Pagina's

maandag 30 september 2013

Weekmenu

De laatste tijd zie ik veel berichten voorbij komen over weekmenu's, hoe doe je je boodschappen?, Hoeveel geld geef je hier aan uit? Leef je op budget?

Wat mij opviel, is dat de meeste mensen een lijstje maken met de te kopen spullen. Dit lijstje word gemaakt als er eerst een weekmenu is samengesteld.
Bij mij is het juist andersom.

De boodschappen deed ik eigenlijk altijd op vrijdag of zaterdag, om dan vervolgens op de dinsdag weer naar de markt te gaan en vaak veel te veel in huis te hebben. Dit werd overigens niet weggegooid, maar wel altijd gebruikt, maar toch vond ik het zonde.

Nu heb ik het omgedraaid. Op zondag of maandag krijg ik de folders binnen. Deze spit ik door voor de aanbiedingen, en maak hier een lijstje van incl. de prijs. (kilo of literprijs)

vrijdag 27 september 2013

ver weg of dichtbij

Vanmorgen zat ik op de fiets, ik wil de auto zoveel mogelijk laten staan heb ik me voor genomen, ik moest wat ophalen.
Met dit weer, wat kou maar een zonnetje erbij, is dat helemaal geen straf moet ik zeggen.
Ik wist het adres waar ik naar toe moest, wist ook welke kant ik op moest, maar wist ook dat ik in de wijk zou moeten gaan zoeken naar de goede straat en het huisnummer. Voor mijn gevoel deed ik er lang over, ondanks dat ik op tijd aankwam.
Ik ben meteen terug gefietst, en toen had  ik het gevoel alsof ik binnen "no time" weer terug was.

Raar is dat eigenlijk. Op weg naar iets waarvan je niet helemaal weet of je de goede kant op gaat of waar je terecht komt, duurt altijd heel lang.
Als je aankomt en weer terug gaat denk je "och dat viel eigenlijk heel erg mee"...

Is dit ook niet zo in het dagelijkse leven??
Wij zijn onderweg, op een weg die God voor ons bedacht heeft. Voor ons gevoel duurt die weg gigantisch lang, moeten we veel geduld hebben, gaat het niet zoals wij gedacht dan wel verwacht hadden. En als we eenmaal een "station" bereikt hebben dan denken we, oh was dit alles... en in de meeste gevallen willen we meer. Vergeten we dat we een "lange weg" hebben afgelegd en gaan, zonder na te denken, naar het volgende "station".

Ik besefte me, dat we niet zulke grote afstanden hoeven af te leggen in onzekerheid, als we altijd voor ogen houden dat waar we ook gaan, God ons station is. Neem jezelf voor om kleine stappen te nemen, en bij God "aan te komen", hij is het "station", dan helpt hij je naar het volgende station, waar hij weer op je wacht om je verder te helpen. Ga je een lange weg, zonder na te denken of uit automatisme bijvoorbeeld, dan mag je altijd bedenken dat je bij een station kan en mag stoppen, en niet als intercity door hoeft te gaan.

"Geduld is een schone zaak" roept men wel eens, maar door van station tot station te "reizen" creeër je ook geduld. We hoeven niet als een sneltrein of intercity door te racen. Doen we dit wel, dan missen we vaak ook de mooie dingen in het leven. De kleine dingen die ons gegeven zijn om van te genieten.

Een vriendin die enthousiast word over een verhaal over de moestuin en nu leert hoe ze appelmoes moet maken.


Vrienden die hun verhaal kwijt willen, maar even niet weten waar, of omdat ze geen commentaar of adviezen willen horen.

Voor mij zijn dit zaadjes die we mogen zaaien bij mensen die het woord "God" kennen maar niet weten wie hij is. Soms besef ik mij dit pas achteraf, maar kan daar wel enorm van genieten.
Wij mogen als het ware een rustpunt zijn in deze hectische maatschappij van tegenwoordig. Ook een soort stationnetje.

Kunnen we hiervan nog van genieten? kunnen we hier genoegen mee nemen?? van de "kleine geneugtes des levens"
Genoegen met het feit dat we een dak boven ons hoofd hebben, dat we kunnen eten en drinken, ons kunnen kleden.
De een gaat per intercity naar de 1e levensbehoefte en de ander moet het via wat stationnetjes doen. Maar uiteindelijk is het eindstation hetzelfde, komen we op hetzelfde punt uit.
Kan je dan zeggen "Ik heb genoten".?!?!?! Ik heb een ander geholpen? of was het "ik heb mijn eindpunt bereikt, ik ben klaar".

1 timoteus 6: 3-12

Maar voor wie tevreden is met wat hij heeft, is het geloof grote winst. Wij hebben niets in deze wereld meegebracht en kunnen er ook niets uit meenemen. Wij hebben voedsel en kleren, laten we daar tevreden mee zijn. Wie rijk wil worden, staat bloot aan verleiding, raakt in een valstrik en valt ten prooi aan dwaze en schadelijke begeerten die een mens in het verderf storten en ten onder doen gaan. 10 Want de wortel van alle kwaad is geldzucht. Door zich daaraan over te geven, zijn sommigen van het geloof afgedwaald en hebben ze zichzelf veel leed berokkend.
11 Maar jij, een dienaar van God, moet je hier verre van houden. Streef naar rechtvaardigheid, vroomheid, geloof, liefde, volharding en zachtmoedigheid. 12 Strijd de goede strijd van het geloof, win het eeuwige leven waartoe je geroepen bent en waarvan je in aanwezigheid van velen zo’n krachtig getuigenis hebt afgelegd.

donderdag 26 september 2013

maandag 23 september 2013

Natuurlijk geloven......


Toen ik begon met dit blog kwam ik op de titel "Natuurlijk leven in geloof".
Dit had voor mij meerdere betekenissen. Ik wilde, vanwege mijn gezondheid, natuurlijker gaan leven, maar ook mijn geloof verdiepen.
Mijn schoonzusje had het boekje het genesis dieet, hierdoor werd de optelsom: Natuurlijk leven in geloof.


Hier begon ook mijn zoektocht.
De voeding die wij tegenwoordig op tafel zetten, is 9 van de 10 keer niet natuurlijk. Bijna alles is bewerkt, en mijn lichaam was hiertegen aan het protesteren. Tja en wat moet je dan.
Hormonen die van de leg zijn, darmen die niet meer goed functioneren, veel moe zijn en nog meer vage klachten. In eerste instantie niet te herleiden.
Dankzij een nieuwe huisarts kwam er toch wat boven water. Medisch gezien, had ik tekorten (vit. D en B12, magnesium) en een ontsteking in mijn maag, prikkelbare darmen, breuk in mijn middenrif, lactose intolerantie...
Tja, en dan ga je met een potje pillen de deur uit.

Dit was wat ik absoluut niet wilde, geen pillen meer.
In mijn zoektocht heb ik veel geleerd.
Het resultaat, geen pillen meer.... Dat wil niet zeggen dat ik nergens geen last meer van heb. Tuurlijk zijn mijn darmen het soms niet met me eens, maar pijn heb ik niet meer.

Als we terug gaan naar "het begin" zijn de zaden en pitten aan ons gegeven, hier maakte ik een start mee. Ongebrande noten. Wekelijks stond ik op de markt om een zakje noten te halen. Nu een jaar later red ik het niet meer met een zakje, en sla ik wat groter in. Ieder dag eet ik wel een handje noten, daarnaast worden er taartbodems van gemaakt, ben ik tot ontdekking gekomen dat je van cashews lekker cheese cake kan maken en ook maak ik van noten meel om mee te bakken.

Melk is verdwenen uit mijn koelkast, tot overmaat van manlief, voor hem haal ik nog wel eens een pak melk. Als vervanging gebruik ik amandelmelk, kokosmelk, rijstmelk en water. De ene keer koop ik het kant en klaar en de andere keer sta ik in de keuken te rommelen en maak ik het zelf. 
Vervolgens verdween ook de meel uit mijn kasten. Deze werden vervangen voor amandelmeel, spelt, boekweit, havermout, en noten. Ook brood word hier (bijna) niet meer gekocht.
Nu favoriet, is een snel gemaakt speltbroodje.

Hoe simpel kan een broodje zijn ..
Neem een kopje water, doe hier 2 kopjes speltmeel doorheen. een beetje olie toevoegen. Vervolgens kan je er naar smaak, zout, kruiden enz. aan toe voegen. Maak een bal. Verdeel deze in 4 kleinere ballen. Druk ze wat plat en bak ze in de koekenpan om en om. Om het broodje nog wat platter te krijgen kan je het plat drukken met je spaan. 
Eet smakelijk..






Mijn ontbijt bestaat tegenwoordig uit havermout, geweld in heet water, beetje kokosmelk erbij. Daar voeg ik zelf dan nog wat smaakmakers aan toe; Kaneel, Maca, honing, noten, fruit, chia zaden... bedenk het maar.

Af en toe wil ik nog wel eens uitgebreid koken, maar over het algemeen zijn het de simpelste dingen die ik gewoon in de keukenkastjes heb staan, waar vervolgens altijd wel een voedzame maaltijd uit komt. 

Toen de kinderen hoorden dat ik geen suiker, meel, e-nummers enz. meer in huis wilde, stonden ze me raar aan te kijken.
"Maar mama, mag ik dan geen chocolade meer..... en mijn brownies dan......
Nee gewone chocolade komt er niet meer in (tenzij de opa's en oma's jullie verwennen) we doen het nu gewoon met pure cacao of carobe. De brownies hebben we een variant op gevonden: chocoladebrownie met fudge topping
Nadat ze deze geproefd hadden, vroegen ze "mam zit hier echt geen suiker in???" 

Ik ben nu bijna een jaar verder, voel me goed en een stuk gezonder. Door deze zoektocht ben ik begonnen met een opleiding tot voedingsdeskundige, deze hoop ik volgend jaar af te ronden.

En ja, geloven... dat doe ik nog steeds, vertrouwen, dat ben ik nog meer gaan doen. 
Gisteren las ik in Hebreeën 11: 

Het geloof nu is een vaste grond van de dingen die men hoopt, en een bewijs van de zaken die men niet ziet.
39 En deze allen hebben, hoewel zij door het geloof een goed getuigenis van God gekregen hebben, de vervulling van de belofte niet verkregen,
40 daar God met het oog op ons iets beters voorzien had, opdat zij zonder ons niet tot de volmaaktheid zouden komen.

Ik vond dit zo'n mooi stuk. Het gaf de basis van het geloof weer. Als wij niet vertrouwen, niet luisteren, dan kan God zijn werk niet doen. Zijn werk is ooit eens begonnen bij de 7 dagen. 7 dagen van schepping, van de dingen die goed voor ons zijn, die wij, ons lichaam, nodig heeft. Waar we van mogen genieten. 

Zo zijn we ook begonnen met een moestuin. Wat een werk, maar o zo leuk, ook voor de kinderen. Ondanks dat ik echt mijn frustratie heb gehad om er bijna niets op kwam, zie ik nu ook in dat dingen tijd nodig hebben. Dat het niet gaat wanneer het mij uitkomt. Als de grond niet goed is, groeit er ook niets.


Marcus 4:

Hij zei: ‘Luister. Iemand ging eens naar zijn land om te zaaien. Tijdens het zaaien viel een deel van het zaad op de weg, en de vogels kwamen en aten het op. Een ander deel viel op rotsachtige grond, waar maar weinig aarde was, en het schoot meteen op omdat het niet diep in de grond kon doordringen; en toen de zon opkwam verschroeide het jonge groen, en omdat het geen wortel had droogde het uit. Weer ander zaad viel tussen de distels, en de distels schoten op en verstikten het en het bracht geen vrucht voort. Maar er waren ook zaadjes die in goede grond vielen en wel vrucht voortbrachten: ze schoten op en groeiden en droegen vrucht. Sommige leverden het dertigvoudige op, andere het zestigvoudige en weer andere het honderdvoudige.’ En hij zei: ‘Wie oren heeft om te horen, moet goed luisteren!’






vrijdag 13 september 2013

Nog een afscheid.....

Ditmaal van een stel mooie tieners.

Het is nu denk ik 2 jaar geleden dat we op vrijdag avond gestart zijn met een groepje tieners. Tieners die we in de kerk mochten "begeleiden" in hun zoektocht naar God. In deze periode zijn er tieners afgehaakt, tieners bij gekomen, maar er was altijd een vast clubje van 7 wat om de week op vrijdag avond aanwezig was.
2 kwamen door weer in wind vanuit Dronten naar Lelystad toe fietsen, herfst, winter, zomer het maakt hun niets uit.
Voor mij was dit al een bijzonder gegeven, wie komt er nou op de fiets vanuit Dronten naar Lelystad en waarom???.....  "Nou gewoon omdat we het gezellig vinden hier"... kregen we als antwoord.

Om een beetje "lijn" te houden hebben we vorig jaar besloten om Youth alpha te gaan doen.
Normaal gesproken 10 weken maar bij ons wat langer.


Gezellige avonden.
Samen komen,

woensdag 4 september 2013

zomaar een mooi plaatje tussendoor




Onderwijs van een oude Cherokee

"Er is een gevecht gaande binnenin mij" zegt hij tegen de jongen.
"Een verschrikkelijk gevecht en het is tussen twee wolven."

"Eén is slecht, hij is woede, jaloezie, spijt, ellende,
hebberigheid, arrogantie, zelfmedelijden,
schuld, nijd, minderwaardigheid, leugens,
valse trots, superioriteit, twijfel en ego."

"Eén is goed, hij is plezier, vrede, liefde, sereniteit,
bescheidenheid, vriendelijkheid,
vrijgevigheid, empathie, waarheid,
compassie, vertrouwen en hoop."

"Het zelfde gevecht is ook in jou gaande
en in ieder ander persoon."
De kleinzoon moest even nadenken en vroeg toen aan zijn grootvader:

"Welke wolf zal winnen?"

De oude Chief reageerde eenvoudig: "Degene die jij voedt"


dinsdag 3 september 2013


1 Korintiërs 13


De liefde

Al sprak ik de talen van alle mensen en die van de engelen – had ik de liefde niet, ik zou niet meer zijn dan een dreunende gong of een schelle cimbaal. Al had ik de gave om te profeteren en doorgrondde ik alle geheimen, al bezat ik alle kennis en had ik het geloof dat bergen kan verplaatsen – had ik de liefde niet, ik zou niets zijn. Al verkocht ik mijn bezittingen omdat ik voedsel aan de armen wilde geven, al gaf ik mijn lichaam prijs en kon ik daar trots op zijn – had ik de liefde niet, het zou mij niet baten.
De liefde is geduldig en vol goedheid. De liefde kent geen afgunst, geen ijdel vertoon en geen zelfgenoegzaamheid. Ze is niet grof en niet zelfzuchtig, ze laat zich niet boos maken en rekent het kwaad niet aan, ze verheugt zich niet over het onrecht maar vindt vreugde in de waarheid. Alles verdraagt ze, alles gelooft ze, alles hoopt ze, in alles volhardt ze.
De liefde zal nooit vergaan. Profetieën zullen verdwijnen, klanktaal zal verstommen, kennis verloren gaan – want ons kennen schiet tekort en ons profeteren is beperkt. 10 Wanneer het volmaakte komt zal wat beperkt is verdwijnen. 11 Toen ik nog een kind was sprak ik als een kind, dacht ik als een kind, redeneerde ik als een kind. Nu ik volwassen ben heb ik al het kinderlijke achter me gelaten. 12 Nu kijken we nog in een wazige spiegel, maar straks staan we oog in oog. Nu is mijn kennen nog beperkt, maar straks zal ik volledig kennen, zoals ik zelf gekend ben. 13 Ons resten geloof, hoop en liefde, deze drie, maar de grootste daarvan is de liefde.


De tekst die door veel mensen gebruikt word tijdens het trouwen. 

zondag 1 september 2013

Verwachtingen.....

Gisteren was het dan zo ver.... 31 augustus.. 38 jaar geleden mocht ik het daglicht aanschouwen, ik kwam ter wereld in Naarden.  Hier begon mijn levensverhaal samen met mijn mama. Papa was toen al uit beeld, maar dit is een verhaal waar ik nog wel een keer op terug kom.

Nu wil ik het over "verwachtingen" hebben....
Afgelopen week werd ik bepaald bij/door "verwachtingen", ik had al eerder een stuk willen bloggen maar dit wilde maar niet, of ik had een verhaal in mijn hoofd terwijl ik op bed lag of  ik wist niet meer wat te schrijven. Nu.. nu moet het er gewoon uit...

Enkele weken geleden kreeg ik een aanbieding om een weekend weg te gaan. Dat zou dit weekend zijn, een weekendje op een vakantiepark in Duitsland. Gepeild bij mijn zusje of zij en mama weg zouden zijn dit weekend, dit was niet het geval. Ik dacht leuk mijn verjaardag vieren met mijn naasten. Uiteindelijk heb ik niet geboekt.