Pagina's

zondag 9 september 2012

Zijn we echt????

Zijn we echt wie we zijn? zijn we wie we willen zijn? of zijn we wie God wil dat we zijn?
Toen ik tot geloof kwam, werd mij verteld dat als je gedoopt bent, je je oude leven kwijt bent en je nieuwe leven begint... Jaren later kwam ik tot ontdekking dat er nog wel een nuance verschil zit in dit verhaal.
Ja ik ben mijn oude leven kwijt en een nieuw leven begonnen, maar.......

Dit wil niet zeggen dat er niets is wat je uit je oude leven nog kan achtervolgen. Er zullen altijd nog dingen zijn waar je mee moet afrekenen.
Ik kwam tijdens een reis naar Londen tot ontdekking dat ik mijn vader, waar ik geen contact mee heb, vergeving moest geven maar ook vergeving moest vragen. Dit deed ik door een brief te schrijven, en gezien ik niet begreep waarom ik dit moest doen heb ik dit maar biddend gedaan. Terug in Nederland heeft het nog wel even geduurd voordat ik de brief postte, ook ik vergeet nog wel eens wat..
Toen ik de brief gepost had kreeg ik rust. Er was iets opgeruimd..

Zo heb ik gemerkt dat je vanuit je oude leven, werelds bent gaan denken. Ja ja ik zei werelds... 

Rom. 12:2  (NBG) 
U moet uzelf niet aanpassen aan deze wereld, maar veranderen door uw gezindheid te vernieuwen, om zo te ontdekken wat God van u wil en wat goed, volmaakt en hem welgevallig is.

of (groot nieuws) 
loop niet mee in het gareel van deze wereld. U moet andere mensen worden met een nieuwe gezindheid. Dan kunt u beoordelen wat God wil, wat goed is en volmaakt en wat hem aangenaam is.

Om maar meteen even een grote stap te zetten; het werelds denken heeft bij de vrouw de emancipatie te weeg gebracht, maar is dit wel wat God van ons vraagt?
Vorig jaar ben ik gestop met werken, als ik dit aan mensen vertel verklaren ze me voor gek. Waarom zou je de hele dag met je kinderen en je huishouden bezig zijn, geen andere mensen om je heen willen hebben?!?!?!
Maar is dit wel echt zo.... Nee dit beeld zou ik graag de wereld uit helpen.

Langzaam aan ben ik aan het worden wie ik echt ben, God is aan het "kneden en vormen" en ik moet zeggen het bevalt me eigenlijk wel. Ondanks dat het soms giga moeilijk is om dingen te accepteren, is het achteraf wel altijd goed bevallen. Maar ja ik ben en blijf mens en strubbel dus wel eens tegen, het blijft lastig om je volledig over te geven en niet te weten wat je te wachten staat. Ondanks dat ik met enige regelmaat meemaak dat het toch altijd wel heel mooi en bijzonder is wat God voor mij in petto heeft.

Ik hoop en bid dat dit bij jullie ook het geval is, dat je de kracht kan vinden om steeds meer los te laten en God steeds meer de overhand te geven, zodat je mag en kan worden wat hij voor je in petto heeft. Ik voel me er steeds gelukkiger door. Ik zeg niet dat het makkelijk is maar wel de moeite waard ;-)

maandag 20 augustus 2012

Het is echt vakantie


Het is al weer even geleden, maar daar is het dan ook vakantie voor.
De meiden zijn lekker uit logeren geweest, en vorige week zijn we met z'n allen een weekje weg geweest.
Niet zomaar een week vakantie, nee Patrick & ik mochten "kampouder" zijn bij YoY tienerkampen. Met nog 5 vrouwen en 4 mannen, hebben we een week in Baarn in het bos "gewoond" samen met 46 tieners (lees 12 tot 17 jarigen)
We hebben een geweldige week gehad, waarin God iedere minuut van de dag aanwezig en aan het werk was.
Voor ons was het een totaal nieuwe ervaring, en tot 3 weken voor het starten van het kamp kenden we YoY eigenlijk niet eens.
Via facebook werd ik gevraagd om als leiding mee te gaan op een kamp,

vrijdag 3 augustus 2012

Geestelijk strijd

Hallo allemaal,

Het is al weer een tijdje terug dat ik wat geschreven heb, maar ik hoop dat het vanaf nu weer wat regelmatiger gaat worden.

Gisteravond viel het kwartje, dit is geestelijke strijd......
Jaja, denk je waarschijnlijk, het zal wel..... In mijn geval wel.

Afgelopen weken ben ik gigantisch druk geweest. De laatste 2 weken voor de vakantie vooral. De kinderen hadden nog de laatste activiteiten op school waarbij ze dachten, dat vind mama ook leuk ;-) En dan sta je natuurlijk gewoon klaar voor je kinderen. Al heb ik hier wel op sommige punten "nee" gezegd. Ook dat mag als "mama" zijnde best eens.

Toch houd dat in dat je je tiener dochter bij moet staan, met het in leveren van haar boeken. als klassenmoeder mee gaat naar de afsluitende picknick van groep 7, en als "deeltijd" klassenmoeder van groep 5 ook nog even langs "wipt" in de klas.

Ik heb een super schooljaar gehad, met groep 5 & 7 mocht ik mee naar schoolreisjes, uitstapjes enz. Het waren geweldige dagen met meest van de tijd mooi weer. Ik heb genoten, een van de redenen daarvan is de gezichten van die genietende kids.

Maar dit was even een zijstapje...

maandag 9 juli 2012

Wandeling met de hond

goeden morgen,

Vanmorgen nadat ik de kinderen naar school had gebracht, ben ik het bos in gegaan met de hond. Tijdens deze wandeling kreeg ik een besef waarvan ik eigenlijk dacht wat een rare vergelijking...

Onze hond, Micha, is nog een pup, al ziet ze er zo niet uit met haar 8 nu maanden.


Ze is erg enthousiast en rent het liefst van hot naar her, zonder te luisteren als ik haar roep.
Ze liep vanmorgen erg te trekken aan de riem en had meer oog voor de omgeving dan voor mij, haar "leider".
Gezien ik vanmorgen wakker was geworden met een "vol" hoofd en alles wat ik in mijn hoofd had al op had geschreven, (denk aan boodschappen en klusjes in huis enz.) had ik niet zoveel geduld met Micha.
Na haar een paar keer gecorrigeerd te hebben besefte ik dat wij mensen eigenlijk net zo zijn.

vrijdag 6 juli 2012

De kleine geneugtes des leven

Marcus 10:13-16

13 De mensen probeerden kinderen bij hem te brengen om ze door hem te laten aanraken, maar de leerlingen berispten hen.14 Toen Jezus dat zag, wond hij zich erover op en zei tegen hen: ‘Laat de kinderen bij me komen, houd ze niet tegen, want het koninkrijk van God behoort toe aan wie is zoals zij. 15 Ik verzeker jullie: wie niet als een kind openstaat voor het koninkrijk van God, zal er zeker niet binnengaan.’ 16 Hij nam de kinderen in zijn armen en zegende hen door hun de handen op te leggen.

dinsdag 3 juli 2012

Rust nemen....

Vanmorgen had ik een "verplichte" rust ochtend, nou ja rust.... Groep 5 kinderen begeleiden tijdens de atletiekdag, oftewel op een trappetje in het zonnetje de hardloop tijden klokken.

Toen ik in gesprek was met een andere moeder, die naast me zat te klokken, besefte ik dat het eigenlijk wel goed was dat ik daar even zat, maar dat het giga moeilijk is om alles uit je hoofd te zetten.
Het drong tot me door dat ik eigenlijk best wel weer druk was geweest, op automatische piloot leefde, en dat is nou net niet wat ik wil.
Ondanks dat heb ik hele mooie momenten mogen beleven.

zondag 24 juni 2012

Tieners

Vorig jaar zomer zijn wij gestart als "leider" van een groepje tieners bij een kerk. De tieners hebben de leeftijd van 12 t/m 14 jaar en komen iedere week samen. Om het leuk te houden word er van alles georganiseerd, van een dienst tot aan gezellig chillen met z'n allen.

Vanmorgen mochten we luisteren naar de getuigenis van een leidster. Wat ik hier zo mooi aan vond is dat het zo lekker in de realiteit staat. We hebben ook wel eens gasten gehad die zwaar verslaafd waren geweest en andere gekke dingen gedaan hebben, doordat ze God leerden kennen is hun leven ondersteboven gezet. Nu was het een verhaal dat we lekker dicht bij onszelf konden houden, die zo gigantisch herkenbaar is voor iedereen, maar ons ook bemoedigd. Bemoedigd dat God eigenlijk altijd aanwezig is, ondanks alle fouten die we maken, mogen we weten dat er iemand is die van ons houdt, die ons wil vergeven en wil helpen.
Ik moet nu meteen denken aan de tekst "footsteps in the sand".

vrijdag 22 juni 2012

Rommeldag

Maandag ben ik met onze dochter en haar klas (gr. 7) mee gegaan op kamp en woensdag weer thuis gekomen. Manlief was tot gisteren vrij en ging vandaag weer aan het werk.
Vanmorgen besefte ik dat 3 dagen van huis zijn best wel een impact op me heeft. Niet dat ik het niet leuk vind, maar ritme is ver te zoeken op zo'n moment, en dan kom je thuis waar je dagelijkse leven weer begint...... oftewel even schakelen ....

Door het lezen van het boek "Een vrouw naar God's hart" van Elizabeth George word ik er op dit moment erg bij bepaald dat een vrouw danwel moeder belangrijk is binnen het gezin.
Ik wil nu niet zeggen dat we als vrouw zijnde niet weg mogen van ons gezin, begrijp me niet verkeerd, maar het is meer het besef dat we een belangrijke taak te doen hebben in ons huis en gezin. De 1e keer dat ik dit boek las heeft het me aan het denken gezet, nu ben ik het voor de 2e keer aan het lezen.

Toen ik vanmorgen achter de pc kroop om wat blogs bij te lezen van de afgelopen dagen, kwam ik op het blog van Marjolein uit en werd me weer bewust van wat ik de afgelopen dagen gelezen heb.