Pagina's

dinsdag 17 juni 2014

Kleine bemoedigingen

Het weekend is weer voorbij, net zoals de maandag.

Voor mij was de maandag toch wel een "super" dag. Een lichtpuntje.
Nadat ik de kinderen naar school had gebracht, lekker gewandeld had met de hond, ben ik met een kop thee op de bank geploft.
Ik ben helemaal fan van Joyce Meyer een geweldige vrouw, die niet schroomt om haar eigen belevenissen te vertellen. Op zo'n manier waardoor het ook toepasbaar en herkenbaar is in je eigen leven.
Ze is nu dagelijks te zien op tv, al is het erg vroeg, maar ik neem op en kijk dan op een later tijdstip.

Dit keer was het thema "Wat verwacht je van het leven" (via deze link is het afl. 89). De uitzending heeft mij geraakt, wakker geschud.
De laatste weken heb ik al vaker een tekst, een plaatje, eigenlijk kleine seintjes gekregen, dat "Uit de tent komen" heel belangrijk is.
Als wij die 1e stap niet zetten zal er niets gebeuren, als wij niet geloven en sterk staan, zal er niets gebeuren.
En dat is wat ik eigenlijk wil vertellen vandaag.



Het begint al een week geleden eigenlijk.
Door de vele problemen rondom onze dochter zag ik het even niet meer zitten en heb ik een mail gestuurd naar vrienden, familie en kennissen, met de vraag of ze voor ons wilden bidden. Ik kreeg toen een reactie van iemand, die stelde voor om een dag te vasten, dan samen te komen en samen te bidden voor de situatie.
Ik kon mezelf wel voor m'n hoofd slaan dat ik daar zelf niet op was gekomen, maar was blij met het mailtje.
Ik heb toen naar iedereen weer een mail gedaan of ze einde van de week hier aan mee wilde doen.
Zelf heb ik op maandag al een dag van vasten gehouden, dit lag op mijn hart.
Eind van de middag was ik druk met de kinderen en eigenlijk "vergeten" waarom ik aan het vasten was, totdat ik een telefoontje kreeg om 16:55 uur.
De reden van mijn mail had te maken met het financiƫle plaatje voor het verblijf van Delana. We zouden dit niet redden met het huidige PGB, en we waren in afwachting van BJZ of de indicatie opgehoogd kon worden.
Dit telefoontje kwam van onze IPT'er (intensieve pedagogische thuishulpverlener), er was haar toegezegd dat we een nieuwe indicatie kregen voor 4 maanden, voor het verblijf.
Hoe gelukkig kan je zijn met een telefoontje....
Ik was ontzettend dankbaar en zag weer wat licht.

Gisteren, na het zien van Joyce, en het lezen van 2 kon. 3: 16-20 wilde ik vooruit kijken, en vertrouwen.
Ik wil sterk staan, geloven dat God de situatie nog steeds leidt, ondanks alle, positief en minder positieve, gebeurtenissen afgelopen tijd. Uit mijn tent komen en geloven dat er een doel is waar ik me op mag richten, en voor nu is mijn doel: Zo snel mogelijk een plekje voor Delana, zodat we hulp krijgen en aan de slag kunnen.

Ik had mezelf als doel voorgenomen dat we op zeer korte termijn, eigenlijk voor de vakantie, te horen zouden krijgen of de aanmelding, die we gedaan hadden, door zou gaan. En ja ik besef heel goed dat dit niet iets is wat in mijn handen ligt, hier heb ik totaal geen invloed op.
En ja hoor, in de middag ging de telefoon; komende vrijdag hebben we een oriƫntatie gesprek, om te kijken of ze in de groep past voor dubbele diagnoseproblematiek. Mijn gevoel zegt dat als dit gesprek goed gaat, ze ook snel terecht kan, en ik wil hier ook op vertrouwen.
Mocht dit nou niet lukken rond de zomervakantie, dan zaten we nog met een ander probleem, dat was namelijk dat de middelbare school waar ze nu op zit, voor haar niet meer haalbaar is. Ze moest dus over naar een andere school na de zomer, ook hiervan kreeg ik gistermiddag bericht dat ze is aangenomen.
Jippie.

Heerlijk zo'n maandag.


Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen