Pagina's

maandag 25 februari 2013

Leven in liefde.....




 Kunnen we dat? Dan moeten we eerst eens onderzoeken wat liefde nu eigenlijk is?!.......

Liefde is: ............
Loesje heeft hier altijd leuke antwoorden op, maar ik, ik kan geen antwoord voor iemand anders geven. Laat staan dat voor mezelf een antwoord heb.


Wikipedia zegt: 

Liefde betekent de diepe genegenheid voor, welgezindheid tot of toewijding voor een ander; soms ook voor een dier, zaak of voorwerp.

Van Dale zegt:

lief·de (de; v; meervoud: liefdes, liefden) 

  1. warme genegenheid: tussen die twee was het liefde op het eerste gezicht; (de) liefde bedrijven seks hebben
  2. oprechte en warme belangstelling; het prijs stellen op: liefde voor de kunst
  3. voorwerp van liefde: zijn eerste liefde


Voor mij is liefde niet altijd hetzelfde.

Voor mij kan Liefde een knuffel, knutselwerk, tekening o.d. van de kinderen zijn, een knuffel of cadeautje van mijn man, een compliment, iemand die mij voor laat gaan bij de kassa omdat ik maar 1 of 2 boodschappen heb.
Maar liefde is ook die persoon die mij terecht wijst, me terug fluit, naar me luistert, met me kan huilen en lachen.
Liefde is moeilijk, lastig, on(be)grijpbaar, frustrerend.
Tijdens het schrijven van dit blog las ik de tekst: 1 Korinthiërs 13:1-10 in Het Boek

Als ik wel de talen van mensen en engelen zou spreken, maar geen liefde heb, klink ik als een dreunende gong of een schelle cimbaal.  Als ik Gods woord doorgeef, alle geheimen doorgrond, alles weet wat er te weten is en al het geloof heb, zodat ik bergen kan verzetten, maar geen liefde heb, ben ik niets.  Als ik mijn bezittingen stuk voor stuk uitdeel en mijn lichaam geef om te worden verbrand, maar geen liefde heb, dan heb ik er niets aan.

De liefde is geduldig, de liefde is vriendelijk, de liefde is niet jaloers. Zij doet niet gewichtig en is niet trots,  zij kwetst niet, is niet egoïstisch en voelt zich nooit beledigd, zij neemt niemand iets kwalijk,  zij is niet blij met onrecht, maar juist met de waarheid. De liefde beschermt altijd, heeft altijd vertrouwen, verwacht het altijd van God en houdt stand.  Aan de liefde komt nooit een einde. Het spreken namens God zal eens niet meer nodig zijn, het spreken in klanktalen zal ophouden, kennis zal dan niet meer worden gevraagd.  Want wat wij weten, is onvolledig, en wat wij namens God zeggen, is gebrekkig.  Maar wanneer het blijvende en volmaakte komt, is dat het einde van het gebrekkige en onvolmaakte.

Wow, dat is dus liefde....
hmmm dan schort het bij mij aan liefde, dacht ik eerst.
Nu besef ik dat het niet schort aan liefde, maar dat ik het gewoon niet zie, niet bevat.
Vroeger was de uitleg: “een knuffel is liefde”. Als je dan die knuffel nooit krijgt, ontvang je geen liefde en kan je het dus niet uitdelen. Deze redenering suddert door in je leven, krijgt wortel en word als het ware een diep gewortelde leugen. Een leugen die we van ons af mogen werpen om te beseffen dat we wel degelijk liefde kennen en kunnen geven.
Vergis je niet, dit is een proces, van dagen, weken, maanden, dan wel jaren.
Een proces waarin we de waarheid mogen zaaien en laten ontkiemen om het vervolgens te laten groeien... groeien tot iets moois, iets groots.... en ik denk dat het mooie is dat we een begin hebben: 1 Korinthiërs 13:1-10


Een boom aan het water, de wortels in de grond. Met voldoende water en voeding kan deze boom iedere keer weer groeien en bloeien. Vogels die hierin hun nest kwijt kunnen om leven voort te brengen of om te rusten tijdens hun trek. Mensen die kunnen genieten van het uitzicht, een schuilplaats zoeken, ga zo maar door.

Liefde is: a tree of life.

Kunnen wij die “Tree of life” zijn?

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen