Pagina's

vrijdag 6 juli 2012

De kleine geneugtes des leven

Marcus 10:13-16

13 De mensen probeerden kinderen bij hem te brengen om ze door hem te laten aanraken, maar de leerlingen berispten hen.14 Toen Jezus dat zag, wond hij zich erover op en zei tegen hen: ‘Laat de kinderen bij me komen, houd ze niet tegen, want het koninkrijk van God behoort toe aan wie is zoals zij. 15 Ik verzeker jullie: wie niet als een kind openstaat voor het koninkrijk van God, zal er zeker niet binnengaan.’ 16 Hij nam de kinderen in zijn armen en zegende hen door hun de handen op te leggen.



De afgelopen jaren heb ik ervaren dat we groot worden gebracht met de dogma's van de kerk. Terwijl als we verder kijken dan ons neus lang is, sommige dingen die ze zeggen niet kloppen.
Sirach 27:5 zegt

5 Zoals het vaatwerk van een pottenbakker in de oven getoetst wordt, zo toets je een mens aan zijn uitspraken.

Daarom vind ik het stukje van Marcus 5 zo mooi.

Mijn kinderen maken met enige regelmaat opmerkingen of stellen vragen die zo lekker kinderlijk zijn, maar soms zo moeilijk te beantwoorden.
Maar op het moment dat we er kinderlijk over nadenken, volgt er vaak een mooi antwoord van God.
Ik koppel het eigenlijk ook aan het genoegen nemen met de kleine dingen in het leven, zoals kinderen al blij worden van een ijsje of een knuffel.
Het leren luisteren naar de (soms kleine, zachte) antwoorden die we van God krijgen kunnen dan zo waardevol worden.

De afgelopen paar dagen probeerde ik me te focussen op de antwoorden die ik van God mocht krijgen.
Dit begon toen ik vorige week een magnetron kreeg. Die van ons was er enkele maanden geleden mee gestopt. Ik had toen besloten om geen nieuwe te kopen, maar ook dit eigenlijk in gebed gelegd, Als het de bedoeling was dat we weer een magnetron neer moesten zetten dan zou ik dit wel merken, en dat deed ik vorige week. We zijn er weer ontzetten blij mee en merk dan wel dat we verwend worden met zo'n apparaat, ondanks dat het zonder ook allemaal prima ging.

In de afgelopen dagen kreeg ik nog meer antwoorden van God, onverwacht allemaal maar wel heel bijzonder. Een daarvan wil ik nog met jullie delen.

Enkele maanden geleden werd me gevraagd of Patrick en ik als kampouder mee wilde gaan met een tienerkamp. Toen had ik daar helemaal geen zin in, wist ook nog niet wat we zouden gaan doen en heb nee gezegd. zonder thuis te overleggen.
Deze vraag werd me ca. 2 weken geleden weer gesteld, en toen heb ik het maar met Patrick besproken. Het klonk hem leuk in de oren en hij vond het een goede besteding van de vakantie.
Na een gesprek te hebben gehad over wat er van ons verwacht word, besloten we dezelfde avond om ja te zeggen tegen dit avontuur. Toen hoorde we ook dat deze ja een gebedsverhoring was.

Dit vind ik bijzondere momenten, die ik steeds vaker probeer te ontdekken en te koesteren.
Dit lukt mij door mezelf op het niveau van een kind te plaatsen, oftewel spelen, luisteren, de wereld ontdekken, genieten en niet teveel beren op de weg te zien. En net zoals kinderen altijd maar weer vragen: waarom?!?!?!?

En nee dit lukt niet dagelijks hier is nog even wat "oefening" voor nodig.

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen