Pagina's

maandag 30 juni 2014

Weer een week voorbij

Wat vliegt de tijd toch voorbij, het is al bijna zomervakantie voor de basisschool kinderen, onze oudste heeft vanaf vandaag al vakantie.
Voor het eerst in jaren, ben ik me er heel bewust van dat de tijd voorbij vliegt, je knippert met je ogen en de dag is alweer om.
Met enige regelmaat gebeurde het dus dat ik 's avonds op de bank zat en dacht, oh ja dit wilde ik nog doen, dat wilde ik nog doen..... maar morgen weer een dag.
Vroeger kon ik gigantisch in de stress schieten als dingen niet af waren, maar nu is dat zo goed als weg.
Mijn oplossing: To Do lijstjes maken, agenda goed bij houden, Nee zeggen.
Zeker dit laatste punt is een leerpuntje geweest, maar kan ik nu redelijk goed toepassen.

Gezien de situatie met Délana op het moment, moet ik mezelf in de gaten houden anders loop ik mezelf voorbij. Er komt veel geregel bij kijken, maar voor nu is het even rustig. Vorige week hebben we te horen gekregen dat ze voor half augustus naar Fier mag. Ze vind het zelf helemaal leuk, al gaf ze al wel aan dat ze nog even in de vakantie bij ons wilde zijn.

maandag 23 juni 2014

Een nieuwe week........

Goeden morgen allemaal,

Vanmorgen al lekker gewandeld met de hond en nu even zitten.
Ik besef me dat het een week geleden is dat ik werd gebeld door iemand van Fier, de instantie waar wij Delana hebben aangemeld.
Ze belde om een afspraak te maken voor een oriëntatie gesprek, wat al op korte termijn kon, en afgelopen vrijdag was het zover.
Het mooie van die maandag was, dat ik eerst werd gebeld door Fier, met goed nieuws, en toen door de middelbare school, die ook vertelde dat Delana daar welkom is na de zomervakantie.

vrijdag 20 juni 2014

Frustratie, maar vertrouwen

Ik begin langzaam aan steeds meer te begrijpen wat ouders voor frustratie mee moeten maken als het gaat om kinderen met o.a.  ASS.
Zelf ben ik er altijd "door heen gefietst".

Mijn moeder gevoel begon te kriebelen toen Delana 6 jaar was, maar niemand "herkende" iets.
Uiteindelijk kwam het dan zo ver dat ze getest mocht worden, en daar kwam diagnose PDD-Nos uit.
Eindelijk een naam, ook al wil ik geen stickers plakken, maar deze term maakte wel dat we duidelijkheid kregen in hoe om te gaan met haar gedrag, want dat is het feitelijk.

In de daarop volgende jaren, had ik een hoop steun op de basisschool. Leerkrachten die me begrepen, begeleidster die zelf een kleinkind heeft met ASS. Ik kon met alles bij ze komen, er was begrip en herkenning.
Nu we zelf in een soort van rollercoaster zitten, merk ik hoe weinig begrip en herkenning er eigenlijk is bij de hulpverlening.

dinsdag 17 juni 2014

Kleine bemoedigingen

Het weekend is weer voorbij, net zoals de maandag.

Voor mij was de maandag toch wel een "super" dag. Een lichtpuntje.
Nadat ik de kinderen naar school had gebracht, lekker gewandeld had met de hond, ben ik met een kop thee op de bank geploft.
Ik ben helemaal fan van Joyce Meyer een geweldige vrouw, die niet schroomt om haar eigen belevenissen te vertellen. Op zo'n manier waardoor het ook toepasbaar en herkenbaar is in je eigen leven.
Ze is nu dagelijks te zien op tv, al is het erg vroeg, maar ik neem op en kijk dan op een later tijdstip.

Dit keer was het thema "Wat verwacht je van het leven" (via deze link is het afl. 89). De uitzending heeft mij geraakt, wakker geschud.
De laatste weken heb ik al vaker een tekst, een plaatje, eigenlijk kleine seintjes gekregen, dat "Uit de tent komen" heel belangrijk is.
Als wij die 1e stap niet zetten zal er niets gebeuren, als wij niet geloven en sterk staan, zal er niets gebeuren.
En dat is wat ik eigenlijk wil vertellen vandaag.

vrijdag 13 juni 2014

kracht uit geloof.


Vandaag is ons meisje jarig........
Ik weet nog niet helemaal wat ik nu voel, boosheid, verdriet, onmacht.....
Beneden komen,  geen slingers,  geen drukte van kinderen die elkaar feliciteren,  het gaat langs iedereen heen. Ieder doet na het ontbijt zijn ding.

Ik besef des te meer dat ik afgelopen paar maanden giga veel kracht uit mijn geloof heb gehaald, en daar nu op verder mag bouwen.
Ik ben geen bidder, en lees ook niet dagelijks mijn bijbel, maar heb in wanhoop regelmatig om hulp gevraagd.
Achteraf zag ik gelukkig vrij snel hoe de "Heer" geantwoord had. Dit gaf mij vervolgens de kracht om de volgende stap te zetten. 
Dit heeft me des te meer doen beseffen dat antwoord op verschillende manieren komt, maar niet alleen antwoord. Ik heb gemerkt dat ik langzaam aan werd voorbereid op wat zou gaan komen. ....
Dit klinkt misschien raar, maar terug kijkend weet ik het zeker. 

maandag 9 juni 2014

Liefde


Wat doe je als je kind niet meer bij je wil zijn????
En dan praat ik niet over jongeren die gaan studeren buitenshuis, of die gaan samenwonen.

Onze dochter van 12 jaar heeft besloten dat ze niet meer thuis wil wonen.  Het is maar druk hier in huis, ze moet dingen doen die ze niet wil doen, de regels zijn stom en nutteloos. 
Nu zal je denken,  "pfff ze is 12 ze heeft niets te willen", maar helaas werkt het niet zo.