari starten we met Job  bij  GMG, Een boek wat mij vanaf het begin van mijn geloof altijd gelegen heeft.

Met mijn werk heb ik ook genoeg uitdaging, en ons huis gaat ook een nieuwe look tegemoet.

2016 kom maar op....

vrijdag 25 december 2015

Kerst

Geen poespas deze kerst,  gewoon lekker niets doen en genieten van elkaar. Beseffen dat we gezegend zijn met een lieve familie. Denken aan dierbaren die ons moesten verlaten. Er zijn genoeg mensen die dit helaas niet mogen of kunnen ervaren. Dus wees dankbaar en geniet van alles wat je wel hebt. Het glas is altijd half vol i.p.v. half leeg, al voelt dat niet altijd zo. Steun en help elkaar i.p.v. alleen aan je eigen geluk te denken. Zaai en je mag oogsten...... Heel veel <3 in 2016

Dit is mijn status op Facebook, maar wilde ik ook met jullie delen.
Hele fijne dagen.

zondag 20 december 2015

Relaties

Soms kom je op een punt in je relatie waarop je denkt is dit het nou....?? je voelt een sleur, bent de spanning kwijt, vul het zelf maar in. 
Maar wat doe je dan.....??

Veel mensen gooien het bijltje er bij neer, ik ben ook zo geweest. Ik voelde me vaak machteloos, werd boos en dacht bekijk het maar. 
Je verzand in gedachten en gedrag die afbrekend zijn, en daarvan heb ik ondertussen geleerd dat dat niet de bedoeling is.
Soms denk ik wel eens, als ik alles van te voren had geweten..... maar ja als ik alles van te voren had geweten, dan was ik "perfect" geweest, toch?

Afgelopen jaren heb ik veel boeken gelezen, veel boeken speciaal voor vrouwen geschreven. 
De grote lijn die ik tegen kwam was: Wij, vrouwen, zijn er om onze man te ondersteunen in wat voor periode dan ook. 
Vaak wordt dit vertaald naar: Wees lief voor je man, zorg voor hem, ongeacht wat hij doet, dan krijg je aandacht en alles wat je nodig hebt. En als je het gevoel hebt dat je niet krijgt wat je wil, dan moet je niet zeuren, veel geduld hebben en gewoon blijven geven......

Mijn ervaring met deze gedachten:  niet zo positief. Waarom niet zo positief? omdat ik niet verder keek dan mijn neus lang is....

Vaak belanden we in situaties, en merken we te laat, dat er wat mis is. Kan je dit voorkomen?
Ik weet het niet, en waarom niet, omdat we mens zijn, eigenwijze mensen...

Op het moment dat je merkt, dat je in een sleur komt, moet je eerst eens gaan nadenken over wat of je nu daadwerkelijk mist, waardoor voel je sleur?
Vraag jezelf af wat je nodig hebt om die sleur te doorbreken, maar blijf bij jezelf voor wat betreft het antwoorden. Wat kan jij doen om die sleur te doorbreken en vooral NIET wat kan die ander doen, zodat ik geen sleur mee ervaar......

Is jouw glas half vol of half leeg????

Is jouw glas half vol of half leeg?  Hoe is jouw kijk op het leven?  Wat zijn jouw verwachtingen?
Bid je voor je relatie? voor je partner?

Tijdens het schrijven van dit stukje, zie ik een filmpje wat meer zegt dan mijn woorden.
Kijk er naar, geniet ervan.




Vraag je zelf af:
  • Neem ik de moeite om terug te gaan naar hetgeen waar ik van genoot? 
  • Zet ik dingen aan de kant om te kunnen genieten van kleine dingen?
  • Neem jij ZELF de moeite om te beseffen dat je bent opgeslokt door de dagelijkse gang van zaken?
  • Neem jij ZELF de beslissing om terug te keren naar waar je van genoot?
En bij het antwoorden, wees eerlijk tegen jezelf. Je houdt namelijk alleen jezelf voor de gek als je niet eerlijk bent, en neemt daarbij anderen mee in je half lege glas.......



maandag 14 december 2015

Gewoon weekend...........

Even een keer gewoon weekend met niets in de agenda.
Wat ga je dan doen....
Éen kerstboom stond al, maar dat is een nepper, dus er moest nog een echte komen.....



We hebben nu dus een echte sneeuwpop in huis. Joshua en Danisha hebben hem opgezet. Ik kreeg alleen nog de vraag: krijgt hij nog armen......





En ja toen ook nog een echte boom. Normaal gesproken een hele grote, maar dit keer heb ik gezegd een kleintje, want anders heb ik helemaal geen woonkamer meer over...... Joshua heeft de boom versierd....




Langzaam aan komt het huis in kerstsfeer....  




Na het "aankleden" van het huis, heb ik Djaëla ook maar "versierd"



En ja dan kunnen de oliebollen ook niet achterblijven........




Fijne avond


vrijdag 11 december 2015

Liedje gevonden


Na mijn berichtje van gisteren, bij deze het lied wat ik bedoelde.

Geniet ervan, fijn weekend.







en deze werd er bedoeld door Eve:


donderdag 10 december 2015

zomaar wat muziek


Ik heb al de hele week een leuk, gezellig liedje in mijn hoofd, maar weet geen titel of zanger..
Deze nummers vind ik ook heerlijk om naar te luisteren als ik thuis aan het werk ben, dus ik dacht, laat ik het eens delen.













donderdag 3 december 2015

Lust, liefde of..........


Laatst las ik een stuk over sexuele verlangens bij de man.
Er werd een beeld geschetst, dat de man geschapen is met deze verlangens, maar dat ze er geen controle over hebben, met alle gevolgen van dien.

De reacties onder dit stuk gingen er dan o.a. ook over, dat het er bij hoort, dat er ook vrouwen zijn met die verlangens. Dat het een geschenk is van God, om hier in het huwelijk van te genieten.
Toch zag ik er ook een reactie tussen staan die wat minder positief was in mijn ogen.

De auteur was eigenlijk een beetje boos op God. Er werd het plaatje geschetst, dat er veel prostituees zijn, dat er veel sexueel misbruik is, mede omdat de mannen met deze verlangens geschapen zijn.
Volgens de auteur had het allemaal wel wat minder gemogen met deze verlangens.
Had God de hormonen wat meer mogen doseren, zodat de man er beter mee om zou kunnen gaan. Oftewel, er zou dan geen of minder sprake zijn van pornografie, prostituees, verkrachtingen en meer van dit soort vervelende sexuele acties.

Ook werd er aangegeven, dat het voor de mannen met "verhoogde" sexuele verlangens erg vervelend is dat ze zo geschapen zijn. Ze moeten er wel mee omgaan en dat is vaak lastig.

Hoe ga je hier als vrouw zijnde nou eigenlijk mee om dan?

Er werd gesteld dat binnen het huwelijk, sex mag bestaan, dat het is om van te genieten. Niet om je lusten te botvieren. Ook binnen het huwelijk komen namelijk verkrachting en misbruik voor, helaas.

Toch merk ik, dat dit soort "gesprekken" lastig blijven, mede doordat er vele vrouwen zijn die sexueel misbruik hebben mee gemaakt en het dus een gevoelig onderwerp blijft.

Vaak komt er als "oplossing" 1 korintiërs 7:1-11 (basis bijbel dit keer)


Adviezen voor getrouwde gelovigen


1 Nu wil ik antwoord geven op de vragen die jullie mij hebben gestuurd.
Het is goed voor een man om niet te trouwen. 2 Maar om te voorkomen dat jullie verkeerde dingen gaan doen, is het toch beter om te trouwen. Iedere man moet zijn eigen vrouw hebben en iedere vrouw haar eigen man. 3 Het is goed voor een echtpaar om regelmatig met elkaar naar bed te gaan. 4 Als de man graag wil, moet zijn vrouw geen nee zeggen. En als de vrouw graag wil, moet de man geen nee zeggen. 5 Het kan gebeuren dat je samen afspreekt om een poosje niet met elkaar naar bed te gaan. Bijvoorbeeld omdat je meer tijd wilt hebben om te bidden. Maar daarna ga je weer gewoon met elkaar naar bed. Anders krijgt de duivel de kans om je te verleiden tot verkeerde dingen, omdat je je niet kan beheersen. 6 Ik geef jullie dit als goede raad, niet als een bevel. 7 Ik zou best willen dat iedereen ongetrouwd was zoals ik. Maar ieder mens krijgt van God zijn eigen gave. De één krijgt de gave om te trouwen, de ander de gave om níet te trouwen.
8 Maar tegen de ongetrouwde mensen en de weduwen zeg ik: het is goed om zoals ik ongetrouwd te blijven. 9 Maar als je dat te moeilijk vindt, is het beter om te trouwen. Want het is beter om te trouwen, dan om niet te trouwen en aldoor aan niets anders dan seks te kunnen denken.
10 Maar aan de mensen die getrouwd zijn, geeft de Heer het bevel ... (niet ik) dat een vrouw niet van haar man mag scheiden. 11 Als ze dat toch doet, moet ze verder ongetrouwd blijven, óf weer teruggaan naar haar man en het met hem goedmaken. En een man mag niet scheiden van zijn vrouw.


Maar waar ligt nu de grens van het "Nee" zeggen??? 

Er zijn al vele blogs geschreven over dit onderwerp merkte ik, een daarvan is: To love honor and vacuum.
Sheila Wray heeft een leuke manier van schrijven hier over, en laat je nadenken over het hoe of wat.

Maar terug komen op de grens, Die grens moet ieder voor zich bepalen, dat kan een ander niet voor je doen.
Wat heel belangrijk hierin is, is en blijft de communicatie. 
Maar wat nou als er geen communicatie is? ja dan zit er niets anders op dan toch te gaan communiceren, want vaak zit er meer achter dan alleen de reden "geen zin hebben". 

(toch nog even een opmerking tussendoor, dit verhaal kan je ook omdraaien naar mannen die te maken hebben met een vrouw met verhoogde sexuele verlangens, hier word niet veel over gesproken maar bestaat wel)

Wat me ook opviel was, dat een aantal vrouwen zeiden, dat de man niet zo moeilijk moest doen, en dat wij als vrouwen altijd maar opgescheept zitten met zijn hormonen.

Mijn eerste gedachte was; Dames dames, denk eens even aan je eigen hormonen..... volgens mij gieren die ook met regelmaat, en zeker 1 keer per maand, door ons lijf heen. En wat moet onze man dan wel niet te verduren hebben. Die begrijpt er vaak helemaal niets van. 

We zijn dan naar God's evenbeeld geschapen, maar het blijkt maar weer dat God veel kanten heeft. En God kan met ons omgaan, en gezien wij op Jezus, de zoon van God, geschapen naar zijn evenbeeld, moeten gaan lijken. Denk ik dat het verstandig is om, mannen en vrouwen, te leren om steeds beter met elkaar om te gaan.

De basis:

 

donderdag 26 november 2015

Hoe wakker zijn wij??????

Afgelopen dagen was het wat onrustig bij mij, op een of andere manier kon ik mijn draai niet vinden tussen werk, thuis en welke weg God voor mij heeft. Gistermiddag werd ik ook nog heel verkouden en voel ik weer een griepje op komen.
Hier heb ik dus totaal geen zin in en tijd voor dacht ik nog....

Vanmorgen werd ik wakker en er liepen al kleine dingen niet helemaal lekker, met als gevolg dat ik met mijn slaperige hoofd niet meteen tot God keerde, en ja dat brengt rare dingen met zich mee..

Ik voelde mijn lontje korter worden, en dacht dit is niet de bedoeling. Ik heb heel snel mijn mobiel gepakt, want hier krijg ik dagelijks een tekst door de bijbelapp en heb ik mijn leesrooster op staan.

Tekst 1 was Hebreeën 4: 14-16

Vrijmoedig naderen
 14 Nu wij dan een grote Hogepriester hebben, Die de hemelen is doorgegaan, namelijk Jezus, de Zoon van God, laten wij aan deze belijdenis vasthouden.
 15 Want wij hebben geen Hogepriester Die geen medelijden kan hebben met onze zwakheden,  maar Een Die in alles op dezelfde wijze als wij is verzocht, maar  zonder zonde.
 16 Laten wij dan met vrijmoedigheid naderen  tot de troon van de genade, opdat wij barmhartigheid verkrijgen en genade vinden om geholpen te worden op het juiste tijdstip.



Tekst 2 was Hebreeën 5: 7-10

  In de dagen dat Hij op aarde was,  heeft Hij met luid geroep en onder tranen gebeden en smeekbeden geofferd aan Hem Die Hem uit de dood kon verlossen. En Hij is uit de angst verhoord.
 8 Hoewel Hij de Zoon was, heeft Hij toch gehoorzaamheid geleerd uit wat Hij heeft geleden.
 9 En toen Hij volmaakt was geworden, is Hij voor allen die Hem gehoorzamen, een oorzaak van eeuwige zaligheid geworden.
 10 Door God is Hij Hogepriester genoemd naar de ordening van Melchizedek.


Ik voelde me meteen weer even op mijn plaats gezet. 
We kunnen wel klagen, maar we moeten beseffen dat we niet alleen staan. Jezus is onze weg voor gegaan en hij heeft het gered, hoeveel te meer kunnen wij het dan wel niet redden......
  

Door deze teksten voelde ik even een duwtje in mijn rug, de goede kant op, maar merkte ook dat ik er nog niet was. Mijn gedachten gingen met me aan de haal, al was het wat minder dan even daarvoor.
Van een van mijn zussen kreeg ik een bemoediging en werd ik herinnerd aan het plaatje: "High five"
oftewel: Devil get in line, Jesus first....

Dat bracht mij er toe om adem te halen en de draad weer op te pakken. Emoties even aan de kant en verstand erbij.

Doordat ik aan het werk moest kwam het er niet van om mijn bijbel te pakken en het stukje voor vandaag uit Numeri te lezen.
Toen ik tussen de middag thuis kwam, heb ik eerst even opgeschreven wat ik nou eigenlijk moest doen, dat gaf wat ruimte in mijn hoofd. Toen ik uiteindelijk Numeri 24 opensloeg las ik vers 1:

1 Toen Bileam zag dat het in de ogen van de HEERE goed was dat hij Israël zegende, ging hij niet, zoals de andere keren,  over op bezweringen, maar richtte hij zijn gezicht naar de woestijn.

Veel verder kwam ik eigenlijk niet, hoe mooi is dit wel niet. 



Lees je bijbel, bid iedere dag.....






Hoe vaak moet God ons dingen laten zien voordat wij beseffen dat het goed is wat we doen.
Wanneer gaan wij vertrouwen op God.
Wanneer worden wij wakker????





dinsdag 17 november 2015

Na emotie komt?...............

Sinds vorige week zit ik niet helemaal lekker in mijn velletje, kan mijn draai niet meer vinden, weet het allemaal even niet meer.
Door een situatie met een van onze dochters is mijn gevoel weer op standje "uit". Tuurlijk kan dat niet, want ondertussen raasde er van alles door mijn lijf, van vrolijkheid tot verdriet en boosheid, maar plaatsen kon ik het niet. Mijn lijntje was even verbroken leek het wel. 

Ondertussen ben ik met de meiden van GMG bezig met Numeri, geen makkelijk boek. Het drong dan ook niet altijd tot me door wat er stond.
Dan ook thuis er bij, waar het ook niet helemaal soepeltjes verloopt op het moment, met als gevolg dat ik weer in mijn eigen coconnetje ging leven. Gisteren gewerkt, en heel onrustig thuis gekomen, hoofd vol, het wilde niet meer.
Een van onze zussen had een mooi verhaal over gebedsverhoring, een echte bemoediging. Helaas overmande het gevoel van frustratie mij ook. Waarom word zij wel verhoord en het gebed van een andere zus niet? waarom kan ik een aantal dingen niet los laten, waarom loopt alles niet op rolletjes, in rust even, in gewoon normaal zonder zorgen, een dagje even niets.......

Mijn opgekropte emoties kwamen er uit na het maken van een hoofdstuk van de Beth Moore studie, ik werd me bewuster van onze "simpele" problemen.
In Numeri maakten ze zich zorgen, was men boos omdat het beloofde land niet bereikt werd, kreeg Mozes de schuld, en Mozes iedere keer maar weer op zijn knieën voor God om vergeving te vragen voor het volk. Het volk deed het verkeerd, Mozes toch niet.... maar toch ging hij op zijn knieën. En daarbij, zij konden de heerlijkheid van God nog wel zien.

Voor mij zo onbegrijpelijk, zij "zagen" God, wij "moeten het doen" met de Heilige geest en de bijbel. Voor ons is het dus eigenlijk veel lastiger, om te geloven en te luisteren.......

Maar is dit wel zo? Eigenwijsheid is mens eigen, blijkt hier wel weer uit. Zou ik geluisterd hebben, of zou ik in de zelfde situatie zitten als waar ik nu zit? ongeduldig, onrustig, frustrerend, ongelukkig.Oorzaak toen en nu? Ik denk dat we het grote plaatje vergeten, we vergeten het opbouwen van een relatie, worden opgeslokt door de dagelijkse beslommeringen.

Oftewel wij hebben grote struikelblokken te overwinnen. Denk aan Ongeloof, trots, afgoderij, te weinig gebed en wetticisme. 


Deze laatste ben ik vandaag mee aan de slag gegaan. Ik weet van mijzelf dat ik graag alles goed wil doen, maar dat ik dit niet kan. Met regelmaat overvalt mij het gevoel dat ik het graag wil, dat het vervolgens niet gaat zoals ik het wil, of dat het niet goed genoeg is in mijn ogen. Dit laatste is de boosdoener, me laten leiden door iets of iemand, die misschien heel anders denkt over wat ik doe, dan dat ik denk, dat hij/zij denkt danwel verwacht. hmmmmm lange zin, snappen jullie het nog? wink-emoticon 
Afijn, we worden geleefd, en dat geeft de kans om struikelblokken op te werpen. Wij moeten hier zo op bedacht zijn, en beseffen dat we een relatie hebben, maar dat deze onderhouden moet worden.
Als dat je basis is, kan je de rest overwinnen. Dan is er ineens veel minder verdriet, dan kijk je in de spiegel en zie je "een parel", dan houd je je niet bezig met wat anderen verkeerd doen, dan kijk je naar jezelf en kan je jezelf in gebrokenheid aan God geven. Je kan dan een zegen zijn voor anderen, door kleine dingen te doen, door mensen de liefde van God laten zien, bewust of onbewust.

Heel knullig gezegd, je word er zelf gelukkiger van als je anderen kan helpen, als je naar buiten kijkt en doet wat er op je hart ligt.
Zoek de balans tussen jezelf op zij zetten om voor anderen te zorgen en tussen rust en relatie opbouwen.

Soms moeten we gewoon een streep in onze agenda zetten en de dag op ons af laten komen. Geen uitvluchten zoeken.

Als ik kijk naar vandaag, en het is nog maar 10 uur, ik heb straks 2 afspraken staan, maar had me voorgenomen om eerst een stukje te lezen in Numeri (toch wel blij met zo'n bijbel leesrooster) na afloop voelde ik dat het tijd was om Beth Moor te pakken. Voor mij was dit een seintje van boven. 

Ik werd door dit hoofdstuk weer even met beide benen op aarde gezet. 
Er is zoveel meer te ontdekken, maar begin bij het begin, begin bij God. Links om, rechts om, laat hij zien wat te doen en wanneer.
Kan je angst aan hem geven, en vol vertrouwen proberen de rest van de dag over te geven en door te gaan. Hij geeft ook bemoedigingen om de dag door te komen. Laat Hij de dingen weer in perspectief zien. Mag je weten dat er geen regels zijn met wanneer wel en wanneer niet te lezen, te ontspannen enz. nee iedere minuut van de dag brengt wat nieuws.

Leg perfectionisme af en laat spontaniteit langskomen. Vind rust in de dingen die wij graag willen maar niet "mogen" volgens ons denken.


Wil je iets graag (materieel, activiteit o.d) dan kan het wel eens zijn, dat het niet op je pad komt, is het dan geestelijke strijd of gewoon niet voor ons bedoeld? God zal het je laten zien of geeft je er iets voor in de plaats.


Lieve allemaal, dit is wat God mij vandaag (in een ochtend) liet zien,

Wat heeft God jou laten zien vandaag?

zaterdag 14 november 2015

Emoties............

Vanmorgen werd ik wakker met een stukje van Joyce Meyer uit kolossenzen 3:15

Laat in uw hart de vrede van Christus heersen, want daartoe bent u geroepen als de leden van één lichaam. Wees ook dankbaar.



Vervolgens las ik: Romeinen 15:1-3

Als wij sterk zijn in ons geloof, moeten wij rekening houden met de gevoeligheid van anderen die minder sterk zijn. Wij moeten niet aan onszelf denken. Wij moeten de anderen aanmoedigen zodat zij ook sterk worden. Want ook Christus heeft niet Zijn eigen belang gezocht.


Toen stuitte ik op dit bericht over emoties, om vervolgens te ontdekken wat er gisteravond in Parijs is gebeurd. 
Onbegrijpelijk, geen woorden voor. 

De berichtgevingen op social media lopen heel erg uiteen, zelfs sinterklaas werd er bij betrokken. 

Opeens schiet mij de gedachte door mijn hoofd dat vele niet gelovigen nu roepen, waar is God nu dan???
Langzaam aan besef ik waarom er niet gelovigen zijn. 

Wij zeggen altijd God is een God van liefde, maar helaas is die liefde op dit moment ver te zoeken. Niet alleen in Parijs, maar overal op de wereld. Vluchtelingen, aanslagen, wanneer houd het op? Wanneer kunnen we in die liefde leven?
Laten we beginnen met in liefde te leven onder ons eigen gezin. Daar kan je verandering brengen. 

Joshua zat vandaag tv te kijken, de intocht van sinterklaas. Ondanks dat hij niet geloofd vond hij het toch maar raar dat de ene zender witte pieten had, de ander zwarte en ik kreeg natuurlijk de vraag waarom. Ik heb hem op een positieve manier uit gelegd waarom er tegenwoordig zoveel verschillende pieten zijn, waardoor dit ontstaan is. Hij vond het allemaal maar raar en onnodig. 
Heerlijk om een kind te horen praten, kinderlijk geloof noemen we dit. 

Ik wou dat ik nog als een kind kon denken en voelen. Van kinderen accepteren we zoveel. 
Al de knuffels en kusjes, geplukte bloemen en knutselwerkjes groeit onze liefde, onbewust word ons liefdesvat gevuld.
Gaat er dan een keer iets niet zoals het hoort dan krijgen ze op hun kop, en kunnen we ze leren hoe het moet. 
Ze hebben nog geen last van vele emoties, denken vaak aan anderen in plaats van aan zichzelf, willen elkaar helpen bij alles wat ze doen. 
Heerlijk als ik erover nadenk, waarom kunnen wij dat niet meer?

Ik denk dat het kan, maar het gaat om doen. 
Zoals ik al schreef, laten we beginnen bij ons gezin. Wees lief voor elkaar, draag dit uit naar buiten, naar familie en naar buren.
De feestdagen komen er aan, doe iets voor iemand uit je buurt. Iets met liefde, iets om iemand aan te moedigen, iets om iemand door een moeilijke periode heen te helpen. Iets.

Wij hebben nou eenmaal emoties gekregen van God, laten we er op een goede manier mee omgaan. Laat angst niet de overhand nemen, 1 johannes 4:18

De liefde laat geen ruimte voor angst; volmaakte liefde sluit angst uit, want angst veronderstelt straf. In iemand die angst kent, is de liefde geen werkelijkheid geworden

Maar vooral, laten we bidden.



Bid niet alleen voor je eigen noden, maar ook voor die van anderen, maar vergeet vooral niet te danken voor de mooie dingen. 
Blijf dicht bij God.

donderdag 12 november 2015

Numeri 14


In navolging van mijn blog gisteren, sluit numeri 14 mooi aan.
Hoe eigenwijs is het volk? nadat er 10 vooruit zijn gegaan om het land te verkennen, wat God notabene aan ze had beloofd, komen er 8 terug met negatieve gedachten. Dit zet vervolgens iedereen op zijn kop en iedereen word negatief.
God word uiteindelijk ook boos, Hij zal flink teleurgesteld zijn. Men gelooft zijn belofte dus gewoon niet. Alle beren die op de weg komen volgens het volk, kunnen ze niet verslaan, maar God had toch beloofd dat hij hun zou helpen, dat het land voor hun was.
Hoe eigenwijs zijn wij eigenlijk? leven wij ook op onze manier? Ondanks dat zij toen der tijd een wolk en andere tekens hadden, en wij nu "alleen" de bijbel, denk ik dat we het onderschatten wat wij aan tekenen van God krijgen.

Ik las vandaag 2 stukjes die ik met jullie wil delen, schrik niet van de titels maar neem gewoon even de tijd om ze te lezen.

Hoe negativiteit mij van Gods zegen berooft



Focus





Laten wij als de 2 positieve mannen, Jozua & Kaleb, zijn in ons leven.


woensdag 11 november 2015

Leef je op deze wereld of toch ergens anders???




Afgelopen week speelde het heel erg door mijn hoofd, dat we als gelovigen heel veel "goed" praten.
Opmerkingen als:
  • "We leven nu en niet toen" 
  • "God heeft alles gemaakt, wetenschappers gegeven, dus het is goed" 
  • Het staat niet duidelijk in de bijbel
  • enz enz. 
Zo komt op het moment de reclame over donor zijn/worden met regelmaat voorbij. Ik heb jarenlang een donorcodicil gedragen, maar de laatste tijd rijst de vraag: Is dit goed of niet goed? Mogen wij donor organen aan nemen? Of gaan wij dan Gods plan voorbij?

Op Google vind je uiteenlopende antwoorden, maar vooral het antwoord dat men het eigenlijk niet weet omdat de bijbel er niet duidelijk over is.

Daarbij kon ik de vraag: Moeten we wel kerst vieren? niet loslaten.

Ik ben wat verder gaan lezen en concludeerde dat kerst een heidens feest is. Een viering die ooit is ingesteld, maar wel om te vieren dat Jezus is geboren. Een ieder weet dat Jezus niet in december is geboren maar in de zomer, men zegt september.
















Afijn wat heeft dit te maken met goed praten, deze vragen zijn erg persoonlijk, maar ik merkte dat er veel antwoorden zijn die "goed gepraat" in mijn ogen zijn.

Waarom denk ik dat?

1. Omdat het in me op komt dat ik er over na moet denken.
2. De antwoorden die ik krijg vind ik "te gemakkelijk".
3. Ik hoor vaak de reden: "omdat het zo is ingesteld in de kerk".

kortom, ik krijg het idee dat men er niet dieper over na gedacht heeft. Begrijp me niet verkeerd, dit is een idee van mij, en geen conclusie o.d.


Nadat ik al een paar dagen met vragen in mijn hoofd zat, en zaterdag een hoogtepunt was werd ik met mijn Beth Moore studie "geconfronteerd" met het thema "Afgoderij".
Tja mijn gebed voor het open slaan van het boek was: Heer laat mij weten wat de bedoeling is m.b.t. kerst!!!!....

Bijzonder, het was voor mij wel een bevestiging dat ik goed moest nadenken over wel of geen kerst vieren, en dan vooral het waarom hier van.

Na veel lezen, merk ik dat men kerst viert omdat het ter nagedachtenis is aan de Here Jezus zijn geboorte, dat men dit graag viert omdat dan het gesprek over zijn geboorte op gang komt en omdat het in de kerk gevierd word.

Zelf ben ik er nog niet over uit wat we hier gaan doen.

Ik ben me er alleen wel bewust van geworden, dat ik niet zomaar van alles wil gaan volgen omdat een "kerk" dit zegt. Ik ben van mening dat iedereen zelf dingen moet gaan onderzoeken in plaats van het maar "aannemen" wat er gezegd word door iemand die op de kansel staat.

We zijn allemaal mensen, gemaakt naar God's evenbeeld, maar met allemaal een eigen gave en/of talent. Ieder doet dingen op zijn eigen manier, en deze manier is voor de een begrijpelijk en voor de ander niet. Laten we dit in waarde laten, ook als men iets doet wat totaal ander is dan dat we eigenlijk gewend zij
n.




ps: De reden van dit nadenken komt omdat ik niet groot gebracht ben in een kerk, en dat ik daardoor met mijn denken - ideeën merk dat ik er vaak anders insteek dan de mensen die groot geworden zijn in een kerk. (niet negatief bedoeld hoor)

donderdag 5 november 2015

Numeri 9


Numeri 9: 8
‘Wacht hier,’ antwoordde Mozes, ‘dan ga ik vragen wat de HEER van u verlangt.’ 

Wat een stuk weer en wat een regels en voorschriften in Numeri 9
Ik blijf me er over verbazen, wat wel en wat niet mocht toen der tijd. Tegelijkertijd rijst bij mij dan ook meteen de vraag, doen wij het wel goed??? denken wij niet veel te gemakkelijk over het leven met God???? Zijn er geen regels die wij over het hoofd zien???

De reden dat ik dit zeg is, omdat ik ca. 10 jaar geleden tot geloof ben gekomen en het mij opvalt dat velen van onze broertjes en zusjes het geloof hebben aan genomen, luisteren naar een voorganger o.d., de dingen aanneemt als waar, en vervolgens hier bij blijft.
Waar blijft onderzoek naar wat wel en niet relevant is? wat wel en niet nodig is? of blijven we "kortzichtig" bij Jezus is aan het kruis gegaan en klaar!!!!!!! of "Oh het is maar het oude testament, dat geldt niet meer voor ons"!!!!!!!  en zo kan ik nog wel wat antwoorden bedenken.
Numeri laat mij hier in ieder geval over nadenken.

Wat ik mooi vind is vers 8: Mozes geeft niet meteen antwoord, hij gaat eerst naar God om te vragen hoe nu verder. Dan blijkt dat God oplossingen heeft voor "onvoorziene omstandigheden". Hoe herkenbaar is dit?? Op dit moment ben ik heel erg op zoek naar God's leiding in ons leven, tegelijkertijd ervaar ik ook zijn leiding. Zolang ik maar bezig blijf met zijn woord..




Vanaf vers 15 gaat het over "de wolk".  
vers 17 zegt:

Telkens als de wolk zich van de tent verhief trokken de Israëlieten verder, en op de plaats waar de wolk stilhield sloegen ze hun kamp op.

De wolk... wat is dat voor jou?
Ik zie het als God die over je waakt, de heilige geest die met je mee gaat, voor je uit gaat.
Laat jij je leiden door "de wolk"? sta je stil als dat nodig is, als God dat nodig vind? of draaf je door in de woestijn? Vertrouw je er op dat als je stil moet staan, dit kort of lang kan duren? of ben je, net zoals ik, met regelmaat ongeduldig? Met als gevolg dat je geen rust kan ervaren, en soms het verkeerde pad kiest.

Ik werd me er vandaag weer van bewust dat we altijd God's weg moeten volgen, dat hij klaar staat bij onvoorziene omstandigheden. Dat hij ons altijd laat weten wanneer te rusten, en wanneer verder te trekken.

Laat "de wolk" je voorgaan door jouw woestijn.

maandag 2 november 2015

Numeri hoofdstuk 6

En dan is het weer de 2e week dat we met Numeri bezig zijn.

Nadat ik gisteren tot ontdekking kwam dat er wat ruis op mijn lijntje met God was, kom ik vandaag de dag redelijk ruisloos door...
Gaat het niet zoals het altijd gaat, zoek ik een weg om toch te zorgen dat ik kan doen wat ik wil doen, al is het in een andere volgorde. Maar bovenal, in alle rust de dag door, me niet gek laten maken door dingen die zogenaamd "moeten". Dat hele moeten word ik af en toe ook zo sacherijnig van, dat is iets van deze wereld, daar moeten wij toch anders mee om kunnen gaan?! Laten we eens beginnen met het ons af vragen, of de dingen waarvan wij zeggen : "Het moet" of het wel daadwerkelijk moet, of dat het iets is wat wij gewoon super graag zouden willen....

Maar goed, Numeri 6. Wederom een mooi hoofdstuk. Vanmiddag ben ik er even "ingedoken", mede ook naar aanleiding van een vraag over waarom er geen wijn gedronken mocht worden.
Mijn conclusie:

Ik denk dat het niet drinken van wijn en alles daaromheen te maken heeft, met het feit, dat nazireeër zijn, betekend dat je heilig bent. Je zondert je als het ware even af van alles van de wijnstok (vreugde van God) zodat je geheiligd kan worden door God. Oftewel je "legt" even alle leuke dingen naast je neer, en focust je op God en zijn woord en zijn voorschriften. Als je lol hebt verlies je misschien je focus...... Jezus zegt in matt.

 " Ik zeg jullie: vanaf vandaag zal ik niet meer van de vrucht van de wijnstok drinken tot de dag komt dat ik er met jullie opnieuw van zal drinken in het koninkrijk van mijn Vader.’" 

Is dit uit verdriet????
maar dit is mijn gedacht hier bij hoor.

Daarnaast valt mij op dat men vele geboden toen der tijd kreeg.
Het doet me een beetje denken aan het volgende:

Ik probeer mijn kinderen op te voeden, en mee te geven dat mobiele telefoons niet goed zijn, het weerhoudt je van de goede dingen in het leven, het leidt af. Ze krijgen zelf de keuze om het wel of niet op te volgen. (helaas doen ze het niet )
De Israëlieten kregen de keuze om nazireeërs te worden, te luisteren naar het goed en het goede te doen om daarmee de heer te dienen. bij mij rijst nu ook meteen de vraag,

Wat moet ik opgeven om als nazireeër me over te geven aan God, zodat hij zijn werk kan doen in mij. Zodat ik een zuivere volgeling van Hem word en niet van deze wereld.

Ondanks dat Jezus voor onze zonden aan het kruis is gegaan, ben ik van mening dat dat niet betekend dat we volledig vrij zijn en kunnen doen en laten wat we willen. We moeten ons er wel degelijk van bewust zijn dat we veel meer kunnen doen dan dat we al doen. Puur door ons niet mee te laten sleuren door de dagelijkse gang van zaken. Ik ben er van overtuigd dat als we daar voor kiezen, als we dichter bij God leven, dat God ons dan ook de kracht geeft om buiten de wereld te staan en meer in zijn koninkrijk te komen. Hij zegent en beschermt ons, en laat dan zijn licht door ons heen schijnen. Ik heb veel zegeningen van de Heer gekregen, groot en klein. ben me bewust maar vaak ook onbewust van deze zegeningen. Op dit moment ervaar ik de zegen van geduld en rust en daar ben ik heel dankbaar voor.




zondag 1 november 2015

Numeri

Afgelopen week zijn we met GMG begonnen in het boek Numeri.
Niet het makkelijkste, dan wel interessantste boek, maar toch.
We zijn "pas" in hoofdstuk 5 maar ik heb toch al een aantal dagen, flink geworsteld door deze hoofdstukken. Wat veel informatie staat er in, WoW, veel meer dan verwacht.

Ik dacht altijd dat het maar over een telling ging, maar het gaat over veel meer.
Courtney heeft het mooi omschreven: 7 dingen die je zou moeten weten over God (engels)

Daarnaast vond ik nog een mooi stukje : Wat het boek numeri mij vertelde over mijn identiteit in Christus (engels)

En als je nog meer wilt weten, op de website www.succatyeshua.nl staat een boekwerk aan uitleg per hoofdstuk. Deze wil ik zelf nog doornemen, om te kijken wat ik nog meer tot ontdekking kom.

Vandaag werd ik wel even met mijn neus op de feiten gedrukt. Ik ben al een paar dagen onrustig, kan mijn draai niet vinden, moet van alles doen maar weet niet waar te beginnen.
En tijdens het stofzuigen viel het kwartje...
Het is geestelijk strijd, en waarom?

Ik had een super ritme vond ik, 1x in de 2 weken met de meiden Beth Moore studie, iedere ochtend een stukje bijbel lezen, nieuwe baan, lekker bezig zijn. Gisteravond zelfs sinds lange tijd weer eens een knutsel werkje gemaakt


Maar goed, terug naar mijn "kwartje".
Dinsdag werd ik gebeld dat het met onze dochter niet goed ging, ze moest voor een time-out naar huis. We werden hier einde van de middag over gebeld, ik kon toen nog de rust en helderheid vinden om te zeggen dat we haar de volgende dag op zouden komen halen. Eigenlijk had ik geen zin meer om 's avonds nog met de meiden Beth Moore te gaan doen, maar Patrick spoorde mij aan om me niet te laten leiden door het negatieve, en ben ik toch gegaan. Het was een fijne avond, met een mooi leer moment. Woensdag zijn we haar op gaan halen. Het kwam er op neer dat ik mijn gehele planning toch wel op zijn kop moest zetten, omdat zij veel begeleiding/sturing nodig heeft. Maar eigenlijk ging dit vrij goed en makkelijk. Ik merk dat ik er nu beter en rustiger mee om ga, dat ik haar nu beter begrijp, en mijn tijd beter verdeel tussen haar en de andere kinderen.
Hoe moeilijk het ook was om de beslissing te nemen, haar ergens anders te laten wonen, we hebben er nu wel profijt van. En dit is niet naar bedoeld....
Maar goed, vandaag besefte ik me in eens het volgende:
Mijn planning was, iedere ochtend bijbel lezen, teksten soaken, stukje schrijven, BM lezen en maken, maar tot op heden heb ik alleen iedere ochtend wat gelezen..... de rest gebeurd niet.
Al werd ik iedere ochtend wakker met een mooi lied, ik had mijn focus even niet op God, en dat gaat dus niet lang goed.
God gaf mij dat "kwartje" net en duwde me weer even in de goede richting. Ik heb me weer even opgeladen met het vertalen van een stukje tekst, voor iemand. waarvan ik het gevoel eergisteren al had dat ik dat moest doen.
Het geeft me rust, en weer het gevoel dat ik weer op het goede spoor zit.

Ik las ergens een stukje over thanksgiving deze maand, ik denk dat ik hier maar eens bewust over na ga denken om ieder dag een dank puntje op te schrijven.

Voor nu wens ik iedereen een fijne avond.

Love the Lord.

donderdag 29 oktober 2015

Vakantie is voorbij

En ik zie nu ook dat het al weer een maand geleden is dat ik wat geschreven heb.
Wat vliegt de tijd.

Afgelopen weken heb ik met regelmaat momenten gehad dat ik wilde schrijven, omdat ik van alles mee maakte. Maar iedere keer kwam er wat tussen, eigenlijk baalde ik er wel van dat het er niet van kwam.
Aan de andere kant leg ik het naast me neer dat schrijven hier niet altijd lukt, ik denk omdat ik merk dat ik in een nieuwe fase aan kom.

Afgelopen maanden zijn er veel dingen gebeurd en veranderd. De belangrijkste is toch wel dat ik God nog meer plek in mijn leven heb gegeven. Van de week hoorde ik twee opmerkingen en daar wil ik het eigenlijk mee vergelijken:

God "rijdt" en ik rij mee in plaatst van: God stapt u bij mij in? Dan kunnen we verder.

Het bos in gaan, met het risico een slang tegen te komen is geen fijn gevoel, neem daarom een geweer mee. Het ongeladen geweer kan je in je handen houden, maar zorg er voor dat je de kogel in je broekzak hebt zitten, mocht je het geweer nodig hebben om te schieten dan kan dat. De kogel zal de slang doden, zodat jij je weg kan vervolgen.

Door de bijbel studies die ik doe met de meiden van GMG via Facebook, leer ik God's woord beter kennen. Lees ik dingen die ik nog nooit had gelezen.
Op dit moment zijn we bezig met Numeri, en ik merk dat ik gewoon iedere ochtend wil lezen, wil nadenken en wil luisteren. Ik mis het gewoon als er een studie is afgelopen, of als het weekend is. Al heb ik daar ook al weer wat op gevonden. Het is gewoon zo heerlijk om in de ochtend even tijd apart te nemen met God.

Dit wil niet zeggen dat iedereen het maar in de ochtend moet doen, of dat iedereen zo'n happy de peppy gevoel krijgt op de manier waarop ik het doe. Maar op dit moment leef ik naar mijn momentjes samen met God.

Ik merk hierdoor ook, dat ik gewapend ben tegen "verkeerde" gedachten, ik ontdek ze eerder, ga dan vervolgens meteen in gebed (mijn kogels) en ervaar dan ook rust.

Daarnaast heb ik tegenwoordig een "prayer journal" In dit schrift schrijf ik gebeden, maar ook God's antwoorden, en natuurlijk ook alle dankbare momenten waarop ik God in actie zag.

Ik ben me er de laatste tijd steeds bewuster van dat God ons leven allang heeft uit gestippeld, en dat wij alleen maar met Hem hoeven te wandelen om door te kunnen gaan. En nee het is niet altijd rozengeur en maneschijn, maar het geeft wel meer rust en geduld om door dieptes en dalen heen te gaan. Ik haal kracht uit bijbel teksten die ik op verschillende plekken beneden in ons huis heb opgehangen. Bij twijfel, angst of andere moeilijke momenten kijk ik even en weet dan dat God daar is. Dat de strijd allang gestreden is, en dat gebed een super middel is.





Fijne avond. 

vrijdag 2 oktober 2015

Bemoedigingen


Afgelopen tijd heb ik wat bemoedigingen gehad op diverse manier, deze wilde ik graag met jullie delen.












Rachel Wojo





















dinsdag 29 september 2015

Liefde


2 weken geleden zijn we met GMG gestart met het boek Handelingen. Met regelmaat dacht ik wat moet ik met dat boek... maar ondertussen word het me steeds duidelijker.

Alles wat er staat is gedaan uit Liefde. En er gebeurd nogal wat in Handelingen. Er is liefde maar er is ook haat en nijd, trots, verleidingen, vervolging. Het is een mooi boek om dieper in te duiken in plaats van zo even te lezen.

 Het viel mij op dat er veel gesproken word over de Heilige Geest, alles wat gebeurd is onder leiding van de Geest. Men is vervuld met de Geest. Er werd veel gebeden in die tijd en gebeden werden beantwoord.
De eerste gemeente die ontstond, en waarvan iedereen zei blijf bij elkaar en we hebben alles gemeenschappelijk (2:44)
Er waren genezingen puur door geloof, ketenen werden verbroken, geesten uit gedreven, maar daar in tegen, als men niet luisterde dan overkwam je ook wat.

Hoeveel heeft God ons wel niet lief gehad, dat hij zoveel geduld had. De boodschap was in eerste instantie voor de Joden en dan de heidenen. Hoe vaak gebeurden het niet dat de Joden niet wilden luisteren. De apostelen trokken dan gewoon verder.

Handelingen laat mij het leven meer relativeren. Geloof, Bid en vooral Luister. Zet God op de 1e plaats.

Dit laatste is makkelijker gezegd dan gedaan, maar wat houd het nou eigenlijk in.
Voor mij is het meer tijd met God door brengen. In de ochtend toch eerst even wat lezen voordat ik wat anders ga doen. Dan ook echt nadenken over wat ik gelezen heb. Dit lezen zijn stukjes uit de bijbel, teksten die ik per mail krijg van o.a. Joyce Meyer.
Het lezen is tot daar aan toe, maar ga er dan eens echt over nadenken, luister naar wat God je zeggen wil en ga er dan ook mee aan de slag. Niet wanneer het jou uit komt.

Door het boek (de film is helaas nog niet in Nederland) War room ben ik begonnen met een gebed schriftje. Door mij meer bewust te zijn van God's liefde, door eigen trots aan de kant te zetten, beter te luisteren, maar bovenal liefde te leren kennen, ben ik gerichter gaan bidden. Deze gebeden staan in mijn schriftje, en ik heb al een aantal keer Halleluja mogen roepen omdat gebed verhoord werd.
Dat ik daar de liefde door heen zag was super, maar dat ik zelf aangesproken werd dat er verandering zichtbaar is in mij, dan ben ik trots op God. Dankbaar dat hij aan mij wil knutselen en vind ik het jammer dat ik niet eerder naar hem geluisterd heb. Alhoewel, ik luisterde wel maar deed het niet, en ik denk dat daar bij meer mensen het probleem ligt. Wij willen alles zelf vasthouden.
Maar is het niet zo dat je in Liefde blind ergens aan begint, dat je alles over hebt voor die ander? Net zoals de apostelen in Handelingen? Zij gingen gewoon en alles kwam goed, ondanks de tegenslag.

Wanneer ga jij in Liefde leven en handelen?????


http://www.woordwolk.nl/

dinsdag 22 september 2015

Zomaar tussendoor



Eros Ramazzotti, Anastacia - I Belong To You (Il Ritmo Della Passione)




Ik wil me nu niet meer verdedigen
Ik zal de obstakels in mezelf overwinnen ...
Mijn moeilijkste momenten voor jou

Er is geen reden
Er is geen logische verklaring
Het is glashelder
Ik hoor je stem
En alle duisternis verdwijnt
Elke keer dat ik in jouw ogen kijk
Doe je me van je houden

Deze winter zal eindigen
Ik hou echt van je
Buiten en binnen in mij
Hoe jij me van je doet houden
Met al zijn moeilijkheden
Ik hou echt van je
Ik hoor jou toe
Jij hoort mij toe
Voor altijd

Ik wil je
Schat, ik wil je
En ik dacht dat jij zou moeten weten
Dat ik geloof
Je bent de wind
Die onder mijn vleugels is
Ik hoor jou toe
Jij hoort mij toe

Ik heb op steile gedachten gewandeld
Jij bent mijn fantasie
Over eenzaamheden
En droge woestijnen
Jij bent mijn zachte bries
Op het ritme van jouw passie
Nu zal ik leven
En ik zal je nooit laten gaan
Ik zal de liefde overlopen
Jij bent het stukje
Dat me compleet maakt
De golven van zijn ogenblikken
Ik kan je in mijn ziel voelen
Diep zoals oceanen
Voor jou zal ik de angsten overwinnen
Die ik voel

Wat branden ze in me
De woorden die ik niet meer heb gezegd, weet je ...
Ik wil je
Schat, ik wil je
En ik dacht dat je zou moeten weten
Dat ik geloof
We zijn flitsen in de stilte
Ik hoor jou toe
Jij hoort mij toe

Je bent de wind
Die onder mijn vleugels is
Ik hoor jou toe
Jij hoort mij toe
Nu voel ik je
Ik zal voor altijd horen
Bij jou

maandag 21 september 2015

Gebed in de tempel.....

Enkele weken geleden luisterde ik naar een preek waarin gesproken werd over "de tempel" en er werd een opmerking gemaakt over wel of niet in een kerk komen. Dit laatste weet ik niet meer precies hoe het gezegd is, maar het spookt nog steeds door mijn hoofd heen.

Ik heb de afgelopen tijd nagedacht over "de tempel" en het wel of niet een kerk bezoeken.
Ik weet nog wel, dat men mij bij mijn bekering vertelde, dat de kerk de tempel is van God. De plaatst waar je samen komt. Dat een kerk belangrijk is voor je geloofsleven. Dat je samenkomt iedere zondag morgen en luistert naar de preek. Let wel dit is 10 jaar geleden.

Ten tijde dat ik tot geloof kwam was er een scheuring in de kerk waar wij kwamen. Ik kan je wel vertellen, dat dit niet voor iedereen even bevorderlijk is.
Toch heb ik er veel van geleerd, heb voorgangers geconfronteerd met bijbel teksten die ik tegen kwam en waarvan ik dacht, hé dat doen jullie niet, waarom?? Hoe eigenwijs was ik als net "bekeerd christen" hahahaha.

Uiteindelijk zijn wij weg gegaan uit de kerk, en even niets gedaan.
Ik begreep niet wat er gebeurde, er stond toch duidelijk in de bijbel hoe te handelen.... maar het gebeurde niet.
Vervolgens hebben we ons bij een huisgemeente aangesloten.
Heerlijk om met een kleinere setting bezig te zijn. Eindelijk voelde het alsof ik wat (extra's) leerde. Het was namelijk nu niet meer alleen op zondag naar de preek luisteren, maar we aten met elkaar, spraken over ons dagelijkse leven en maakte de bijbel praktisch. Voor mij heel waardevol. Kerk was voor mij overbodig, het hoefde niet meer. Ik leerde nu de bijbel te hanteren in mijn dagelijks leven, dacht ik.
Helaas stopte de huisgemeente, en besloten we om even een time out in te plannen. Om te kijken waar God ons zou plaatsen.

In die periode ervoer ik sterk dat God ons een plek geeft waar hij ons wil hebben, of dat nou een kerk, thuis of iets ander is, dat maakt niet uit. Als we God volgen zijn we werkzaam in zijn koninkrijk, en niet alleen op zondag ochtend.
Dat is iets wat mij zo verbaasde al die tijd. Mensen gingen op zondag naar de kerk, en door de weeks zag je andere dingen. Ik ging me afvragen hoe ik er zelf in stond, of ik dicht genoeg bij God leefde.

Na de preek van een paar weken terug, besef ik dat we allemaal "gewoon" mensen zijn, maar dat we dit kunnen veranderen naar "buitengewoon" mens zijn.
Die tempel ben je zelf, zorg voor je lichaam, zoals je voor God zou zorgen. Lees in je bijbel en lees daar, wat hij van je vraagt en verwacht. Dan kan je "die tempel" binnengaan om in gesprek te gaan met God. Om te bidden, een krachtig middel wat simpelweg gewoon werkt.



Sinds een tijdje kom ik weer in de kerk, en ik voel me er goed bij, leer van de preken, maar laat ze ook zeker op  mij inwerken, om te kijken of er een boodschap in zit die voor mij van toepassing is. En nee die boodschappen zijn niet altijd even leuk of makkelijk, maar sinds ik echt besef dat God in mij woont, in de tempel, mijn lichaam. Zijn Geest steeds meer "kamertjes" inricht, word ik steeds rustiger. Kan ik veel meer handelen en meer naar het evenbeeld van Jezus leven. En ik ben er nog lang niet hoor, maar het begin is gemaakt.

De combinatie, van iedere dag even rustig een stukje lezen in de bijbel, naar mezelf keren, kijken en bidden is voor mij op dit moment alles wat ik nodig heb. Ik leer God echt kennen en te vertrouwen.
Ik voel rust, liefde, vergeving, kracht, en waar ik dat niet heb bid ik God om mij zijn liefde te laten zien, zodat ik weet dat het goed is. Dat niet mijn willetje, mij rare dingen leert, maar dat mijn willetje leert dat God's wil de baas is, en dat ik wil dat God's wil overheerst. Zijn liefde, geduld, vertrouwen en kracht wil ik uitstralen en uitdelen naar anderen.





Om hiervan de vruchten te zien, ben ik gerichter gaan bidden, en gebeden op gaan schrijven. Ik heb al een paar keer een "Halleluja dansje" gedaan en ben God heel dankbaar geweest omdat hij mijn gebeden verhoort. Daarnaast is hij ook in mij aan het werk, moet ik af en toe loslaten, heel veel op hem vertrouwen hoe moeilijk dat ook is. Ik roep met regelmaat "Heer heeft u nog wat geduld voor mij ?" mijn geduld is op. hahahaha.
Daarnaast voel ik veel rust, kan ik makkelijker met vervelende dingen omgaan door ze direct in Zijn hand te leggen en er op te vertrouwen dat Hij mijn gebeden verhoord. Maar bovenal, Hij laat mij ook meer mijn mond houden, een les voor vrouwen uit spreuken 31:26

Ze spreekt wijze woorden,
wat ze zegt, zijn liefdevolle lessen.


Dus zoals je leest, er is hoop voor iedereen hahahaha.
Ik bid dat jullie ook mogen gaan ervaren dat God groot is, dat gebeden verhoord worden. Dat we het niet zelf uit hoeven te vechten maar dat God voor ons vecht. Dat wij bidden, geloven en vertrouwen.

Fijne dag


woensdag 16 september 2015

Je eigen `ikje"

Zijn wij maakbaar, kneedbaar, echt???
Of laten wij ons leven beïnvloeden door anderen?

Jaren heb ik gebeden om iemand op mijn pad te brengen, een vrouw, waar ik van kon leren. Af en toe kreeg ik iemand op mijn pad, maar dit was altijd maar voor even. Ondanks dat ik er altijd wat van kon leren, bleef er een onbevredigend gevoel knagen. Ik wilde zo graag iemand om mij heen hebben die ook geloofd, iemand waar ik mee kan delen waar ik mee worstel. Geen boeken die je vertellen hoe te handelen in je leven. En nu, nu heb ik gewoon 7 lieve zussen om mij heen. Hoe rijk mag je je voelen....


Een schilderij wat ik van Danishá kreeg, maar hoe toepasselijk.

Gisteravond kwamen we weer bij elkaar. Fijne gesprekken, bijbelstudie, bijbel lezen, gewoon samen zijn met elkaar, maar bovenal met God in ons midden, bezig zijn.
Het was een fijne avond, met waardevolle gesprekken, die ook echt wel even de tijd nodig hadden om nog over na te denken naderhand.
Vanmorgen werd ik dan ook met een warm, en dankbaar gevoel wakker. Een gevoel dat ik de wereld weer wat meer aankan dan daarvoor.
Nadat ik Joshua naar zijn klas had gebracht, vroeg iemand aan mij hoe of het met me ging, waarop ik antwoordde : "prima, rustig aan vandaag". Ik kreeg toen als antwoord: "Je straalt, hoe komt dat?" Ik werd gewoon even stil, maar wist hoe het kwam, en vertelde dan ook vol trots dat we met de meiden 1 keer in de 2 weken bij elkaar komen om samen te zijn en de bijbel open te slaan, en dat dat gisteravond was geweest.

Wat is het toch heerlijk om gewoon jezelf te kunnen zijn. In vrijheid te kunnen vertellen over God. Zonder je te schamen, je te moeten verontschuldigen, of op moeten letten wat je zegt omdat iemand niet gelovig is.

Dit alles zette mij aan het denken. Hoe leef je in vrijheid? zijn wij maakbaar, kneedbaar en echt, zoals God het bedoeld heeft? of laten wij ons beïnvloeden door anderen?
Hoe ga je om met strubbelingen en vraagstukken?
Heb je een ideaal plaatje in je hoofd waar je eigenlijk niet aan kan voldoen, door wat voor omstandigheden ook?

Het valt mij op, dat als mensen tot geloof komen, er altijd word gesproken over hoe God wil dat je bent/word. Helemaal top om te horen, maar hoe bereik je nu zoiets? Waar is de begeleiding in het dagelijks leven?
In het boek Handelingen vond ik met regelmaat opmerkingen zoals:
Ze verkochten hun bezit en deelden alles samen, ze kwamen samen om samen te kunnen leven, en deelden hun bezittingen.

Ik heb jaren geworsteld, en worstel nog steeds, met hoe ik dacht/denk dat het goed zou zijn. Veel boeken gelezen, wat mij weer een reden gaf om nog meer te zoeken naar wat God wil dat ik zou doen.
Tuurlijk heb ik veel geleerd uit die boeken, maar het heeft mij ook veel frustratie op geleverd. Puur omdat ik niet kon voldoen aan de normen die gesteld werden. Ondanks dat het vaak ook gewoon bijbel teksten waren, maar wel met een "menselijke" uitleg.
Mijn ideaalplaatje was, in de ochtend tijd met God doorbrengen, huis op orde, kids leuk lief en aardig, leuke vrienden, iets betekenen voor anderen, goed huwelijk, God laten zien (vrucht dragen), maar ik vond mijzelf nooit goed genoeg. Daar kwam ook nog bij dat ik vaak commentaar kreeg van anderen, waardoor ik mezelf nog minder achtte.

Waarom lukte het mij niet om "Goed" te zijn.

De laatste tijd word ik bepaald bij het idee dat er veel blogs geschreven worden over het goede fijne leven, maar wie durft er open en eerlijk te vertellen dat het leven niet makkelijk is? Dat voldoen aan het "goede plaatje" een uitdaging is die je zo moeilijk maakt als dat je zelf wilt of toelaat.
Eigenlijk durfde ik het zelf ook niet.



Maar na gisteravond denk ik.... God heeft mij gemaakt, Hij wist wat hij te stellen kreeg met mij, maar wist ook dat ik voor Hem zou kiezen, en dat ik Zijn liefde wil laten zien. Hij leerde me om stil te zijn, om te luisteren, want zo kan hij verder "kneden".

Het feit dat ik word aangesproken omdat ik "straal" wil toch wel wat zeggen.

We zijn niet perfect, moeten niet aan de normen van anderen willen voldoen, maar aan de normen van God, dan laat je zien wie Hij is en "straal" je dat ook uit. In je onzekerheid, zal je dan ook altijd bevestiging krijgen als je het niet verwacht. Dat is in mijn ogen "leven naar God's hart" en dan ook Zijn bevestiging krijgen.

Na het "studeren" in Spreuken 31, en het krijgen van zoveel lieve zussen waar ik mee kon sparren over o.a. de "spreuken 31 vrouw" ben ik tot de conclusie gekomen, dat alles komt wanneer we er klaar voor zijn. Dat God bovenaan moet staan, dat we stil moeten zijn om te luisteren, maar bovenal ook veel moeten blijven bidden.
Als we stil zijn, bemoedigd God ons op zijn manier. Weet dat je op de plek bent waar je moet zijn volgens God's normen, niet volgens de normen van de mensen om je heen.

Ik schrijf dit blog met "groot nieuws radio" aan op de achtergrond en hoor "ons" kamplied van YoY, toeval..... Nee echt niet.









vrijdag 4 september 2015

Hoe staat het met je Hart?

Langzaam aan begint de rust weder te keren, vind ik mijn draai weer in het "dagelijkse leven van schoolgaande kinderen".

Het is toch eigenlijk raar, dat we zo anders leven in een vakantie, dan dat de kinderen weer op school zitten. Er is in eens meer regelmaat, maar ook een hoop "moeten".
Het is een seizoen van beproevingen/testen, grenzen zoeken, eigenlijk gewoon hard werken.

Ik zit me wel eens te bedenken, wij hebben de Heilige Geest in ons, zijn een voorbeeld voor anderen, omdat we Jezus in ons zichtbaar kunnen maken, maar wij hebben kinderen.....
Kinderen vragen aandacht, zijn onvoorspelbaar, leven een "zorgeloos" bestaan, als wij ons maar aanpassen aan hun speel en eetafspraken, huiswerk, sporten enz. enz. dan hebben ze lol, en wij een hoop drukte.

Toch ben ik van mening dat wij net zoals Jezus, stabiel, standvastig kunnen leven. Jezus kwam volwassenen tegen met de nodige problemen, wie zijn er erger kinderen of volwassenen???

Ik durf bijna wel te zeggen, dat wij volwassenen, veel moeilijker in omgang zijn dan kinderen. Dat wij hardleerser zijn dan kinderen.
Ons hart is in onze levensjaren gevormd, de dingen die wij hebben mee gemaakt, geeft dat wij o.a. boosheid, wrok, verdriet en afwijzing hebben leren kennen. En helaas overschaduwd dit, de gevoelens van liefde en blijheid.
Toch kunnen wij net zoals Jezus in rust leven, maar vergeet niet, en maak het plaatje zeker niet mooier dan dat het is, Jezus heeft ook veel stormen in zijn leven gekend.

Gisteren en vanmorgen werd mij even een spiegel voor gehouden, Jezus was zichzelf, hij voldeed aan het plaatje wat God van hem vroeg. Wij mogen rekening houden met gevoelens van anderen, maar hoeven niet aan hun plaatje te voldoen. Wij moeten luisteren naar wat God van ons vraagt, en aan zijn plaatje voldoen. Daardoor ontvang je stabiliteit in emoties, kan je beproevingen en testen doorstaan.

Jakobus 1:12 zegt:

Gelukkig is de mens die in de beproeving staande blijft. Want wie de proef doorstaat, ontvangt als lauwerkrans het leven, zoals God heeft beloofd aan iedereen die hem liefheeft.


Laten wij weten dat:


Kinderen, komt uit God voort en u hebt de valse profeten overwonnen, want hij die in u is, is machtiger dan hij die in de wereld heerst.


We zijn en blijven mensen, maar God wil met ons aan de slag, ons vormen naar zijn beeld. Wij hebben Jezus als voorbeeld.
Hierdoor mogen we genieten van het leven, ongeacht wat er op ons pad komt. En natuurlijk is er ruimte voor boosheid, frustratie, verdriet en pijn. Kijk naar Jezus, ook hij heeft dat mee gemaakt. 
Laten we het onszelf niet moeilijker maken dan dat het is, wees reëel. 
Zoek je rust bij God, en kijk in alle rust naar wat je mee maakt, en hoe Jezus dit heeft beleefd. 
Bid, maar weet ook dat alles waar je om bid, een strijd met zich mee kan brengen.  Vergeet dan vooral niet psalm 118: 22

De steen die de bouwers afkeurden is een hoeksteen geworden.





dinsdag 1 september 2015

Vakantie voorbij

De vakantie is hier alweer 2 weken voorbij. Iedereen roept dan altijd, oh vakantie voorbij, we hebben onze handen weer vrij.....
Nou ik niet.........

Op zaterdag kwam ik terug van een tienerkamp, zondag bijkomen en wassen. Maandag mochten zoon en dochter naar school.
Joshua ging naar groep 5, helemaal gelukkig met zijn meester. Danisha mocht om 12:30 uur op school zijn, om een foto te maken en kennis te maken.
Rustig opstarten zeg maar.
Djaëla mocht dinsdag naar school. Even alles uitproberen met de trein enz.

Tja, rust was er niet te vinden in ons huis. Nieuwe roosters, nieuwe scholen, nieuwe mensen. Wat gelijk bleef was het tijdstip van opstaan.

Naast deze veranderingen, gebeurd er dus ook van alles in huis, van leuke dingen tot minder leuke dingen.
En dan ben je zo 2 weken verder, met eigenlijk nog in je achterhoofd het "to-do"lijstje wat gedaan moet worden.

Maar laten we ons zo beïnvloeden door de buitenwereld? Laten we ons leven leiden?
of kiezen we er voor om een moment van rust te pakken en van daaruit verder te gaan????

Vanmiddag kwam Djaëla thuis en zei: "Mam, ik denk dat mijn fiets is gestolen". Eerst dacht ik nog huh, hoe ben je dan thuis gekomen? maar ok.
Ze is na het eten nog terug gegaan naar het station, maar inderdaad, ondanks een schietgebedje, fiets foetsie. Een fiets die ik net 2 weken geleden gekocht had, was foetsie....
Boosheid, verdriet, frustratie, ging door mijn hoofd. Hoe kom ik aan een andere fiets voor haar, want die heeft ze nodig, maar waar haal ik het geld vandaan???
Alle radartjes gingen los.

In eerste instantie al die gevoelens, en toen:
Degene die hem gestolen heeft zal hem nodig gehad hebben voor het geld. En tuurlijk men moet met zijn vingers van andermans spullen af blijven. Ik keur het zeker niet goed, gezien ik het geld ook niet zo even heb liggen om een andere te halen. Maar leven we niet in een verdorven wereld? Een wereld met verslavingen? met een hoop ellende om wat voor reden dan ook?
Nee het is niet goed dat je zomaar iets weg neemt wat niet van jou is, maar het is ook niet goed dat we verleid worden om gekke dingen te doen, dingen die ons verslaaf maken.
Ik zie het als een domino effect, en hoop dan maar dat deze fiets, de dief van dienst kan zijn, op wat voor manier dan ook. Vergeven is makkelijk gezegd, want voorlopig voel ik nog wel frustratie. Aan de andere kant, lukt het me door social media wel om aan een nieuwe fiets te komen. Een fiets die iemand, die niet kan werken, uit hobby aan het opknappen is. Zo help ik hem weer om "bezig" te zijn.

We moeten in onze rust, verder kijken dan onze neus lang is. Beseffen dat het domino effect van onze zondige wereld, ook goede dingen te weeg brengt. Wij zijn er om elkaar te helpen.
Probeer om overal het positieve van in te zien, maar bovenal het positieve van wat God in je leven doet.
Ja, het zijn niet altijd de leuke dingen die wij mee maken, en nu praat ik over een gestolen fiets, maar het zijn wel dingen die ten goede gekeerd worden. Overal is een oplossing voor, maar de grote vraag is:

Laat jij onrust in je leven toe? of weet je de rust te vinden, in de dingen die gebeuren in je leven en te vertrouwen op een groter geheel???


vrijdag 31 juli 2015

Einde van de week, einde van Spreuken..

Een tijdje geleden vertelde ik dat ik met een groep meiden op facebook in contact ben, en dat we samen het boek spreuken door zouden gaan. Ik had in mijn hoofd iedere dag een stukje te schrijven maar dit is er niet van gekomen., sorry.

Vandaag was het de laatste dag in het hoofdstuk Spreuken.
7 weken geleden zijn we begonnen, 1 hoofdstuk per dag, 5 per week.
Spreuken 31 hebben we afgelopen week in stukjes behandeld. Wat is het toch een mooi bijbelboek, wat staat er veel in.
Op de website women living well werd iedere dag geblogd en veel verteld over spreuken.
Ook was er een E-book wat we konden gebruiken.




En natuurlijk onze groep op facebook, waar we onze bevindingen met elkaar konden delen.
Ik ben God dankbaar dat ik bij deze groep ben terecht gekomen. Stuk voor stuk mooie vrouwen, met ieder een eigen verhaal, en allemaal op zoek naar God.

Stond er in spreuken al heel veel waarvan we soms zeiden, "wow dat wist ik niet", of pff dat doe ik anders.
Kwamen we uiteindelijk bij de spreuken 31 vrouw tot ontdekking dat het eigenlijk allemaal zo mooi bedoeld is.
Dat we richtlijnen hebben gekregen om ons leven te leiden, maar dat dat niet in 1 dag gaat. Ook de vrouw waar over gesproken word in spreuken 31 deed niet alles in 1 dag.
Wees dus niet bang dat je het niet goed doet, je bent onderweg, onderweg naar het lijken op een spreuken 31 vrouw.
Vergeet niet dat het een ideaal plaatje is wat door de moeder van koning Lemuel neer gezet word. Er staat niet voor niets in vers 10:

 "Een sterke vrouw, wie zal haar vinden? 
Zij is meer waard dan edelstenen.



Jaren geleden, voelde ik de kriebels om een vrouw naar God's hart te worden. Afgelopen week ben ik tot de ontdekking gekomen dat ik gigantisch gegroeid ben.
Spreuken 31 was dan ook heel herkenbaar voor mij, ondanks dat er nog genoeg te leren valt, zijn er ook genoeg dingen die ik al doe. Dit gaat niet altijd zonder slag of stoot, maar God heeft mij laten groeien tot wie ik nu ben, en is nog steeds met mij aan het werk.

Dankbaar voor alles, gaan we vrolijk verder, zoals op dit plaat



Wees trots op jezelf, leg de lat niet te hoog, en laat God je leiden.
Luister naar je Vader, ongeacht wat een ander zegt, Hij weet wat het beste voor je is.
En soms doet het pijn, om hem te volgen, maar weet dat er een groter plaatje is, wat jij niet ziet maar Hij wel.
Trust & Love