Pagina's

vrijdag 22 augustus 2014

Vechten of loslaten

Soms kom je in situaties terecht waarvan je denkt wat moet ik hiermee....

Voor de vakantie zat ik in zo'n situatie, ik raakte in conflict met iemand en had hier heel veel moeite mee. Voor het eerst stond er iemand voor me die verbaal sterker was dan ik, en dat gaf mij zo'n ontzettend gevoel van onmacht.  Na een rustperiode is het conflict uit gesproken, de lucht geklaard, wat ook in mijn hoofd en gevoelsmatig opluchtte.

Begin deze week kwam er een soort gelijke situatie om de hoek kijken en toen ben ik gaan nadenken.
Moet je blijven vechten, jezelf onder laten sneeuwen, ondanks dat je weet dat dingen niet persoonlijk bedoeld zijn? of kan je een keuze maken.
Gevoelsmatig merkte ik dat ik een keuze moest maken, dat ik een knoop moest doorhakken.

zondag 3 augustus 2014

Trots op mijn meisje

Nog 2 weken en dan is de vakantie al weer voorbij, wat vliegt de tijd......

Ondanks dat ik mijn solliciteren on hold had gezet,  kreeg ik een paar dagen na mijn laatste sollicitatiegesprek te horen dat ik was aangenomen.  Ik zou per 1 augustus gaan beginnen,  maar mijn werkgever vroeg of ik toch wat eerder kon starten vanwege zieken.
Ondanks dat we de kinderen de laatste 3 weken allemaal thuis zouden hebben, heb ik toch aangegeven dat ik wilde werken, dus zo gezegd zo gedaan;
Vrijdag avond 23:00 uur begon mijn dienst, tot zaterdag ochtend 07:00 uur. Vervolgens in de auto naar huis, toen ik om 8 uur thuis kwam, zag ik de kids al op de bank zitten, tv kijken en loomen.
Ik heb nog even gezellig met ze ontbeten en om 9.30 uur vond ik het mooi geweest.
Ondanks dat ik niet moe was wilde ik toch gaan slapen, rust nemen omdat ik die avond weer moest werken.  
Vroeger heb ik ook in de wisseldiensten /  nachtdiensten gewerkt en dan kwam ik na de nachtdienst thuis, bracht ik de meiden naar school en ging ik slapen. Dit idee had ik in mijn hoofd om weer op te pakken maar helaas ik werd  om 11.45 al weer wakker.
Nog geen 15 minuten later ging de telefoon, ik ving de helft van het gesprek op, en toen Patrick had opgehangen kreeg ik het hele verhaal.

De vraag was: 'komen jullie nog?""..........
Hmmm afspraak gemist?.. begreep er helemaal niets van.
Wat bleek, mijn schoonouders waren 40 jaar getrouwd, dit zouden we een tijdje geleden al vieren maar doordat mijn zwager door zijn rug ging is dit afgezegd.
Die zaterdag zouden ze toch een "feestje" geven. Dat was even schakelen, ik die net wakker was, en later weer moest werken, Délana die in de planning had dat we niets gingen doen, evenals de andere kinderen trouwens.
Afijn snel geschakeld want ik zag het gezicht van Délana al vertrekken. Ze begon ook te huilen en gaf aan dat dit teveel voor haar was, wat ik heel logisch vond.
We spraken af dat Patrick met de 2 jongste naar opa en oma zouden gaan, ik even goed wakker zou gaan worden, en dan boodschappen ging doen met de 2 grootste. Rond etenstijd zouden we dan ook naar opa en oma gaan. Dit vond Délana ook een fijn idee.
Mijn hart maakte een sprongetje dat ze het zo oppakte, dat ze had aangeven dat het teveel voor haar was, zonder boos te worden, en dat we zo een oplossing konden bedenken die voor haar ook geschikt was.
We hebben een leuke middag gehad, lekker gegeten en ik ben na het eten nog even mijn bed ingedoken.
Al met al toch nog een geslaagde dag.
En natuurlijk heel trots op mijn meisje.

Een achtergrondtekst die Delana op haar mobiel had en erg mooi vond, en ik ook.