Pagina's

maandag 25 februari 2013

Leven in liefde.....




 Kunnen we dat? Dan moeten we eerst eens onderzoeken wat liefde nu eigenlijk is?!.......

Liefde is: ............
Loesje heeft hier altijd leuke antwoorden op, maar ik, ik kan geen antwoord voor iemand anders geven. Laat staan dat voor mezelf een antwoord heb.


Wikipedia zegt: 

Liefde betekent de diepe genegenheid voor, welgezindheid tot of toewijding voor een ander; soms ook voor een dier, zaak of voorwerp.

Van Dale zegt:

lief·de (de; v; meervoud: liefdes, liefden) 

  1. warme genegenheid: tussen die twee was het liefde op het eerste gezicht; (de) liefde bedrijven seks hebben
  2. oprechte en warme belangstelling; het prijs stellen op: liefde voor de kunst
  3. voorwerp van liefde: zijn eerste liefde


Voor mij is liefde niet altijd hetzelfde.

Voor mij kan Liefde een knuffel, knutselwerk, tekening o.d. van de kinderen zijn, een knuffel of cadeautje van mijn man, een compliment, iemand die mij voor laat gaan bij de kassa omdat ik maar 1 of 2 boodschappen heb.
Maar liefde is ook die persoon die mij terecht wijst, me terug fluit, naar me luistert, met me kan huilen en lachen.
Liefde is moeilijk, lastig, on(be)grijpbaar, frustrerend.
Tijdens het schrijven van dit blog las ik de tekst: 1 Korinthiërs 13:1-10 in Het Boek

Als ik wel de talen van mensen en engelen zou spreken, maar geen liefde heb, klink ik als een dreunende gong of een schelle cimbaal.  Als ik Gods woord doorgeef, alle geheimen doorgrond, alles weet wat er te weten is en al het geloof heb, zodat ik bergen kan verzetten, maar geen liefde heb, ben ik niets.  Als ik mijn bezittingen stuk voor stuk uitdeel en mijn lichaam geef om te worden verbrand, maar geen liefde heb, dan heb ik er niets aan.

De liefde is geduldig, de liefde is vriendelijk, de liefde is niet jaloers. Zij doet niet gewichtig en is niet trots,  zij kwetst niet, is niet egoïstisch en voelt zich nooit beledigd, zij neemt niemand iets kwalijk,  zij is niet blij met onrecht, maar juist met de waarheid. De liefde beschermt altijd, heeft altijd vertrouwen, verwacht het altijd van God en houdt stand.  Aan de liefde komt nooit een einde. Het spreken namens God zal eens niet meer nodig zijn, het spreken in klanktalen zal ophouden, kennis zal dan niet meer worden gevraagd.  Want wat wij weten, is onvolledig, en wat wij namens God zeggen, is gebrekkig.  Maar wanneer het blijvende en volmaakte komt, is dat het einde van het gebrekkige en onvolmaakte.

Wow, dat is dus liefde....
hmmm dan schort het bij mij aan liefde, dacht ik eerst.
Nu besef ik dat het niet schort aan liefde, maar dat ik het gewoon niet zie, niet bevat.
Vroeger was de uitleg: “een knuffel is liefde”. Als je dan die knuffel nooit krijgt, ontvang je geen liefde en kan je het dus niet uitdelen. Deze redenering suddert door in je leven, krijgt wortel en word als het ware een diep gewortelde leugen. Een leugen die we van ons af mogen werpen om te beseffen dat we wel degelijk liefde kennen en kunnen geven.
Vergis je niet, dit is een proces, van dagen, weken, maanden, dan wel jaren.
Een proces waarin we de waarheid mogen zaaien en laten ontkiemen om het vervolgens te laten groeien... groeien tot iets moois, iets groots.... en ik denk dat het mooie is dat we een begin hebben: 1 Korinthiërs 13:1-10


Een boom aan het water, de wortels in de grond. Met voldoende water en voeding kan deze boom iedere keer weer groeien en bloeien. Vogels die hierin hun nest kwijt kunnen om leven voort te brengen of om te rusten tijdens hun trek. Mensen die kunnen genieten van het uitzicht, een schuilplaats zoeken, ga zo maar door.

Liefde is: a tree of life.

Kunnen wij die “Tree of life” zijn?

donderdag 14 februari 2013

zijn we weer


Zo de drukke dagen zijn weer een beetje achter de rug, kom maar op met die vakantie.
Het begon vorige week vrijdag. Het was weer Youth Alpha avond. Heerlijk die tieners over de vloer, lekker eten en dan praten over.... Dit keer: "De Heilige Geest, Hoe nu verder??"
Tieners na laten denken is deze tijd belangrijk, laat ze zelf op zoek gaan naar antwoorden, geef ze niet, dit willen ze niet en hier zitten ze niet (altijd) op te wachten.
Ik had ze beloofd om te vertellen hoe God bij mij heeft aangeklopt en hoe ik reageerde;

Ik was gescheiden en woonde met mijn 3 kinderen in Almere. Toen ik thuis kwam, nadat ik de kinderen naar school had gebracht, vond ik een kaartje voor de deur. Het was niet van de buurvrouw, en ik zag ook niemand in de buurt. (Tot op de dag van vandaag weet ik ook niet hoe het er kwam, maar dat is ook niet belangrijk).



Dit kaartje heeft mij er toe gebracht om een vriendin op te bellen en te vragen of ik een keer met haar mee mocht naar de kerk. Dit gebeurde enkele weken later, en daar raakte God mij aan. Sinds die dag, kies ik er iedere dag weer voor om met God te leven.
Met vallen en opstaan, en de ene dag beter dan de andere, maar ik kies er wel voor.

woensdag 6 februari 2013

Sad goodbye's........


Gisteren was het dan zover, na 6 jaar trouwe dienst heb ik afscheid moeten nemen van onze vierwieler, de "Multivlaai"
6 jaar geleden gingen we op zoek naar een grotere auto omdat de 4e op komst was. De keuze viel op een rode Fiat Multipla. Mooi van lelijkheid maar wel super handig met 4 kids en alles wat daar altijd bij vervoerd word.
In de afgelopen 6 jaar heeft hij ons van hot naar her gebracht en deed vaak dienst als kleine vrachtwagen. Hele ikea ladingen gingen mee, het is me zelfs gelukt om 2 eenpersoons bedden te kopen en vervoeren op 1 avond. De jongens van het magazijn geloofde niet dat het in mijn auto paste maar dat heb ik die avond anders bewezen.


Het was een druilerige ochtend en naarmate ik dichter bij de garage kwam, merkte ik dat ik het toch eigenlijk niet leuk vond dat ik afstand moest doen van deze gekke auto.
Waar je al wel niet aan gehecht raakt ?!

Maar zonder tranen kon ik hem achterlaten en weer naar huis terug keren.
Komende weken heb ik geen auto voor de deur. Ik heb altijd geroepen dat dat ook niet nodig is, alles is hier in Lelystad op de fiets te doen, en heb ik ook een tijd op de fiets gedaan.
Nu merk ik toch dat dit luxe probleem er in geslopen is bij mij, en dat het toch wel handig is zo'n vierwieler die je overal naar toe brengt.
Komende weken ga ik mijn trouwe tweewieler maar weer eens te voorschijn halen, en nee hij is nog niet stoffig want hij is nog regelmatig gebruikt.
Nu nog het mooie weer want glibberen en glijden daar heb ik geen zin in.


Van de "sad goodbye's" ga ik wel naar de  "sweet hello's"
Het is nu ook al weer 6 jaar dat we in dit huis wonen, en ik vond het toch wel tijd voor een ander kleurtje op de muren. Na lang wikken en wegen zijn we uitgekomen op behang. We zijn bijna klaar maar het voelt nu al goed, net alsof we een ander huis hebben.


Manlief is hier een muurtje aan het behangen, zodra alles af is zal ik wat meer foto's van ons stulpje gaan plaatsen.

En het was natuurlijk weer woensdag middag vandaag;
Op woensdag middag gaan onze meiden naar een vriendin van ons, Dieneke, om te knutselen met andere kinderen.
Joshua is dan thuis bij mij of bij een vriendje aan het spelen. Vandaag wilde ik wat leuks uit proberen met hem.
We hebben een schilderijtje gemaakt


Niet helemaal zoals ik het in mijn hoofd had (afgekeken van de plaatjes op het internet) maar wel leuk geworden. De kinderen hebben allemaal een kleurtje uitgezocht voor een hart en deze geschilderd. Het onderste hart is voor Patrick en mij uitgezocht en gekleurd.

Nu nog even lekker op de bank met manlief en dan ga ik de dag afsluiten.

liefs natasja






maandag 4 februari 2013

wanneer houd het ziek zijn nou eens op?!?!?!

jaja het is weer zo ver onze jongen is weer ziek.
Ik zit toch zo langzaam aan met m'n handen in het haar en weet het even niet meer. Nu bijna 2 jaar geleden zijn zijn keel en neus amandelen verwijderd omdat hij altijd verkouden was. Het is toen even goed gegaan maar niet voor lang. Afgelopen zomer ging het redelijk goed, maar sinds het weer is omgeslagen is het feest hier, iedere maand wel een keer.

vrijdag 1 februari 2013

weer een dag bijna voorbij...

Gisteren was een ochtend in het VU met mijn moeder.
ca. 10 weken geleden is ze uitgegleden tijdens het wandelen, met als gevolg een gebroken pols.
Ze heeft toen 2 weken in het gips gelopen en toen werd ze geopereerd. Die dag ben ik ook met haar mee geweest. Waar de dokters zeiden we zetten er een plaatje in en dan mag je naar huis, kreeg ze een hele stellage op haar arm, met 3 pinnen in haar arm, en werd het een lange dag in het ziekenhuis.
Haar pols was zo verbrijzeld dat er geen plaatje in vast te maken was.
Gisteren mocht alles er uit. Ze mocht niet onder narcose, dat was niet nodig zeiden ze. Ze had een hele lieve verpleegkundige die haar hielp op de gipskamer. Binnen no-time waren de pinnen uit haar arm. In tussentijd heb ik haar met verhaaltjes maar even afgeleid want het deed toch wel goed pijn.
Nu zou je denken gelukkig we zijn klaar, maar nee. Haar elleboog staat raar. De arts gaf aan dat het geen breuk is want ze kan alles bewegen zonder pijn o.d., maar ze denken nu aan een spierscheuring of iets wat er op lijkt?!
Ze moet dus terug voor een MRI en dan kijken ze wat er aan de hand is.
Gelukkig kan ze er nog om lachen, en is het verders maar afwachten.