Pagina's

zondag 1 september 2013

Verwachtingen.....

Gisteren was het dan zo ver.... 31 augustus.. 38 jaar geleden mocht ik het daglicht aanschouwen, ik kwam ter wereld in Naarden.  Hier begon mijn levensverhaal samen met mijn mama. Papa was toen al uit beeld, maar dit is een verhaal waar ik nog wel een keer op terug kom.

Nu wil ik het over "verwachtingen" hebben....
Afgelopen week werd ik bepaald bij/door "verwachtingen", ik had al eerder een stuk willen bloggen maar dit wilde maar niet, of ik had een verhaal in mijn hoofd terwijl ik op bed lag of  ik wist niet meer wat te schrijven. Nu.. nu moet het er gewoon uit...

Enkele weken geleden kreeg ik een aanbieding om een weekend weg te gaan. Dat zou dit weekend zijn, een weekendje op een vakantiepark in Duitsland. Gepeild bij mijn zusje of zij en mama weg zouden zijn dit weekend, dit was niet het geval. Ik dacht leuk mijn verjaardag vieren met mijn naasten. Uiteindelijk heb ik niet geboekt.
Hiervoor in de plaats hadden we besloten om uit eten te gaan.

Door een andere aanbieding had ik besloten om samen met ons gezin, mijn moeder en zusje en mijn schoonouders en oma uit eten te gaan.
We hebben een heerlijke avond gehad, de kids hebben zich geweldig gedragen ondanks dat het een restaurant is wat niet op kinderen is ingericht. Het eten was geweldig en de service top.

Ons toetje
Helaas werd ik weer met mijn neus op de feiten gedrukt, verwachtingen....

Ieder mens heeft in zijn leven verwachtingen, helaas komen deze verwachtingen niet altijd uit. Dit is iets wat we los moeten laten. Als we namelijk verder kijken dan ons neus lang is dan zien we ook waarom onze verwachting niet uit komt. Puur omdat God het beter weet, en het beter met ons voor heeft.
Dit is mij enkele keren over komen deze week, en dit weekend 2 keer achtereen. 

Waar ik eigenlijk gewoon in tranen uit kon barsten, en weg wilde lopen, zit ik nu dit verhaal te tikken en besef ik me dat het achteraf maar goed is dat mijn verwachting niet is uit gekomen. Was het namelijk wel uitgekomen dan was het lang niet zo gezellig geweest. Daarnaast had ik niet kunnen uitdragen, dat ik geloof in het feit dat Jezus voor mij is gestorven. Dit zou ik dan niet met anderen hebben kunnen delen. 

Daarom besef ik me nu des te meer dat God heel goed weet wat goed is voor mij, en dat dat niet de dingen zijn die ik het liefst zou hebben. Dit betekend niet dat ik dit niet ontzettend moeilijk en lastig vind. Nee, de tranen kunnen me nog steeds in mijn ogen schieten, maar desondanks ligt mijn vertrouwen wel bij God. Vertrouw ik God dat hij de dingen beter weet dan ik, en dat ik dat niet altijd leuk hoef te vinden, maar dat het altijd mijn leven verrijkt. Mocht het mijn leven niet verrijken, in mijn ogen, dan weet ik dat het wel het leven van een ander verrijkt. Dat een ander door mij ziet wie of wat Jezus en God zijn en doen. Dat is voor mij belangrijk, en ik hoop dat dat voor vele mensen belangrijk is. Het draait namelijk niet om ons, maar om Hem.... 

Heer dank U dat ik 38 jaar geleden geboren mocht worden, in de situatie van een gezin met een moeder en geen vader. Dank U dat ik jaren later mocht ervaren dat U er als vader altijd bent geweest, ondanks dat ik dit niet wist. Nee ik ben niet altijd blij met het rugzakje wat ik mee draag, maar ja, ik dank U voor het feit dat U mij gebruikt om anderen te laten zien dat U bestaat en wat U doet voor ons. 

Heer Dank u dat wij onze verwachtingen bij U neer mogen leggen als ze niet uit komen zoals wij gehoopt hadden, dat U een plan heeft in een groter geheel wat wij niet altijd zullen zien, maar wel mogen beseffen en mogen ervaren. 





Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen