Pagina's

vrijdag 22 augustus 2014

Vechten of loslaten

Soms kom je in situaties terecht waarvan je denkt wat moet ik hiermee....

Voor de vakantie zat ik in zo'n situatie, ik raakte in conflict met iemand en had hier heel veel moeite mee. Voor het eerst stond er iemand voor me die verbaal sterker was dan ik, en dat gaf mij zo'n ontzettend gevoel van onmacht.  Na een rustperiode is het conflict uit gesproken, de lucht geklaard, wat ook in mijn hoofd en gevoelsmatig opluchtte.

Begin deze week kwam er een soort gelijke situatie om de hoek kijken en toen ben ik gaan nadenken.
Moet je blijven vechten, jezelf onder laten sneeuwen, ondanks dat je weet dat dingen niet persoonlijk bedoeld zijn? of kan je een keuze maken.
Gevoelsmatig merkte ik dat ik een keuze moest maken, dat ik een knoop moest doorhakken.



Het herinnerde me aan een paar jaar geleden, ik werkte toen als overblijfcoördinator. Toen ik begon met werken kreeg ik een school toegewezen waar de overblijf als het ware opnieuw opgestart moest worden. Vlak daarna kreeg ik de vraag of ik er een school bij wilde nemen om ook die school te helpen met opstarten. Dit heb ik gedaan, met heel veel plezier. Totdat ik 3 maanden daarna heel sterk het gevoel had dat ik moest stoppen met werken. Op dat moment heel onwerkelijk. Ik had net 2 jaar thuis gezeten na een Burn out, en was enthousiast begonnen met werken. Ik heb een aantal dagen met het gevoel rond gelopen, wel stoppen niet stoppen, erover gesproken met Patrick, wat moest ik er mee.
Net voordat de zomervakantie begon zat ik in de auto, op weg naar kantoor. Ik wilde een knoop doorhakken, ik heb toen hardop gezegd: "Heer als dit echt van u komt, en ik moet stoppen met werken omdat u andere plannen heeft voor mij, zeg dan maar tijdens het overleg dat ik stop met werken, want ik kan het niet".
Tijdens het overleg met mijn leidinggevende "floepte" de zin er uit: "Ik wil stoppen met werken".
Verbaasd dat ik was dat het eruit was, zo vrij voelde ik me op dat moment. Ik vertrouwde er op dat het goed was.
Nu achteraf gezien weet ik zeker dat het de bedoeling was dat ik zou stoppen.
Nu zat ik weer op zo'n punt, stoppen of niet stoppen, en uiteindelijk heb ik gisteren de knoop doorgehakt. Ik leg één van mijn vrijwilligerstaken neer. Toen ik dit vanmorgen aan het team vertelde viel er een last van mijn schouder. Is het leuk, nee absoluut niet, maar ik zie ook dat er weer deuren voor me open gaan.
Ik vertrouw erop dat God mij iedere keer weer op de goede plek neerzet. Dat ik niet hoef te vechten, maar dat ik zijn kracht, wijsheid en inzicht mag overbrengen op anderen. Dat ik een schakel mag zijn in een proces. Het vervelende is alleen wel dat je dat proces ook los moet laten, en dat is een leerpunt voor mij.
Nu ik meer ga herkennen, kan ik ook beter loslaten, en natuurlijk heeft dit met vertrouwen te maken. Is er geen vertrouwen, kan je ook die stap in het diepe niet maken. Gaan er geen deuren voor je open.

Durf jij die stap in het diepe te maken, los te laten, en te zien welke deuren er voor je open gaan??


Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen