Pagina's

dinsdag 26 maart 2013

Gewoonte "dieren"

Zijn we eigenlijk niet allemaal gewoonte dieren???????

Gister ochtend las ik met de kinderen een stukje uit de kinderbijbel. Dit keer was het een stukje uit Maleachi. Je moet je voorstellen dat het allemaal korte verhalen zijn uit de bijbel en niet de hele bijbeltekst.


Dit stuk sprak me zo aan dat ik zelf ook maar begonnen ben in dit laatste boek van het oude testament.

Tot mijn verbazing kon ik de tekst uit de kinderbijbel niet herleiden in mijn eigen bijbel....
Toch via het net nog maar wat andere vertalingen er bij gepakt maar ook daar kon ik het niet in terug vinden.
Des al niet te min is Maleachi een mooi boek.

Wat mij vooral op valt is dat de priesters hier op hun kop krijgen omdat ze eigenlijk niet het onderste uit de kan halen voor God. Ze geven God niet het beste van alles wat er is, maar lopen de kantjes er van af, en vragen zich vervolgens af waar God boos word op ze. Een mooi stuk hieruit is

Maleachi 2:8

Maar jullie zijn afgeweken van de weg die ik je wees, veel mensen zijn gestruikeld door wat jullie hun leerden. Jullie hebben mijn verbond met Levi geschonden – zegt de HEER van de hemelse machten.

en dan kom ik toch weer terug op het "gewoonte dier".
Zijn wij ook niet zo, nemen wij niet veel aan van wat ons geleerd word zonder het te toetsen, of er over na te denken of het wel goed is of niet. En bovenal, is het wel wat God van ons vraagt???
Komen we hierdoor niet in de knoop met onszelf en anderen?
Zelf ben ik ca. 8 jaar geleden "aangesproken" door God. In die afgelopen 8 jaar ben ik in diverse kerken geweest.
De aard van mij is dat ik nogal eigenwijs kan zijn en tegendraads, niet een al te mooie eigenschap maar het is soms wel eens handig.
Dit veroorzaakte dat ik in het begin van mijn kerk gaan, mijn neus in zaken heb gestoken waarvan ik dacht is dit bijbels?! en tot de ontdekking kwam dat de gedachten en idee├źn die wij hoorde niet bijbels waren (in mijn ogen dan). Hier hebben we dan ook afstand van gedaan. Zo ga je een pad en kom je bij een andere kerk, een huisgemeente en uiteindelijk nu even bij niets.

Waarom? Om na te denken over wat God nu eigenlijk van ons en zeker met ons wil.

God is ondoorgrondelijk riep men, ja dat denk ik ook. Helaas zit mijn perfectionisme mij soms in de weg, waardoor ik altijd de reden wil weten van het waarom... Dit werkt niet kom ik langzaam maar zeker achter. Het loslaten van gewoontes, die ik blindelings gevolgd ben, helpt mij om los te komen van de vraag: Waarom? Het helpt mij groeien in vertrouwen, al ben ik er nog lang niet.

Hier een stukje uit Psalm 37


Erger je niet aan slechte mensen,
wees niet jaloers op wie kwaad doen,
zij verdorren snel als gras,
zij verwelken als het jonge groen.

Vertrouw op de HEER en doe het goede,
bewoon het land en leef er veilig.
Zoek je geluk bij de HEER,
hij zal geven wat je hart verlangt.

Leg je leven in de handen van de HEER,
vertrouw op hem, hij zal dit voor je doen:
het recht zal dagen als het morgenlicht,
de gerechtigheid stralen als de middagzon.


We mogen vragen Waarom?, maar verwacht niet altijd (meteen) een antwoord. Wil je toch weten of je antwoord krijgt, schrijf dan op wat je gevraagd hebt dan kan je het later nog eens terug lezen en ontdekken of je antwoord hebt gehad en wat voor antwoord...

We mogen ook gewoontes goed onder de loep nemen en kijken of dat wel is wat God van ons vraagt. Hierbij bedoel ik of God dit specifiek aan jou vraagt, of vraagt hij om een zij stap te maken, om anders te zijn dan anderen. Om "niet van deze wereld te zijn".
Dit is eng, maar hier komt vertrouwen om de hoek kijken. Geef het de tijd.

Een paar dagen geleden las ik Filippenzen 4: 6 en 13

 Wees over niets bezorgd, maar vraag God wat u nodig hebt en dank hem in al uw gebeden.
 Ik ben tegen alles bestand door hem die mij kracht geeft.


Nu had ik niet eens een vraag aan God, maar wel een antwoord ;-)
Daar komt ook nog eens bij dat ik het blog van Marjolein las. Dit vond ik een mooie stap om te zetten. 
Bidden, vertrouwen, volgen...... en de gewoontes loslaten.




vrijdag 22 maart 2013

Tears in Heaven......


Vandaag was de begrafenis van mijn vroegere buurman. Op zich niet bijzonder zou je zeggen, maar ik heb toch wel even gehuild en moet zeggen dat de tranen nog steeds wel achter mijn ogen branden.

Ruim 10 jaar woonden we bij elkaar in de straat en ondanks mijn jonge leeftijd, kan ik me nog heel veel van hem herinneren. Die lieve kleine man, met zijn lieve zorgzame vrouw. Gezellig, vriendelijk, zorgzaam, altijd voor je klaar staan. Wat heb ik een lol gehad met hun dochters, en wat hebben we allemaal wel niet uitgespookt toen we tieners waren. Nam mijn moeder ons niet in bescherming dan deden zij dat wel, als we weer eens wat hadden uitgespookt. En tuurlijk kregen we ook op ons kop als we wat hadden gedaan.
Was er wat stuk met de CV ketel, of met de badkamer, dan hoefde je maar aan te kloppen of hij stond klaar.
Een van mijn beste herinneringen is toch wel dat ik een keer te laat thuis kwam (midden in de nacht) en mijn moeder was zo boos, dat ze de knip op de voordeur had gedaan zodat ik het huis niet in kon. (nee ik weet het pedagogisch niet zo handig maar ja, ik heb het haar vergeven ;-)  )
Die nacht heb ik bij de buurman en buurvrouw geslapen, wel nadat ik te horen had gekregen dat het niet zo'n handige actie van mijn kant was, maar ok. Net alsof ik hun eigen kind was, eerst praten dan naar bed en morgen weer een dag.

Tijdens de ceremonie werd er een lied gedraaid, wat ik altijd heel mooi vond, maar nu ging ik eens goed naar de tekst luisteren.





Voor zover ik weet zijn zij niet gelovig, maar dit raakte mij diep. Mede omdat ik toch ergens om een teken had gevraagd. Een teken om te weten of God voor hem, maar ook voor zijn vrouw en kinderen en kleinkinderen wil zorgen. Zorgen zoals zij voor mij en voor anderen altijd gedaan hebben.

Daarnaast vind ik de tekst gewoon heel bijzonder; Weten we straks elkaars naam nog??? De namen van de dierbaren die we door een rot ziekte weg mogen/moeten brengen. Of ze nu jong of oud zijn. Lang of kortdurig ziek zijn (geweest)
Boosheid mag, absoluut, maar ik hoop dat we ook de kracht mogen vinden in de gedachten dat we elkaar straks terug zullen zien.
Zeker zo voor de paasdagen is dit iets om bij stil te staan. Here Jezus ging aan het kruis, voor onze zonden, maar zeker ook voor de ziektes en dergelijke waar we door worden overvallen, waar we niet tegen kunnen vechten.
Voor sommigen misschien een schrale troost, en dit bedoel ik niet vervelend/naar o.d. (komt dit wel zo over dan bied ik bij deze ook meteen mijn excuses aan)
We zien elkaar in de hemel, dankzij Jezus, God's zoon, die voor ons aan het kruis ging......





woensdag 13 maart 2013

Een ommekeer

Ik loop al geruime tijd (jaren) met mijn gezondheid te rommelen. Het is begonnen met mijn hormonen, maandelijks sloegen ze op hol.
Dit kreeg ernstige vormen toen ik echt niet meer te genieten was thuis en me ging afreageren na ienie minie gebeurtenissen.
In mijn zoektocht gaf mijn huisarts niet echt thuis, en heb ik veel op het internet zitten neuzen. Uiteindelijk ben ik bij een orthomoleculaire therapeute terecht gekomen die mij met voedings supplementen weer op de rit kreeg.
Dit heeft echt nog wel een tijdje geduurd hoor, en over is het nog steeds niet maar wel weer mee om te gaan.
Na de wisseling van huisarts vorig jaar, ben ik in een rollercoaster terecht gekomen. Er werd eindelijk naar me geluisterd en er werden ook stappen ondernomen.
Na bezoek aan de Maag-, lever- en darm- arts en de internist kwam er tocht wel uit dat ik een tekort heb aan vitamine D, B12, een lactose intolerantie en een prikkelbare darm.
Tja en dan..............

De afgelopen maanden ben ik het internet weer opgedoken om me meer te gaan verdiepen in dit soort "problemen". Waar ik al begonnen was met het schrappen van producten met E-nummers, niet meer uit pakjes kook, merk ik dat er eigenlijk veel meer is wat ons ziek maakt.
Daarbij merk ik ook dat er steeds meer mensen zijn die dit ontdekken en hier wat aan gaan doen.

Zelf zeg ik dat deze week een ommekeer brengt in mijn voeding.
De melk producten had ik al geschrapt, net zoals de vele producten waar lactose in zit (en dat zijn er veel, schrok er van)
E-nummers glippen er nog wel eens tussendoor, maar dat probeer ik toch zoveel mogelijk te voorkomen. Manlief is hier niet altijd blij mee want die maakt het niet zoveel uit ;-), maar ja; ik kook en doe vaker de boodschappen.....

Vandaag ben ik in de rust en in de sfeer van ommekeer begonnen. Ik had van de week een "brouwsel" gemaakt van pure chocolade en kokoscreme.
Een deel hiervan heb ik gemengd met ca. 100 gr. amandelmeel, 2 eieren en wat agave siroop en een cake(je) van gebakken.

zoals je ziet het is een heel kleintje geworden, maar probeersels doe ik altijd eerst maar even klein en dan groot, en deze gaat zekers een keer in het groot gemaakt worden ;-)

Van het overige chocolade - kokos mengsel hebben we bonbons gemaakt, een paar met een nootje erop en een paar zonder.


Door de kokos en de chocolade had ik nog wat dadels en noten gedaan, dit alles in de blender en vervolgens in de koeling op laten stijven. Omdat mijn vorm vol was heb ik van het restje nog 2 kleine reepjes gemaakt voor mijn dochter om mee naar school te nemen.
Heel gezond maar super lekker.

Tijdens het opstijven en bakken hebben we nog even een knutselwerkje voor school gemaakt


De kids gingen even spelen en toen heb ik nog even snel een eetbare lip scrub  (gepikt van pinterest) gemaakt.

Hierbij de link naar de gevonden website, waar ik recepten vandaan haal:
eet goed voel je goed