Pagina's

vrijdag 22 maart 2013

Tears in Heaven......


Vandaag was de begrafenis van mijn vroegere buurman. Op zich niet bijzonder zou je zeggen, maar ik heb toch wel even gehuild en moet zeggen dat de tranen nog steeds wel achter mijn ogen branden.

Ruim 10 jaar woonden we bij elkaar in de straat en ondanks mijn jonge leeftijd, kan ik me nog heel veel van hem herinneren. Die lieve kleine man, met zijn lieve zorgzame vrouw. Gezellig, vriendelijk, zorgzaam, altijd voor je klaar staan. Wat heb ik een lol gehad met hun dochters, en wat hebben we allemaal wel niet uitgespookt toen we tieners waren. Nam mijn moeder ons niet in bescherming dan deden zij dat wel, als we weer eens wat hadden uitgespookt. En tuurlijk kregen we ook op ons kop als we wat hadden gedaan.
Was er wat stuk met de CV ketel, of met de badkamer, dan hoefde je maar aan te kloppen of hij stond klaar.
Een van mijn beste herinneringen is toch wel dat ik een keer te laat thuis kwam (midden in de nacht) en mijn moeder was zo boos, dat ze de knip op de voordeur had gedaan zodat ik het huis niet in kon. (nee ik weet het pedagogisch niet zo handig maar ja, ik heb het haar vergeven ;-)  )
Die nacht heb ik bij de buurman en buurvrouw geslapen, wel nadat ik te horen had gekregen dat het niet zo'n handige actie van mijn kant was, maar ok. Net alsof ik hun eigen kind was, eerst praten dan naar bed en morgen weer een dag.

Tijdens de ceremonie werd er een lied gedraaid, wat ik altijd heel mooi vond, maar nu ging ik eens goed naar de tekst luisteren.





Voor zover ik weet zijn zij niet gelovig, maar dit raakte mij diep. Mede omdat ik toch ergens om een teken had gevraagd. Een teken om te weten of God voor hem, maar ook voor zijn vrouw en kinderen en kleinkinderen wil zorgen. Zorgen zoals zij voor mij en voor anderen altijd gedaan hebben.

Daarnaast vind ik de tekst gewoon heel bijzonder; Weten we straks elkaars naam nog??? De namen van de dierbaren die we door een rot ziekte weg mogen/moeten brengen. Of ze nu jong of oud zijn. Lang of kortdurig ziek zijn (geweest)
Boosheid mag, absoluut, maar ik hoop dat we ook de kracht mogen vinden in de gedachten dat we elkaar straks terug zullen zien.
Zeker zo voor de paasdagen is dit iets om bij stil te staan. Here Jezus ging aan het kruis, voor onze zonden, maar zeker ook voor de ziektes en dergelijke waar we door worden overvallen, waar we niet tegen kunnen vechten.
Voor sommigen misschien een schrale troost, en dit bedoel ik niet vervelend/naar o.d. (komt dit wel zo over dan bied ik bij deze ook meteen mijn excuses aan)
We zien elkaar in de hemel, dankzij Jezus, God's zoon, die voor ons aan het kruis ging......





Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen