Pagina's

maandag 30 juni 2014

Weer een week voorbij

Wat vliegt de tijd toch voorbij, het is al bijna zomervakantie voor de basisschool kinderen, onze oudste heeft vanaf vandaag al vakantie.
Voor het eerst in jaren, ben ik me er heel bewust van dat de tijd voorbij vliegt, je knippert met je ogen en de dag is alweer om.
Met enige regelmaat gebeurde het dus dat ik 's avonds op de bank zat en dacht, oh ja dit wilde ik nog doen, dat wilde ik nog doen..... maar morgen weer een dag.
Vroeger kon ik gigantisch in de stress schieten als dingen niet af waren, maar nu is dat zo goed als weg.
Mijn oplossing: To Do lijstjes maken, agenda goed bij houden, Nee zeggen.
Zeker dit laatste punt is een leerpuntje geweest, maar kan ik nu redelijk goed toepassen.

Gezien de situatie met Délana op het moment, moet ik mezelf in de gaten houden anders loop ik mezelf voorbij. Er komt veel geregel bij kijken, maar voor nu is het even rustig. Vorige week hebben we te horen gekregen dat ze voor half augustus naar Fier mag. Ze vind het zelf helemaal leuk, al gaf ze al wel aan dat ze nog even in de vakantie bij ons wilde zijn.



Ik merk dat ze tot rust komt, en ik ook, dat alles langzaam aan begint te bezinken. Toch speelt ook mee, dat nu ik weet dat ze sociaal emotioneel al 6 jarige functioneert, ik "anders" met haar omga.
Anders in de zin van het communiceren, dingen op een andere manier uitleg, haar op een andere manier benader. Zelf is ze ook meer van het vragen als ze iets niet begrijpt, iets wat ze nooit gedaan heeft, waardoor we ook dachten dat ze alles wel begreep. Achteraf gezien blijkt dat ze erg goed was, in het tonen van gewenst gedrag, maar dat ze eigenlijk niet meer dan bijvoorbeeld 2 opdrachten tegelijk aan kon. Doordat ze dit niet aangaf, en altijd zei "ja hoor dat doe ik, nee je hoeft met niet te helpen" lieten we haar ook gaan. Helaas ging ht 9 van de 10 keer niet goed. Zij gefrustreerd, wij gefrustreerd.

Er is vroeger regelmatig tegen mij gezegd: "pffffffffff 4 kinderen dat is zwaar" en dit wuifde ik altijd vrolijk weg met "waar heb je het over", "het is wel gezellig", "Nee hoor, valt reuze mee, je groeit er in".
Nu zeg ik, ja het kan best zwaar zijn, je moet constant schakelen tussen je kinderen, vanwege hun leeftijd maar ook vanwege hun karakter. De een is korter door de bocht dan de ander en zo kan ik nog wel wat dingen op noemen.
Ik ben blij dat ik een paar jaar "thuisblijfmoeder" kon zijn, niets ten nadele van werkende moeders hoor, begrijp me niet verkeerd.
Maar na al die jaren begrijp ik nu waarom men zegt "RRR": Rust, Regelmaat & Reinheid.

Des te rustiger je zelf bent, des te meer kan je overdragen naar je kinderen, kan je ze meer leren en uitleggen. Des te rustiger je bent, des te sneller zullen ze naar je toe komen om je dingen te vragen, om hulp te vragen of om uitleg te vragen. Maar ook om die knuffel bij je te halen, of om lekker bij je te hangen.
Op mijn "To Do" lijstje staat ook regelmatig een activiteit die ik met de kinderen doe, Quality time zeg maar. Om in alle rust de kinderen om de beurt 1 op 1 aandacht te geven.

Gisteren was dat bijvoorbeeld voetbal kijken. Dan zal je denken tuurlijk dat is logisch, maar voor mij niet.
Ik ben echt geen voetballiefhebber, ook niet met dit soort wedstrijden. Toch had ik beloofd dat ik voetbal met ze ging kijken want dat wilde ze graag. Délana had ik in de ochtend opgehaald want ze wilde graag voetbal bij ons kijken. De buurtjes zouden ook komen, dus het was een huis vol. In de middag is Délana lekker haar gang gegaan, ze heeft nog geholpen met het eten maken en uit serveren naar de "gasten". Ze begon al wat te draaien, en na de 1e helft wist ze eigenlijk niet meer waar ze het zoeken moest. Ze werd onrustig, maar bleef nog wel op haar stoel zitten. Uiteindelijk heeft ze toch gevraagd of ik haar naar "huis" wilde brengen. Zo gezegd zo gedaan, onderweg gaf ze aan dat ze het te druk vond, en ja dat snap ik er zat 12 man in huis...
Toch heb ik even op mijn gemak haar zitten observeren, net zoals de andere kinderen. Ik mocht genieten van mijn 3 meiden en jongen.

Onze jongste dochter had er ook zin in ...

 Kunnen zien hoe sterk ze is, hoe liefdevol voor iedereen, en zeker voor haar jongere broertje. Ze zou zo mijn moederrol overnemen, dus daar moest ik even een stokje voor steken en haar uitleggen dat dat niet nodig was, maar toch.
Met pijn in mijn hart denk ik er nu aan hoe het straks is als ze in Leeuwarden zit. Hoe het allemaal gaat lopen, wat ze daar leert en wat wij mogen leren. Soms roept dat kleine duiveltje "wat heb ik fout gedaan", maar ik weet dat ik het niet fout heb gedaan. En ik hoop dat alle ouders zich beseffen dat ze het niet fout doen.
Ook al loopt het af en toen niet lekker, je voedt je kind(eren) naar eer en geweten op, stoornis of niet. Je kan (moet) alleen je best doen om ze op te voeden, en soms kan je dat alleen en soms heb je hierbij hulp nodig.

Net zoals wij dagelijks ons "To Do" lijstje als hulpmiddel gebruiken, moeten we ook gebruik maken van de hulpmiddelen die anderen aanbieden. Daarnaast moeten we ook met regelmaat even stilstaan, ons lijstje nakijken, afvinken en bijwerken. Bovenal moeten we af en toe gewoon Nee zeggen, stil staan en je er bewust van worden dat de tijd vliegt. Dat je iedere dag mag genieten van alles om je heen. Of dit nou natuur, je gezin, je werk, je vrienden of wat dan ook is. Geniet in alle rust.




Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen