Pagina's

woensdag 31 december 2014

Van oud naar Nieuw....


Het is weer oudejaarsavond.....
Ik krijg dan standaard de vraag: "kan je je er toe zetten?"...

Ik ben geen oud en nieuw mens, heb ook wel eens gewoon geslapen tijdens oud en nieuw.
Het is niet dat ik niet van feestjes houd, nee ik ben altijd in voor een feestje.
Ik kan niet zoveel met de nieuwjaarswensen, op een of andere manier ben ik denk ik te nuchter of zo.

Ieder jaar kreeg en krijg je te horen, Gelukkig nieuwjaar, dat het maar beter mag zijn dan afgelopen jaar...
Tuurlijk is dat heel lief bedoeld allemaal, begrijp me niet verkeerd. Voor mij is het alleen zo dat 31 december de afsluiting is van een hoofdstuk, niet van een boek.
Eigenlijk begint het volgende hoofdstuk, en loopt de rode draad, die dat jaar al liep, gewoon door.
Voor de een is dat een geluk, voor de ander wat minder.
Uiteindelijk moet je er zelf wat van maken, ondanks de omstandigheden.

Daarnaast besef ik ook maar al te goed, als ik alle facebook berichten, what's appjes enz. voorbij zie komen, dat er ook genoeg mensen zijn die een jaar afsluiten zonder een geliefde. Terug kijken op een jaar waarin ze een dierbare zijn verloren, maar ook vooruit kijken naar een jaar waarin ze een dierbare gaan verliezen.
Ook dit is harde waarheid, en op zo'n avond als deze is het dan fijn om alle momenten te herdenken, maar morgen ochtend is daar weer de realiteit.

Wat ik ook altijd zo mooi vind, zijn de voornemens die mensen nemen per 1 januari... Ik vraag me soms af wat hier zo magisch aan is...

Ondanks bovenstaand relaas, wat absoluut niet negatief bedoeld is, Wens ik een ieder een gezegend 2015 toe.
Dat je de weg, die voor je klaar ligt, mag ontdekken en volgen. Dat er mooie dingen mogen gebeuren, en dat je gedragen word op de moeilijke momenten.
Dat je vertrouwd op wat komen gaat, dat je er sterker uit komt, ook al voelt dat niet altijd zo op het moment suprême.


Lieve lezers,
Wees voorzichtig met vuurwerk, geniet van een gezellig avond.
Tot volgend jaar


liefs Natasja

zondag 2 november 2014

Battle field


Hebben we niet allemaal een battle in het leven?  Maar waarom eigenlijk?


Kijkend naar "the voice of holland" schoot deze vraag me ineens te binnen.
Ik had wat ervaringen opgedaan afgelopen week waardoor dit toch stiekem wel op de achtergrond speelde.
Ik besefte me in ene dat we eigenlijk allemaal een strijd voeren, een strijd die eigenlijk helemaal niet nodig is. Een strijd die al gestreden is.

Hoe komt het dan toch dat wij die strijd voeren? Beseffen we wel dat we een strijd voeren? Krijgen we wel de juiste voeding binnen?.. Word ons nog wel geleerd dat we de strijd niet hoeven te voeren?
Ik denk het niet, zeker niet als ik naar mijn eigen geloofsleven kijk.

Jezus heeft die strijd voor ons gevoerd, waarom doen wij het dan over? of eigenlijk waarom voeren wij die strijd nog steeds?

Als ik naar mezelf kijk, merk ik dat ik gewoon niet de juiste voeding binnen krijg.
Ik lees veel, ben altijd een lezer geweest, maar ben ook een perfectionist. 
Dit werkt helaas niet in mijn voordeel deze combinatie. Waarom niet? nou omdat ik veel boeken lees over de bijbel, maar eigenlijk amper de Bijbel zelf lees, en dit is toch eigenlijk onze leidraad, ons leer Boek. En niet al die boeken die maar "over" de bijbel gaan en waar je jezelf dan aan wil conformeren.
De Bijbel is het Boek waar het allemaal om draait, waar wij antwoorden in kunnen vinden om geen strijd te hoeven voeren, het goede Boek waaraan wij ons zouden moeten conformeren.

Maar is dit ook niet een fout die gemaakt word door veel mensen? We lezen wel maar studeren niet.
Als we namelijk gaan studeren, ben ik ervan overtuigd dat we leren dat we geen strijd hoeven te voeren.
Waarom zal je denken, nou gewoon heel simpel omdat we gemaakt zijn naar het evenbeeld van God, Je leest ook dat Jezus de strijd voor ons heeft gevoerd en dat Hij, met andere woorden Wij, gewonnen hebben.
En dit laatste is nou zo belangrijk, het besef hebben dat we gewonnen hebben, dat we niet hoeven te strijden maar dat we mogen staan voor de strijd die gevoerd is.
Dat we mogen vertrouwen op Gods woord, zijn liefde.
Wat deed Jezus toen hij zich afzonderde en de duivel hem trachtte te verleiden? Alle verleidingen kon hij weerleggen door het Woord van God.

Als je beseft dat zijn woord waarheid is, besef je dat zijn liefde voorop staat. Dat niemand jou die liefde kan geven, die liefde die jij nodig denkt te hebben en van anderen verwacht. Want dit is onze menselijk natuur. 

Nee, besef dat God je die liefde geeft, waardoor je mag vertrouwen op het goede. Daardoor krijg je de kracht om door te gaan, om zelf ook in liefde te leven, om liefde te laten zie aan anderen.
Je krijgt de kracht om over negativiteit heen te stappen, om in te zien dat je geen gevecht hoeft te voeren maar dat die gevoerd word.
Dat je jezelf  mag zijn zonder egoïstisch te worden.

Maar ja, waar ligt het verschil tussen egoïsme en jezelf zijn?
Waar mag je jezelf zijn en anderen duidelijk maken wat je gevoelens zijn, waar je grenzen liggen?
Dat is dan een volgende vraag die rijst.

Toch kom ik weer terug op het begin.
Begin met God op de 1e plaatst te zetten, te luisteren naar zijn stem, je niet door emoties te laten leiden, hoe moeilijk dat ook is.
Leer om Gods stem te verstaan, hoe bizar deze soms ook klinkt, maar bovenal, vertrouw op God.

Onze waarheid is dwaas, kijk eens hoe vaak je het woord "dwaas" in de bijbel tegenkomt!
Mijn motto is nog steeds "geloof als een kind" en maak het niet moeilijker als dat het is. Verlies jezelf, laat los, geef je eigen wil over en word een volgeling van Jezus.
Staak de strijd, wees stil, luister, vertrouw en leef.

En ja, ik weet het, ik heb makkelijk praten zo op papier, maar als God dit als voorbeeld stelt, tevens zegt dat als wij een stap doen hij ons zal helpen..... waarom doen we het dan niet?
Stel je eens voor dat jij die melaatse bent die blijft klagen omdat je het genezende water niet kan bereiken omdat niemand je helpt..... Jezus helpt je door te zeggen, "sta op en loop"....
Geloof jij dit verhaal? Waarom geloof je dan niet dat God dit ook voor jou heeft gedaan?...







vrijdag 3 oktober 2014

Actie 4 kids.......


Onze jongste dochter heeft het plan gevat om een schoenendoosactie op te zetten.
Deze actie is van Actie4kids voor kinderen in arme landen.






Het is de bedoeling dat er schoenendozen gevuld worden met schrijfwaren en deze vervolgens verstuurd worden, al hoeven we dit niet zelf te doen.

Dus op naar de schoenenwinkels, want ja het moet in een schoenendoos. Daar scoort ze binnen no- time 24 schoenendozen.
Dat was stap 1.

Stap 2, op naar school en vragen of de actie daar gehouden mag worden. Ze mag het in de klas doen
Dus schoenendozen mee naar school.
Met de juf afgesproken dat ik een brief maak voor de ouders, dat de flyers mee naar huis gaan en dat ze binnenkort een knutselmiddag houden.

Ondertussen moesten we toch verder bedenken hoe we de dozen gevuld gaan krijgen.
social media is daar vast goed voor dacht ik....
Een berichtje op mijn Facebook levert de nodige sponsoren op.
Nu is het zo dat er naast de schrijfwaren ook verzendkosten nodig zijn. Dit bedraagt € 5 per doos.
Met mijn bericht op Facebook kunnen we al redelijk wat dozen versturen, na een mailtje naar familie en vrienden die geen Facebook hebben, krijgen we nog meer response en zijn we al bijna over de helft met verzendkosten.

Wat een kind al niet teweeg kan brengen....
Ik houd jullie op de hoogte van de vorderingen.



maandag 8 september 2014

Budget, boodschappen en creativiteit

Een tijdje geleden las ik het blog van Lisette van Kiwi & zo, over gezonde boodschappen doen bij de aldi.
Op dat moment besefte ik me dat ik het eigenlijk wel heel erg goed heb hier in de stad. Zo veel keuze vrijheid in waar je boodschappen doet, inclusief boeren, natuurwinkels enz.
Naar aanleiding van haar post, ben ik eens gaan nadenken over hoe ik mijn boodschappen nu doe, ruim een jaar nadat ik gezonder ben gaan eten. Lees E-nummers de deur uit, zo goed als suikervrij, zo min mogelijk gluten, geen melk en bijna geen kippeneiwit omdat onze dochter hier een allergie voor heeft.

Wij zijn een gezin met 4 kinderen, waarvan 1 op het moment niet thuis woont. Tot voor de zomervakantie werkte ik niet en leefden we van 1 salaris. Om rond te komen moest ik creatief zijn en nadenken voordat ik wat uitgaf, zo ook met eten en drinken.
Met opgroeiende tieners kan dat soms heel lastig zijn, want ze zitten in een fase van : "vind ik niet lekker",  "moet dat?", "Mam ik heb zin in...."
Maar dat liet de pret niet drukken.

De uitdaging was om met een budget van max. € 60 in de week rond  te komen. Van dit bedrag moest er eten en drinken gekocht worden, maar ook gespaard worden voor benzine, kleding, schoenen, kado's.
Ondanks dat ik nu werk, en dus wat meer "ademruimte" heb, probeer ik het nog steeds vol te houden.

Hoe ik dat doe:
Op zaterdag middag probeer ik altijd even de markt op te gaan, er staat een groenteboer met €1 zakken. De ene week scoor ik wat en de andere week niet.

Nu had ik sperziebonen, paksoi en bietjes.

Op zondag worden bij ons meeste de folders bezorgd, deze spit ik dan altijd door.
Gewapend met een kopje thee, pen en papier ga ik zitten. Van de winkels waar ik geen folder van heb kijk ik op internet.
De aanbiedingen van groente, fruit en vlees schrijf ik dan op. Soms kan ik dan bij de ene winkel dingen wegstrepen omdat het bij de andere goedkoper is.  Omdat hier een aantal winkels bij elkaar zitten en 2 wat verder weg kijk ik altijd goed of het het wel waard is om er verder voor te rijden. Bij mooi weer stap ik op mijn fiets en toer de stad door, maar bij regen, stap ik in de auto en wil ik niet gemakzuchtig maar overal naar toe snorren want dan worden het nog dure boodschappen.

Op dinsdag achtend ga ik dan wederom naar de markt, naar mijn vaste groenteboer. Hij heeft vaak ook biologische producten liggen.

Eindelijk weer vijgen te koop.
Voor nog geen € 10 euro had ik spruiten, andijvie, broccoli, flespompoen, vijgen en limoenen.

Daarna nog even langs de Aldi voor sap, bananen, avocado's, knijpfruitjes, en speltbrood.













En ook nog even langs de Boni voor de kaas á € 4 per stuk.

 Samengevat, voor nog geen €30 heb ik het grootste gedeelte van mijn boodschappen. 
Kokosolie haal ik vaak bij de jumbo voor € 5,50, al zag ik van de week bij de AH ook een flink schap gevuld met allerlei superfoods en 2 soorten kokosolie, maar dat moet ik nog even gaan onderzoeken.
Bij de Lidl, koop ik altijd ongebrande noten, vaak haal ik een aantal zakken als ze in de aanbieding zijn. De rijst- en amandelmelk koop ik bij de Dekamarkt á € 1,85 per liter. 
Het duurste in dit huishouden is het vlees. Zelf ben ik geen vleeseter en hoeft het voor mij niet zo, maar mijn man en kinderen willen toch wel graag een stukje vlees. Biologisch is voor ons niet altijd haalbaar, maar ik probeer wel te kijken naar wat er waar in zit. Helaas is dit voor mijn nog een leerpuntje, maar mede door de tip van Lisette, van het gehakt bij de Aldi, kom ik steeds meer betaalbaar vlees tegen.

Ik verheug me alweer op de folders van komende week.





vrijdag 22 augustus 2014

Vechten of loslaten

Soms kom je in situaties terecht waarvan je denkt wat moet ik hiermee....

Voor de vakantie zat ik in zo'n situatie, ik raakte in conflict met iemand en had hier heel veel moeite mee. Voor het eerst stond er iemand voor me die verbaal sterker was dan ik, en dat gaf mij zo'n ontzettend gevoel van onmacht.  Na een rustperiode is het conflict uit gesproken, de lucht geklaard, wat ook in mijn hoofd en gevoelsmatig opluchtte.

Begin deze week kwam er een soort gelijke situatie om de hoek kijken en toen ben ik gaan nadenken.
Moet je blijven vechten, jezelf onder laten sneeuwen, ondanks dat je weet dat dingen niet persoonlijk bedoeld zijn? of kan je een keuze maken.
Gevoelsmatig merkte ik dat ik een keuze moest maken, dat ik een knoop moest doorhakken.

zondag 3 augustus 2014

Trots op mijn meisje

Nog 2 weken en dan is de vakantie al weer voorbij, wat vliegt de tijd......

Ondanks dat ik mijn solliciteren on hold had gezet,  kreeg ik een paar dagen na mijn laatste sollicitatiegesprek te horen dat ik was aangenomen.  Ik zou per 1 augustus gaan beginnen,  maar mijn werkgever vroeg of ik toch wat eerder kon starten vanwege zieken.
Ondanks dat we de kinderen de laatste 3 weken allemaal thuis zouden hebben, heb ik toch aangegeven dat ik wilde werken, dus zo gezegd zo gedaan;
Vrijdag avond 23:00 uur begon mijn dienst, tot zaterdag ochtend 07:00 uur. Vervolgens in de auto naar huis, toen ik om 8 uur thuis kwam, zag ik de kids al op de bank zitten, tv kijken en loomen.
Ik heb nog even gezellig met ze ontbeten en om 9.30 uur vond ik het mooi geweest.
Ondanks dat ik niet moe was wilde ik toch gaan slapen, rust nemen omdat ik die avond weer moest werken.  
Vroeger heb ik ook in de wisseldiensten /  nachtdiensten gewerkt en dan kwam ik na de nachtdienst thuis, bracht ik de meiden naar school en ging ik slapen. Dit idee had ik in mijn hoofd om weer op te pakken maar helaas ik werd  om 11.45 al weer wakker.
Nog geen 15 minuten later ging de telefoon, ik ving de helft van het gesprek op, en toen Patrick had opgehangen kreeg ik het hele verhaal.

De vraag was: 'komen jullie nog?""..........
Hmmm afspraak gemist?.. begreep er helemaal niets van.
Wat bleek, mijn schoonouders waren 40 jaar getrouwd, dit zouden we een tijdje geleden al vieren maar doordat mijn zwager door zijn rug ging is dit afgezegd.
Die zaterdag zouden ze toch een "feestje" geven. Dat was even schakelen, ik die net wakker was, en later weer moest werken, Délana die in de planning had dat we niets gingen doen, evenals de andere kinderen trouwens.
Afijn snel geschakeld want ik zag het gezicht van Délana al vertrekken. Ze begon ook te huilen en gaf aan dat dit teveel voor haar was, wat ik heel logisch vond.
We spraken af dat Patrick met de 2 jongste naar opa en oma zouden gaan, ik even goed wakker zou gaan worden, en dan boodschappen ging doen met de 2 grootste. Rond etenstijd zouden we dan ook naar opa en oma gaan. Dit vond Délana ook een fijn idee.
Mijn hart maakte een sprongetje dat ze het zo oppakte, dat ze had aangeven dat het teveel voor haar was, zonder boos te worden, en dat we zo een oplossing konden bedenken die voor haar ook geschikt was.
We hebben een leuke middag gehad, lekker gegeten en ik ben na het eten nog even mijn bed ingedoken.
Al met al toch nog een geslaagde dag.
En natuurlijk heel trots op mijn meisje.

Een achtergrondtekst die Delana op haar mobiel had en erg mooi vond, en ik ook.


vrijdag 25 juli 2014

Vakantie

De 1e drie weken van de vakantie zitten er al weer op. Wat gaat de tijd snel.
We zijn onze vakantie ingegaan met het idee: we zien wel wat er komt....
We wisten dat de de meiden eerst 3 weken bij papa zouden logeren en daarna 3 weken bij ons zouden zijn. Er zou een telefoontje komen van Fier over Delana, en ik wilde mijn sollicitatie activiteiten even on-hold zetten.

De 1e maandag in de vakantie kreeg ik een telefoontje. De Zorgcoördinator van Delana haar school vond het nodig om een AMK melding te doen. Hij was het er niet mee eens dat Delana naar Fier gaat, vond dat wij als ouders niet goed hadden gecommuniceerd met school, en bovenal, Delana paste totaal niet in het plaatje wat wij van haar hadden geschetst.....
Ik sta niet snel met mijn mond vol tanden maar nu.....
Dit duurde niet lang, op dat moment was ik blij dat ik de beste man niet zelf aan de telefoon had gehad, maar dat hij mijn ex had gebeld. We hebben nu zo'n geschiedenis met deze meneer, dat ik eigenlijk niet meer positief kan blijven. Er zijn diverse onvriendelijk gedachten door mijn hoofd heen gegaan, maar gelukkig kon ik snel schakelen. Die man beseft gewoon niet waar hij mee bezig is, maar het is hem vergeven.
Gezien de afgelopen tijd die wij hebben gehad met jeugdzorg en andere instanties, waar school overigens helemaal bij betrokken is geweest, ontbreekt mij de logica van de melding maar goed.
Bang voor jeugdzorg, nee absoluut niet, gezien zij op de hoogte zijn van alles wat wij doen. En wat wij doen is uit liefde voor Delana, we willen groeien met elkaar en op dit moment is daar een mogelijkheid voor via Fier.


maandag 30 juni 2014

Weer een week voorbij

Wat vliegt de tijd toch voorbij, het is al bijna zomervakantie voor de basisschool kinderen, onze oudste heeft vanaf vandaag al vakantie.
Voor het eerst in jaren, ben ik me er heel bewust van dat de tijd voorbij vliegt, je knippert met je ogen en de dag is alweer om.
Met enige regelmaat gebeurde het dus dat ik 's avonds op de bank zat en dacht, oh ja dit wilde ik nog doen, dat wilde ik nog doen..... maar morgen weer een dag.
Vroeger kon ik gigantisch in de stress schieten als dingen niet af waren, maar nu is dat zo goed als weg.
Mijn oplossing: To Do lijstjes maken, agenda goed bij houden, Nee zeggen.
Zeker dit laatste punt is een leerpuntje geweest, maar kan ik nu redelijk goed toepassen.

Gezien de situatie met Délana op het moment, moet ik mezelf in de gaten houden anders loop ik mezelf voorbij. Er komt veel geregel bij kijken, maar voor nu is het even rustig. Vorige week hebben we te horen gekregen dat ze voor half augustus naar Fier mag. Ze vind het zelf helemaal leuk, al gaf ze al wel aan dat ze nog even in de vakantie bij ons wilde zijn.

maandag 23 juni 2014

Een nieuwe week........

Goeden morgen allemaal,

Vanmorgen al lekker gewandeld met de hond en nu even zitten.
Ik besef me dat het een week geleden is dat ik werd gebeld door iemand van Fier, de instantie waar wij Delana hebben aangemeld.
Ze belde om een afspraak te maken voor een oriëntatie gesprek, wat al op korte termijn kon, en afgelopen vrijdag was het zover.
Het mooie van die maandag was, dat ik eerst werd gebeld door Fier, met goed nieuws, en toen door de middelbare school, die ook vertelde dat Delana daar welkom is na de zomervakantie.

vrijdag 20 juni 2014

Frustratie, maar vertrouwen

Ik begin langzaam aan steeds meer te begrijpen wat ouders voor frustratie mee moeten maken als het gaat om kinderen met o.a.  ASS.
Zelf ben ik er altijd "door heen gefietst".

Mijn moeder gevoel begon te kriebelen toen Delana 6 jaar was, maar niemand "herkende" iets.
Uiteindelijk kwam het dan zo ver dat ze getest mocht worden, en daar kwam diagnose PDD-Nos uit.
Eindelijk een naam, ook al wil ik geen stickers plakken, maar deze term maakte wel dat we duidelijkheid kregen in hoe om te gaan met haar gedrag, want dat is het feitelijk.

In de daarop volgende jaren, had ik een hoop steun op de basisschool. Leerkrachten die me begrepen, begeleidster die zelf een kleinkind heeft met ASS. Ik kon met alles bij ze komen, er was begrip en herkenning.
Nu we zelf in een soort van rollercoaster zitten, merk ik hoe weinig begrip en herkenning er eigenlijk is bij de hulpverlening.

dinsdag 17 juni 2014

Kleine bemoedigingen

Het weekend is weer voorbij, net zoals de maandag.

Voor mij was de maandag toch wel een "super" dag. Een lichtpuntje.
Nadat ik de kinderen naar school had gebracht, lekker gewandeld had met de hond, ben ik met een kop thee op de bank geploft.
Ik ben helemaal fan van Joyce Meyer een geweldige vrouw, die niet schroomt om haar eigen belevenissen te vertellen. Op zo'n manier waardoor het ook toepasbaar en herkenbaar is in je eigen leven.
Ze is nu dagelijks te zien op tv, al is het erg vroeg, maar ik neem op en kijk dan op een later tijdstip.

Dit keer was het thema "Wat verwacht je van het leven" (via deze link is het afl. 89). De uitzending heeft mij geraakt, wakker geschud.
De laatste weken heb ik al vaker een tekst, een plaatje, eigenlijk kleine seintjes gekregen, dat "Uit de tent komen" heel belangrijk is.
Als wij die 1e stap niet zetten zal er niets gebeuren, als wij niet geloven en sterk staan, zal er niets gebeuren.
En dat is wat ik eigenlijk wil vertellen vandaag.

vrijdag 13 juni 2014

kracht uit geloof.


Vandaag is ons meisje jarig........
Ik weet nog niet helemaal wat ik nu voel, boosheid, verdriet, onmacht.....
Beneden komen,  geen slingers,  geen drukte van kinderen die elkaar feliciteren,  het gaat langs iedereen heen. Ieder doet na het ontbijt zijn ding.

Ik besef des te meer dat ik afgelopen paar maanden giga veel kracht uit mijn geloof heb gehaald, en daar nu op verder mag bouwen.
Ik ben geen bidder, en lees ook niet dagelijks mijn bijbel, maar heb in wanhoop regelmatig om hulp gevraagd.
Achteraf zag ik gelukkig vrij snel hoe de "Heer" geantwoord had. Dit gaf mij vervolgens de kracht om de volgende stap te zetten. 
Dit heeft me des te meer doen beseffen dat antwoord op verschillende manieren komt, maar niet alleen antwoord. Ik heb gemerkt dat ik langzaam aan werd voorbereid op wat zou gaan komen. ....
Dit klinkt misschien raar, maar terug kijkend weet ik het zeker. 

maandag 9 juni 2014

Liefde


Wat doe je als je kind niet meer bij je wil zijn????
En dan praat ik niet over jongeren die gaan studeren buitenshuis, of die gaan samenwonen.

Onze dochter van 12 jaar heeft besloten dat ze niet meer thuis wil wonen.  Het is maar druk hier in huis, ze moet dingen doen die ze niet wil doen, de regels zijn stom en nutteloos. 
Nu zal je denken,  "pfff ze is 12 ze heeft niets te willen", maar helaas werkt het niet zo. 

dinsdag 1 april 2014

Goed bedoelde adviezen. ?......


Soms krijg je ongevraagd advies van mensen.  Vaak is het goed bedoeld,  maar helaas worden daarbij ook veel gevoelens over het hoofd gezien.

Als mensen zijn we snel geneigd om klaar te staan voor anderen. Bij dit "klaar staan" hoort ook luisteren naar elkaar,  naar de leuke en minder leuke levenservaringen.  Een super eigenschap,  waar veel mensen ook dankbaar gebruik van maken, maar dat moeten we ook koesteren.  Het is mooi om elkaar te kunnen bemoedigen.  

maandag 24 maart 2014

En dan ben je in de overgang....

Vandaag heb ik even de tijd genomen om deze documentaire te kijken Uitgebloe(i)d een tocht langs alle stadia van de overgang.

Waarom zal je nu denken.... Ik heb net gehoord dat ik in de overgang ben.... Tja daar zit je dan met je 38 jaar jong.
Overgang hoort toch pas te beginnen met je 45e of zo?!?!. Maar nee, in mijn zoektocht ben ik toch schrikbarende feiten tegen gekomen.

In het kort;